Everything counts in large amounts

Ή κάνουν τους ηλίθιους ή τελικά είναι ηλίθιοι.

2009-04-02T14:13:00.006+03:00

..το δεύτερο πολύ πιο πιθανό απο το πρώτο.

Σύμφωνα με αυτό το άρθρο, το κράτος αποφάσισε οτι για την καταπολέμηση της αυξημένης εγκληματικότητας και βίας δεν υπάρχει άλλη λύση απο το να επιστρατευθούν και οι κάμερες!! Αποφάσισαν επίσης λέει να διαθέσουν σημαντικά ποσά για αγορά περιπολικών, μοτοσικλετών και εξοπλισμό!!! Μπορεί κανείς δηλαδή να φανταστεί πιο ΗΛΙΘΙΑ στρατηγική για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος?

Δώστε βρε ΜΑΛΑΚΕΣ τα ποσά αυτα στο κατεστραμένο το εκπαιδευτικό σύστημα.. Γιατί ας πούμε δεν δίνετε για παιδικές χαρές, πάρκα, δέντρα, πολιτισμικά? φτιάξτε κανα ΜΟΥΣΕΙΟ τέχνης, πολιτισμικά κέντρα, βοηθήστε τους νέους να αναπτύξουν τη δημιουργικότητα τους, βοηθήστε τους οικονομικά ασθενέστερους και φροντίστε να πάρει η αστυνομία καλύτερη εκπαίδευση.

Δείτε άχρηστοι πως αντιμετωπίζει η αστυνομία τους διαδηλωτές στο Λονδίνο. Ποτέ μου δεν είδα στην Ελλάδα να γελάνε οι διαδηλωτές παρέα με τους αστυνομικούς, να τους κερνάνε φαγητό στα camps, να διαθέτει ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ η αστυνομία ώστε να παρέχει τις πρώτες βοήθειες στους θερμοκέφαλους διαδηλωτές που πιθανώς αναγκάστηκε να χτυπήσει νωρίτερα ή να τους βοηθάει να βγούν απο το πεδίο μάχης όταν τραυματιστούν.
...Απ'ολα τα παραπάνω στις διαδηλώσεις στην Ελλάδα μόνο τις βουρδουλιές είδα.

Τώρα πώς αυτοί πιστεύουν οτι η μόνη λύση είναι κάμερες και αγορά 2.000 περιπολικών, εκατοντάδων μοτοσικλετών, αλεξίσφαιρων γιλέκων καθώς και υδροφόρων - υδροβόλων οχημάτων, κανείς δε ξέρει.

Είπε μάλιστα και η ευφυία ο Μαρκογιαννάκης ότι"ο νέος, αποκεντρωμένος τρόπος δράσης των κουκουλοφόρων δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τέτοιου είδους οχήματα (υδροφόρα-υδροβόλα) και, συνεπώς, δεν απαιτείται η απόκτηση μεγάλου αριθμού".

Προφανώς ο "νέος" τρόπος δράσης αυτών τών 100 - 200 ατόμων που συστηματικά κατεβαίνουν για να τα σπάσουν στην Αθήνα, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ούτε απο τις μυστικές υπηρεσίες που κατά την περιόδο της δικτατορίας (όπως πολύ σωστά κάποιος γνωστός μου είπε), ήξεραν που μένει, τι ώρα τρώει και τι ώρα κατουράει ο κάθε αριστερός..

Καταταγείτε, μας έλεγαν..

2008-12-18T20:36:00.009+02:00

Παραθέτω ένα πόστερ που βλέπω σε διάφορα σημεία του Λονδίνου αρκετά συχνά, μα ποτέ δεν παύω να το κοιτώ με την ίδια περιέργεια που το κοίταξα και την πρώτη φορά..

Οκ, οι Άγγλοι, ώς σύμμαχοι των Αμερικάνων, έχουν μάλλον διαφορετική σχέση με τον πόλεμο απο εμάς, αλλά με βάση ποιά νοοτροπία διαφημίζεις το στρατό σαν video game? Δηλαδή είναι τόσο εξοργιστικά ωμός ο τρόπος με τον οποίο σε προσκαλούν να συμμετάσχεις σε μάχες οι οποίες μπορεί να σου κοστίσουν και την ίδια σου τη ζωή που τελικά νομίζω οτι μονο κάποιος ηλίθιος θα μπορούσε να λάβει μια τέτοια διαφήμηση σοβαρά υπ'όψην του.

Μαζί με την εικόνα, η οποία είναι λές και βγήκε απο εξώφυλο first person shooter video game για το playstation, υπάρχουν και οι εξής υπότιτλοι:
"back up on your shoulder"
"machine gun in your hands"
"adrenaline in your veins"

Δηλαδή πώς είναι δυνατόν να διαφημίζεις τον ΠΟΛΕΜΟ, και ότι αυτός συνεπάγεται, σαν πρόσκληση σε παιχνίδι δράσης?? Μοιάζει πώς η μόνη διαφορά του πόστερ πρόσκλησης στον Βρετανικό στρατό, απο action video games είναι το οτι δεν αναφέρει οτι είναι συμβατός με playstation, pc, ή Nintendo Wii..

Πόσο διαφορετικά δηλαδή είναι τα παρακάτω video game ποστερ??

με υπότιτλους:
"Enter the fray as an assualt, medic, scout, anti-tank"
"Arms yourself for action, choose from a wide variety of weapons including stationary machine guns"

με υπότιτλους:
"Fire a bazooka, pump a shotgun, blast away with artillery and mortar, throw grenades and fire an arsenal of weapons"
"find and tune enemy radios to receive intel, and set demolition charges"

Πολύ φοβάμαι οτι για τα φτωχά 20χρόνα παλικάρια της Βρετανικής εργατικής τάξης που θα βλέπουν τη ζωή να περνά μπροστά απο τα μάτια τους σαν ταινία επειδή μόλις θα έχουν φάει μια σφαίρα στο στήθος κάπου στη μέση Ανατολή, θα είναι πολύ αργά...Πολύ αργά για να καταλάβουν οτι ο πόλεμος δεν ήταν Counter Strike, εικονική πραγματικότητα και παιχνίδι δράσης...

"Ελληνική δικαιοσύνη"

2008-12-16T19:56:00.008+02:00

Μάλιστα.

Μετά απο όοοολη αυτή τη φασαρία για την αστυνομική βία. Μετά απο όλες αυτές τις "εξεγερσεις" ανα την Ελλάδα, η Ελληνική "δικαιοσύνη" αποφάνθηκε. Εξαγοράσιμες ποινές με πέντε ευρώ τη μέρα ρε ΑΡΧΙΔΙΑ? Και κάθεσαι, κράτος, και προβληματίζεσαι για ποιο λόγο τα σπάνε τόσες μέρες αντικαθεστώτικοί και άλλοι "εχθροί της δημοκρατίας"? Ποιά δημοκρατία ρε? Ποιό κράτος δικαίου??
Έτσι τιμωρείς την υπέρμετρη αστυνομική βία και κατάχρηση εξουσίας Ελληνικό κράτος?
Να σε γαμήσουν τότε και με το παραπάνω. Να τα γαμήσουν όλα και να αφήσουν ο καθένας τους και πέντε ευρώ φιλοδόρημα μη τυχόν και μπούνε φυλακή τα πρωτοπαλίκαρα σου.

ΓΕΛΟΙΟΙ.

Χάος

2008-12-13T23:11:00.005+02:00

Κάποιοι φίλοι με ρώτησαν για ποιό λόγο δεν έχω γράψει κάτι σχετικό με τα γεγονότα της προηγούμενης εβδομαδας. Δεν μπήκα στον κόπο διότι πέραν του οτι είχα πολύ δουλεια, ανακάλυψα οτι εκτός απο το κέντρο της Αθήνας, εβραζε και ο διαδικτυακός χώρος γενικότερα. Αυτός ο web αναβρασμός είχε ώς αποτέλεσμα να διαβάσουμε εξαιρετικές αναλύσεις, απόψεις και αφιερώματα όπως αυτά που έκαναν την εμφάνιση τους στο blog anemos, αλλά και άλλες πολύ πιο μονόπλευρες και κατ' επέκτασην πολύ λιγότερο σοβαρές απο καθηγητές πανεπιστημίων που υποτίθεται οτι ειδικεύονται σε τομείς πολιτικών και κοινωνικών επιστημών.

Διότι όταν αγαπητέ καθηγητή πολιτικών επιστημών του Yale θεωρείς, τα ίδια τσογλάνια που κανονίζουν να παίξουν ξύλο μετά το ντέρμπι Παναθηναικός-Ολυμπιακός, ώς άτομα τα οποία έχουν ασπαστεί την αναρχική ιδεολογία (και συνεπώς έχουν μελετήσει η έστω ακούσει για Προυντόν, Κροπότκιν η Μαλατέστα), και μάλιστα τα θεωρείς ώς το μείζον πρόβλημα της υπόθεσης, τότε η σοβαρότητα της γνώμης σου υποβαθμίζεται ανεπανόρθωτα.

Ένα πολύ ενδιαφέρον ερώτημα έθεσε ένας γνωστός μου. "Σε ποιούς τελικά αισθάνεσαι πιο κοντά?", είπε. Όσο και άν με ενοχλεί η ακραία συμπεριφορά κάποιων, όσο και αν λυπάμαι τις περιουσίες που αντικαθεστώτικά, φασιστοειδή, και λοιπά στοιχεία έκαναν λαμπόγυαλό....λυπάμαι πολύ κράτος, μπάτσοι, πολιτικοί, διανοητές και λοιποί φορείες αξιών, αλλά με κάνατε να αισθάνομαι πολύ πιο κοντά τους. Η καταστροφική μανία τους στη συγκεκριμένη περίπτωση μου φέρνει στο μυαλό το Μπακούνιν οταν έγραφε οτι "το πάθος για καταστροφή είναι επίσης και δημιουργικό πάθος". Προτιμώ λοιπόν να ταχθώ με το μέρος αυτών που μέσα απο θρύψαλα και φωτιές προσπαθούν να δημιουργήσουν κάτι καινούριο παρά με το μέρος αυτών που έχουν εδώ και χρόνια ξεχάσει να δημιουργούν και έχουν σαπίσει τόσο που επιτρέπουν σε ένα γλοιώδες υποκείμενο, σα τον συνήγορο τών μπάτσων, να ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου.

Μοιάζει Ελλάδα πώς αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένας Τζόκερ. Γιατί στην περίπτωση σου το ΧΑΟΣ που επικράτησε μοιάζει δίκαιο. Πράγματι, δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι καλύτερο απο αυτό που είπε στον Μπάτμαν στην τελευταία ταινία:

Introduce a little anarchy, upset the established order, and everything becomes chaos. I am an agent of chaos. Oh, and you know the thing about chaos?It's fair.

Υπαρξισμός

2008-11-11T13:25:00.004+02:00

"..the necessary and sufficient condition for a knowing consciousness to be knowledge of its object, is that it be consciousness of itself as being that knowledge. This is a necessary condition, for if my consciousness were not consciousness of being consciousness of the table, it would then be consciousness of that table without consciousness of being so....This is a sufficient condition, for my being conscious of being conscious of that table suffices in fact for me to be conscious of it. That is of course (μα φυσικα!) not sufficient to permit me to affirm that this table exists in itself - but rather that it exists for me."

και

"Consciousness is a being such that in its being, its being in question in so far as this being implies a being other than itself."

Αυτά, και πολλά άλλα εξίσου κατατοπιστικά σχετικά με την ύπαρξη, μας λέει ο αγαπητός Ζαν Πόλ Σάρτρ στο βιβλίο του being and nothingness. Και απλά σκέφτομαι (είμαι στη σελίδα 19) ...Αξίζει τον κόπο να διαβάσω μέχρι τη σελίδα 647 και να τελειώσω ένα βιβλίο στο οποίο τελικά πολύ αμφιβάλλω αν και ο ίδιος ακόμα ήξερε τι έγραφε?

Η βιογραφία των stars (και όχι μόνο) στη σύγχρονη κοινωνία.

2008-11-07T20:20:00.014+02:00

Είναι εντυπωσιακή η ικανότητα της σημερινής κοινωνίας να απορροφά, να χωνεύει, να ανακυκλώνει τα "οργισμένα" της είδωλα. Ακόμα εντυπωσιακότερη είναι η ικανότητα του συστήματος που φιλοξενεί την κοινωνία αυτή, να αναπαράγει και να ξανασερβίρει όσο το δυνατόν συντομότερα τις περιπετειώδεις ζωές και τους μυστηριώδεις θανάτους ατόμων που λειτούργησαν ώς πιόνια στη βιομηχανία της κουλτούρας, που αποτελεί την πανοπλία, και την ασπίδα αν θέλεις, του συστήματος αυτου.

Πάρε για παράδειγμα τον Heath Ledger. Πέθανε στις 22 Ιανουαρίου του 2008 και σήμερα, ούτε καν ένα χρόνο μετά το θάνατο του, μπορείς άνετα να βρείς πάνω απο 15 βιβλία σχετικά με τη ζωή του. Πάντα νόμιζα οτι η "ιεροτελεστία" του να κάτσεις και να γράψεις ένα βιβλίο, είναι πιο χρονοβόρα και πολύπλοκη απο το να πάς για χέσιμο. Και αυτό διότι, σε αντίθεση με το χέσιμο, η συγγραφή ενός βιβλίου, νομίζω, απαιτεί πρώτα απο όλα έρευνα (ανάλογα πάντα και με το θέμα - αρα στην περίπτωση της βιογραφίας σίγουρα), έμπνευση, αρχειοθέτηση πληροφοριών, συγκρότηση και άλλα που δεν γνωρίζω γιατι ποτέ δεν υπήρξα συγγραφέας. Η απώλεια όλων των παραπάνω έχει, κατα τη γνώμη μου, ώς αποτέλεσμα τη συγγραφή ενός βιβλίου το οποίο στερείται πρωτοτυπίας αλλά και λογοτεχνικής ποιότητας. Με λίγα λόγια η υποβάθμιση όλων των παραπάνω συνιστά ένα βιβλίο γραμμένο χωρίς καμία έμπνευση, το οποίο θα γίνει αρχικά αποδεκτό, και τελικά best seller σε μια κοινωνία χωρίς έμπνευση.

Ας προσθέσουμε στα παραπάνω οτι η διαδικασία της έκδοσης ενός βιβλίου (δικαιώματα, διορθώσεις, εξώφυλλο) πρέπει να διαρκεί, το λιγότερο, κανένα δίμηνο. Υποψιάζομαι λοιπον, οτι όταν κάποιος αποφασίζει να γράψει τη βιογραφία κάποιου μέσα σε δέκα μήνες (αν υποθέσουμε οτι ξεκινά το γράψιμο την αμέσως επόμενη μέρα απο το θάνατο του κεντρικού χαρακτήρα), το αποτέλεσμα δεν είναι απλά ένα βιβλίο αδιάφορο, αλλά ενα βιβλίο το οποίο αξίζει τελικά να διαβάσει κανείς μόνο κατα την "ιεροτελεστία" του χεσίματος, και επιπροσθέτως να σκουπίσει τον κώλο του με 7 απο τις 300 σελίδες του.

Eγγύηση καταθέσεων

2008-10-07T18:02:00.002+03:00

"Στα 100.000 ευρώ προτίθεται να αυξήσει την νομική προστασία εγγύησης των καταθέσεων η Ελλάδα, έναντι των 50.000 ευρώ, που αποφασίστηκε ως ελάχιστο όριο εγγύησης καταθέσεων στην ΕΕ, ανακοίνωσε την Τρίτη από το Λουξεμβούργο ο υπουργός Οικονομίας Γιώργος Αλογοσκούφης, λίγο μετά τη λήξη του Συμβουλίου Ecofin. " λέει το άρθρο.

Χάχαχαχαχα!Γι'αυτο τον πάω τον Αλογοσκούφη ρε πούστη. Πάλι καλά που αυξάνεις τη νομική προστασία ρε μάγκα. Μη ξεχάσω να πάω αύριο το πρωί στην Εθνική να σηκώσω διαδοχικά 5-6 φορές 100.000 ευρώ απο εκείνα τα κανα 2 εκατομμύρια που έχω αποταμιεύσει, και να τα κάνω split στους άλλους 5-6 λογαριασμούς που έχω απο δώ και απο κεί και στην Ελβετία.

Μ'αρέσεις ρε Αλογοσκούφη που πάντα δείχνεις την ευαισθησία σου προς τους μεσοαστούς, την εργατική τάξη και τα κανα δυό εκατομμύρια Έλληνες που είναι κάτω απο το όριο της φτώχειας. Έτσι αγόρι μου, πρόσεχε τους ώστε αν πτωχεύσουν οι τράπεζες μη τυχόν και χάσουν τα 100.000 ευρώ που έχουν αποταμιεύσει!!

Ελλάδα Vs Τρίτος Κόσμος: Το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το τμήμα επικοινωνίας και ΜΜΕ και ή Ουγκάντα

2008-09-16T14:50:00.000+03:00

Απο τότε που πήγαινα σχολείο, θυμάμαι πως στις ειδήσεις ακουγόταν μόνιμα το θέμα της αναβάθμισης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια απο τότε, είναι η αλήθεια, αλλά όπως είναι σε όλους γνωστό το θέμα είναι απόλυτα επίκαιρο καθώς η λύση του μοιάζει να είναι δυσκολότερη απο το γόρδιο δεσμό.

Ο Αλέξανδρος, έριξε μια με το σπαθί του, και ξέσκισε τον εν λόγω δεσμό. Όσο παλλικαρίσιο και αν ακούγεται, δεν πιστεύω οτι κάποιος πολιτικός θα ξεσκίσει αντίστοιχα τον αντίστοιχο δεσμό (ή θεσμό) της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα, εκτός και αν του ξεσκίσει τα πρέκια –που είναι μάλλον αδύνατο διοτι αυτό συμβαίνει ήδη.

Θα είμαι ξεκάθαρος. Δεν ζητώ να γίνουμε ΜΙΤ , Harvard ή Oxford απο τη μία μέρα στην άλλη. Αναγνωρίζω οτι λόγω πολιτισμικών χαρακτηριστικών είναι αδύνατον να πάρουμε ένα επιτυχημένο εκπαιδευτικό σύστημα και να το κάνουμε copy, paste στην Ελληνική πραγματικότητα. Δεν θα έβλεπα λοιπόν ένα σκίσιμο του γόρδιου δεσμού με το στυλάκι του Αλεξάνδου, αλλά μια σταδιακή μετάβαση με απαλές αλλαγές.

Το μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα, είναι οτι το πανεπιστημιακό κατεστημένο είναι τόσο σάπιο, που κάνει ΜΠΑΜ απο χιλιόμετρα. Είναι λοιπόν πολύ φανερή η απώλεια της διάθεσης κάποιων να κάνουν κάποια βήματα για να αλλάξουν τα πράγματα. Θα αναφέρω λοιπόν ένα χτυπητό παράδειγμα.

Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το ακαδημαικό «στολίδι» της Αθήνας, μη ξεράσω! Ζούμε στην εποχή του ίντερνετ. Με τη βοήθεια του ίντερνετ, καθίσταται δυνατό όχι μόνο να διαφημήσει κανείς στο εξωτερικό το academic excellence όπως λένε και οι Άγγλοι, αλλά και να διαθέσουν πληροφορίες για τους επιστήμονες-καθηγητές που συνεργάζονται με αυτά και να βοηθήσουν τους φοιτητές, κάνοντας ηλεκτρονικές κάποιες γραφειοκρατικές διαδικασίες ή προσφέροντας ηλεκτρονικές εφαρμογές για κάθε μάθημα (σημειώσεις, παραδόσεις, κτλ).

Για να πραγματοποιηθεί αυτό, χρειάζεται να προσληφθεί ένας ειδικός σε κατασκευή websites στην κεντρική διεύθυνση του πανεπιστημίου και κάποιου είδους computer specialists σε κάθε τμήμα.

Ιδού λοιπόν αγαπητοί μου, η Ελληνική προσπάθεια! Ιδού το website του Πανεπιστημίου Αθηνών, και στη συνέχεια του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, το οποίο τολμάει να διατείνεται οτι διαθέτει και εργαστήρι νέων τεχνολογιών. Φαίνεται οτι οι εν λόγω κύριοι πήραν τη νέα αυτή τεχνολογία (και τα κονδύλια που τη συνόδευαν) και μόνο για την πρόοδο του πανεπιστημίου δε την εκμεταλεύτηκαν .

Και για όσους αρχίσουν τις ΜΑΛΑΚΙΕΣ τύπου «έγινε μια προσπάθεια», «Μη μας συγκρίνεις με τις άλλες Ευρωπαικές χώρες που δεν έχασαν την αναγέννηση και το διαφωτισμό», ορίστε τα links με τα websites πανεπιστημίων σε κάποιες απο τις φτωχώτερες τριτοκοσμικές χώρες:

Το πανεπιστήμιο της Ουγκάντα

Το πανεπιστήμιο της Αντίς Αμπέμπα (Αιθιοπία)

Το πανεπιστήμιο της Ρουάντα

Το πανεπιστήμιο της Τανζανίας

Το πανεπιστήμιο της Κινσάσα (Κονγκό)

Το πανεπιστήμιο του Ντακάρ (Σενεγάλη)

Το πανεπιστήμιο του Κατμαντού (Νεπάλ)

Το πανεπιστήμιο της Ανγκόλα

Το πανεπιστήμιο του Αφγανιστάν

Το πανεπιστήμιο του Μπαγκλαντές

Το πανεπιστήμιο του Μπενίν

Κάποιο απο τα πανεπιστήμια της Μοζαμβίκης

SURPRISE!!!!!!!!!! Όλα τα links λειτουργούν, και όλα τα hyperlinks στα websites επίσης!!! Υπάρχουν πληροφορίες για ΤΑ ΠΑΝΤΑ, με πολύ παρουσιάσιμο (τις περισσότερες φορές) τρόπο (μιλάμε οτι σε εκείνες τις χώρες οι άνθωποι πεθαίνουν απο την πείνα). Πατήστε τώρα τα hyperlinks Ενημέρωση, Δομή, Εκπαίδευση, Δρώμενα, και Φοιτητές στο website του ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΣΩΝ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ, του τμήματος που θα έπρεπε να έχει το πιο εμφανίσημο και απίστευτο website στην Ελλάδα, και κλάφτε τη μοίρα σας γι’αυτά που ποτέ δεν θα δείτε γιατί ΠΟΤΕ δε θα γίνουν σε αυτή τη χώρα. Ούτε τα πιο απλά.

Περί δυσνόητων κοινωνιολογικών και φιλοσοφικών όρων και παπαρολογίας

2008-06-24T20:37:00.004+03:00

Το 2003 παρευρέθηκα σε ένα συνέδριο κοινωνιολογίας που γινόταν στη Θεσσαλονίκη. Μεταξύ τών ομιλητών που είχαν έρθει απο τα πέρατα του κόσμου για να παρουσιάσουν τις δουλειές τους, ήταν και ο πασίγνωστος, στο συγκεκριμένο χώρο πάντα, καθήγητης του LSE, Νίκος Μουζέλης. Η ομιλία του ήταν η βασική ομιλία του συνεδρίου (ήταν keynote speaker που λέμε) και όπως ήταν αναμενόμενο, το μεγαλύτερο αμφιθέατρο του Αριστοτελείου ήταν κατάμεστο.

Απο την ομιλία του Μουζέλη (ήταν πάνω στην εκπαίδευση αν δεν κάνω λάθος), έπιασα ένα 25 με 30%. Αφού τελέιωσε η ομιλία, θυμάμαμαι πως πολύ απογοητευμένος είχα θεωρήσει τον εαυτό μου αδιάβαστο και ανίδεο, αφου η μη κατανόηση του περιεχομένου του λόγου του Μουζέλη με οδήγησε στο να μή συμμετάσχω κάν στο ενθουσιώδες χειροκρότημα που τον ακολούθησε. Και εκεί που νόμιζα οτι είμαι ο μόνος ανεπίδεκτος, βλέπω να σηκώνεται ένας τυπάς, ο οποίος δήλωσε καθηγητής του πανεπιστημίου του Αιγαίου αν δεν κάνω λάθος, και να ετοιμάζει ερώτηση. Του δίνει λοιπον ο Μουζέλης το λόγο και .....ακούει ένα κράξιμο που όμοιο του δεν πρέπει να έιχε ξανακούσει ποτέ. Πολύ ορθά, ο τυπάς αναρωτιόταν (φωναχτά και με μανία) γιατί ο ίδιος, ώς καθγητής κοινωνιολογίας και αυτός, αδυνατούσε να κατανοήσει το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας. Κατηγορούσε το Μουζέλη για το «επιστημονικό» λεξιλογιο που χρησιμοποίησε αλλά και για τον τελείως αφηρημένο λόγο του, ο οποίος σε τελική ανάλυση αν φιλτραριζόταν απο τις δυσνόητες ορολογίες, έβγαζε νόημα που εύκολα θα έπιανε και ένα 8χρονο. Το οτι για να «καθαρίσει» κάποιος το λόγο του Μουζέλη απο τις παπαρολογίες, για να κάνω quote και πάλι τον βουλευτή κύριο Σουφλιά, θα έπαιρνε κανα 4ωρο είναι άλλο θέμα. Περιττό να αναφέρω οτι μαζί με μένα ολόκληρο το αμφιθέατρο όχι μόνο καταχειροκρότησε το ξέσπασμα του ερωτώμενου, αλλά πολλοί ούρλιαζαν, σφύριζαν και χτύπαγαν τα πόδια του στο πάτωμα προκειμένου να δείξουν πόσο έντονα συμφωνούσαν με το καυστικότατο αυτό σχόλιο.

Την ιστορία αυτή μου τη θύμισε ξανά ένας πρόσφατος διάλογος με το συγκάτοικό μου, ο οποίος, πολύ συχνά βρίσκει τον εαυτό του φοβερά εκστασιασμένο και ενίοτε πιθανώς πνευματικά υποβαθμισμένο, με την πολύπλοκότητα του «ποιητικού» λόγου κάποιων γνωστών μας (η γνωστών του) που λιώνουν πάνω απο τον Deridda τον Delouze και άλλων Γάλλων, Άγγλων, Πορτογάλων. Τόσο ανίκανο να αντιδράσει τον βρίσκει καμμιά φορά η ανωτερότητα αυτού του δυσνόητου, σχεδόν μυστικιστικού λόγου, που δεν παρέλειψε να με πληροφορήσει οτι εγώ, που μάλιστα είμαι και της ανάλογης επιστήμης, θα αδυνατούσα να καταλάβω έστω και μια πρόταση.

Το περιστατικό αυτό δεν μπορεί παρά να μου φέρει στο μυαλό το απόσπασμα απο ένα άρθρο ενός πολύ διάσημου γλωσσολόγου, του Νόαμ Τσόμσκι (γνωστό για τον ευθύ και κοφτερό σαν μαχαίρι λόγο του). Το άρθρο μιλάει σχετικά με το πώς οι διανοούμενοι, και οι κάθε λογής wannabe ή δήθεν διανοούμενοι, ασκούν εμμέσως επιρροή στον απαίδευτο συνομιλητή/ακροατή τους προβάλωντας το πλούσιο δυσνόητο λεξιλόγιο τους ώς ένδειξη του ακαταμάχητου επιπέδου μόρφωσης που κατέχουν! Τονίζει επίσης πόσο μεγάλη ευθύνη έχουν αυτού του είδους οι παπαρολόγοι για την απομάκρυνση του κόσμου απο τα πολιτικά και κοινωνιολογικά θέματα αλλά και τον ακτιβισμό. Μεταφράζω λοιπόν το πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα:

(εξηγώντας την απλοική φύση των απαντήσεων που αναλογούν σε τρομακτικά πολύπλοκου ύφους και λεξιλογίου ερωτήσεις..)

...Ένα απο αυτά που κάνουν οι διανοούμενοι, είναι να τις κάνουν τελείως απρόσιτες (τις απαντήσεις), για λόγους επίδειξης κυριαρχίας και προσωπικού πλεονεκτήματος. Έιναι πολύ φυσικό για τους διανοούμενους να προσπαθούν να κάνουν τα απλά πράγματα να μοιάζουν δύσκολα. Είναι όπως η μεσαιωνική εκκλησία δημιουργούσε μυστήρια για να διατηρήσει τη σημασία της. Διάβασε το «Ο μεγάλος ιεροεξεταστής» του Ντοστογιέφσκι, τα λέει πολύ ωραία.

Ο μεγάλος ιεροεξεταστής εξηγεί γιατί πρέπει να δημιουργείς μυστήρια ώστε οι απλοί άνθρωποι να διευκολύνονται στο να καταλάβουν κάποια πράγματα. Πρέπει να νιώθουν υποδεέστεροι, έτσι πρέπει να κάνεις τα πράγματα να δείχνουν μυστηριώδη και περίπλοκα. Αυτό είναι το τέστ του διανοούμενου. Είναι όλα καλά για αυτούς, είναι πλέον σημαντικοί, λένε μεγάλα λόγια που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει. ........Καταντά κωμικό γιατί είναι όλα ασυναρτησίες....... Κάποιοι προσπαθούν να τα αποκωδικοποιήσουν και να δούν το πραγματικό νόημα πίσω απο αυτά, ξέρεις, πράγματα που θα μπορούσες να εξηγήσεις και σε ένα 8χρονο παιδί. Δεν βρίσκουν όμως τίποτα εκεί. Αλλά αυτός έιναι ο τρόπος με τον οποίο οι σύγχρονοι διανοούμενοι, συμπεριλαμβανομένων και αυτών της αριστεράς, δημιουργούν μεγάλες καριέρες και δύναμη. Περιθωριοποιώντας και τρομάζοντας τον κόσμο...

....Στην Αμερική για παράδειγμα......κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται οτι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, εκτός και αν καταλάβουν με κάποιο τρόπο την τελευταία έκδοση του τάδε η του δείνα μεταμοντέρνου. Κάποιες φορές μπορεί να μην το επιδιώκουν αυτό (οι διανοούμενοι) αλλά το αποτέλεσμα είναι μια τεχνική περιθωριοποίησης κάποιων μόνο και μόνο επειδή μερικοί αποκτούν αναγνωρισμένο κύρος, και ταξιδεύουν ανά τον κόσμο, μετέχουν σε υψηλούς κύκλους κτλ.

....Εάν υπάρχει μια θεωρία, ένα σύνολο παραδοχών, η πεποιθήσεων τα οποία είναι τόσο πολύπλοκα για να τα καταλάβω, αλλα πρέπει να τα μάθω, τότε πες τα μου με απλές λέξεις. Εάν κάποιος μπορεί να σου το πεί έτσι, τότε πάρτο στα σοβαρά. Ρώτα έναν φυσικό για παράδειγμα, μπορεί να το κάνει! ......Όπως και εγώ μπορώ να εξηγήσω με λεπτομέρεια κάτι που διδάσκω σε ένα σεμινάριο για μεταπτυχιακούς φοιτητές σε ένα φυσικό, με όρους που μπορεί να κατανοήσει. Θα πάρει σίγουρα μια ιδέα!
Δοκίμασε όμως να ρωτήσεις κάποιον να σου εξηγήσει την τελευταία εργασία του Derrida η κάποιου ανάλογου, σε όρους που μπορείς να κατανοήσεις. Δεν μπορεί να το κάνει! Τουλάχιστον δεν μπορεί να το εξηγήσει σε μένα...Δεν καταλαβαίνω! Και νομίζω οτι πρέπει να ρωτήσεις τον εαυτό σου πολύ προσεκτικά κατα πόσο είναι δυνατόν να έχει γίνει ένα τόσο μεγάλο άλμα στην εξέλιξη ώστε να επιτρέπει σε κάποιους ανθρώπους να έχουν αυτή την τεράστια πια διορατικότητα που δεν μπορούν να τη μεταφέρουν στους απλούς ανθρώπους.....!»

Νόαμ Τσόμσκι, “Αναρχία, διανοητές και το κράτος” (1996)

Σκοταδισμός και Ελληνική τηλεόραση. Κριτική στην ανεκδιήγητη εκπομπή του ALPHA «Το κουτί της Πανδώρας» με θέμα το FACEBOOK.

2008-06-17T21:09:00.006+03:00

Πρίν παρακολουθήσω την εκπομπή με θέμα το facebook δεν είχα ξανακούσει ποτέ για τα ρεπορτάζ του “κουτιού της Πανδώρας” απο τον δημοσιογράφο κύριο Κώστα Βαξεβάνη. Ίσως φταίει το οτι δεν παρακολουθώ πολύ τηλεόραση. Το οτι δεν παρακολουθώ πολύ τηλεόραση όμως, δεν σημαίνει οτι δεν ζώ σε αυτό τον κόσμο και δεν μπορώ να παρατηρώ και να χαρακτηρίζω αυτά που συμβαίνουν γύρω μου.

Η εκπομπή «το κουτί της Πανδώρας» με θέμα το facebook, δεν είναι μόνο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα κακής δημοσιογραφίας, αλλά και ένα παράδειγμα της τεχνοφοβίας και του σκοταδισμού στον οποίο προσπαθούν κάποιοι άνθρωποι των media, να σπρώξουν τον μέσο Έλληνα. Πέραν του οτι ο δημοσιογράφος υιοθετεί μια σκοταδιστική, μονόπλευρη άποψη την οποία διατηρεί καθ’ όλη τη διάρκεια της, η συγκεκριμένη εκπομπή είναι γεμάτη με ανακρίβειες, τρομακτικού μεγέθους υπερβολές σχετικά με τις επιπτώσεις του facebook, ώς κοινωνικό δίκτυο, στην πραγματικότητα, αλλά και δεκάδες τερατώδη ψέματα αλλά και αλαζονικά και υποτιμητικά σχόλια για τη νέα γενιά.

Θα ήθελα εδώ να πώ οτι δεν κάνω αυτό το πόστ ώς υποστηρικτής του Facebook, αλλά ώς κάποιος που το έχει χρησιμοποιήσει και μισεί τους δημαγωγούς με επιφανειακή γνώση που προσπαθούν να δαιμονοποιήσουν υπηρεσίες που φέρνει μαζί της η νέα τεχνολογία. Οι ασύλληπτου μεγέθους παπαρολογιες οι οποιες εκτοξεύονται απο δημοσιογράφους, πολιτικούς, «internet experts», δικηγόρους και ακαδημαικούς, με έβγαλαν τόσο έξω απο τα ρούχα μου που πήρα χαρτί και μολύβι και σημείωσα τα σημεία που με ενόχλησαν περισσότερο. Είναι απίστευτο το πως δαιμονοποιείται το καθετί καινούριο σε αυτή τη χώρα, και ακόμα πιο απίστευτο το ποσο μονόπλευρα παρουσιάζονται κάποια θέματα μη δίνοντας ΚΑΜΜΙΑ δυνατότητα στον μέσο Έλληνα, που απλά δεν γνωρίζει, να σχηματίσει μια αντικειμενική και ενημερωμένη άποψη για κάποιο θέμα. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται στην εκπομπή είναι ανεκδιήγητη, και είναι πολύ ενδιαφέρον να δεί κάποιος πώς κάποιοι λαοπλάνοι, όπως ο έν λόγω δημοσιογράφος, τη χρησιμοποιούν για να κινδυνολογούν και να τρομάζουν τον κόσμο. Ξεκινάω λοιπόν παραθέτοντας με τη σειρά σε italic τις παπαρολογίες, όπως λέει και ο κύριος Σουφλιάς, που ακούγονται στην εκπομπή:

- (Για την κοινωνία του Facebook)“Δίπλα στην πραγματική κοινωνία, έχει διαμορφωθεί εδώ και χρόνια μια άλλη εικονική κοινωνία”.

Όχι αγαπητέ μου άνθρωπε, δεν είναι η κοινωνία του facebook που έχει διαμορφωθεί, αλλα η κοινωνία του ΙΝΤΕΡΝΕΤ μέρος της οποίας είναι το facebook και πολλά άλλα δίκτυα κοινωνικών σχέσεων.

- “εκατομμύρια άνθρωποι πληκτρολογούν στο κομπιούτερ τους την ανάγκη για επαφή, την αγωνία τους, την επαγγελματική ανησυχία. Μέσα απο το κομπιούτερ μας, στον καναπέ του σπιτιού, προσπαθούμε όλοι να γίνουμε φίλοι. Και επειδή αυτό στην πραγματικότητα δεν μπορεί να γίνει, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα”.

Ποια ανάγκη για επαφή και ποιά αγωνία και ποιά επαγγελματική ανησυχία ρε μεγαλε? Ποιά έρευνα σου απέδειξε οτι αυτοί που έχουν λογαριασμό στο facebook είναι άτομα που εξωτερικεύουν την αγωνία τους (αγωνία για τι?) και την επαγγελματική τους ανησυχία σε αυτό το χώρο? Και όταν μιλάς για αυτούς που μπαίνουν στο facebook απο τον καναπέ τους, αρα αυτούς που έχουν φορητούς υπολογιστές, για πόσους απο αυτούς που στην Ελλάδα βλέπουν την εκπομπή σου νομίζεις οτι μιλάς?? Επίσης ποιός σου είπε οτι ο κόσμος μπαίνει στο facebook για να γίνει φίλος με άλλους? Έδωσες κάποιον ορισμό του τι θεωρείς φίλο η απλά η νοημοσύνη σου δεν αρκεί για να κατανοήσεις οτι με τη λέξη “friends” οι προγραμματιστές της εφαρμογής ισως περιλαμβάνουν και τον φίλο με τιν έννοια του γνωστού?

-(Βαξεβάνης για τον δημιουργό του facebook) “..είχε δημιουργήσει πριν απο 4 χρόνια μια ανάγκη που δεν υπήρχε παρασύρoντας ώς σήμερα πάνω απο 60.000.000 ανθρώπους στη σελίδα του”, (στη συνέχεια άλλος πανέξυπνος), “Συνήθως τον ωθεί κάποιος άλλος, δηλαδή του προτείνει να μπεί κάποιος φίλος του..με το κίνητρο οτι θα βρεί εκει πέρα και άλλους γνωστούς, συνήθως έτσι ξεκινάει η ιστορία. Και στην πορεία αυτο μεταλλάσσεται, μπαίνει να βρεί παλιούς γνωστους και καταντάει να έιναι αυτό που λέμε facebook-aholic”.

Το 1880 η γιαγιά σου δεν φανταζόταν την ύπαρξη της τηλεόρασης, να που όμως σήμερα εσύ βγάζεις το ψωμί σου απο μια ανάγκη που δεν υπήρχε κύριε Βαξεβάνη. Τι ακριβώς προτείνεις δηλαδή, να επιστρέψουμε στο μεσαίωνα? Η μήπως να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των καθηγητών του τμήματος «Επικοινωνίας» του πανεπιστημίου Αθηνών και να μην χρησιμοποιούμε email?
Και σιγα ρε διάνοιες. Ούτε εκπομπή για ναρκωτικά να παρουσιάζατε! Σημειώστε αγαπητοί μου οτι κανένας δεν σε αναγκάζει να μπείς στο facebook. Είναι κάτι που, όπως και το να διαλέξεις πορτοκάλια στο σούπερ μάρκετ (-που επίσης το κάνουν όλοι), εσύ θα το αποφασίσεις. Αν επίσης κάνατε καλύτερη έρευνα για το ρεπορτάζ σας, θα ανακαλύπτατε οτι κοινωνιολόγοι έχουν παρουσιάσει ούκ ολίγες έρευνες που αποδεικνύουν οτι το facebook όπως και άλλα ηλεκτρονικά κοινωνικά δίκτυα συμπληρώνει τα ήδη φυσικά υπάρχοντα κοινωνικά δίκτυα και ΔΕΝ τα υπονομεύει.

-“Τους ονομάζεις μαλιστα φίλους. Όσο πιο πολλούς φίλους έχεις, τόσο πιο κοινωνικός έισαι. Ακόμα και αν στην πραγματική ζωή δεν έχεις, η δεν τολμάς να έχεις κανένα φίλο”

Έπρεπε να φτάσουμε στην εποχή του facebook για να καταλάβεις οτι όσο πιο πολλούς φίλουε έχει κάποιος, τόσο πιο κοινωνικός είναι? Και για πές μας ρε μεγάλε ρεπορτερ που μας σώζεις απο το διάβολο που κατέβηκε στη γή με το όνομα facebook, τι σε κάνει να πιστεύεις οτι η πλειοψηφία των χρηστών κάθεται και μετράει πόσους φίλους έχω για να με κατατάξει ως κοινωνικό η ακοινώνητο? Έχει και άλλες δουλειές να κάνει ο κόσμος αγόρι μου, δε το ξέρεις αυτο? Θέλω επίσης να μου δείξεις την έρευνα που δείχνει οτι αυτοί που έχουν λογαριασμό στο facebook δεν έχουν και μάλιστα δεν τολμούν να έχουν κανένα φιλο.

-(Αναπληρωτής καθηγητής πανεπιστημίου Παντείου)“Μπαίνω στον πειρασμό να σας δώσω μια μονολεκτική απάντηση στο γιατί είναι το facebook τοσο σημαντικό για τόσους πολλούς ανθρώπους. Είναι εύκολο. Έιναι εύκολο να έχεις σχέσεις, η να λές στον εαυτό σου οτι έχεις σχέσεις μεσα απο το facebook και αλλες πλατφόρμες. Δε χρειάζεται να κινηθείς προς την κοινότητα που σε περιβάλλει. Και σκεφτείτε πια, επειδή οι κοινότητες που μας περιβάλλουν, η κοινωνία που μας περιβάλλει, είναι αρκετά πολύπλοκη. Πρέπει να κάνεις αρκετή προσπάθεια για να βρείς ανθρώπους με όμοια ενδιαφέροντα. Πρέπει να ρισκάρεις”.

Αφου μπήκατε στον κόπο κύριε καθηγητά, γιατί δε το σκεφτήκατε λίγο παραπάνω? Οι κοινότητες που μας περιβάλλουν είναι πολύπλοκές, λέτε, για εμάς τους νέους. Σας ευχαριστούμε που απο τη θέση που βρίσκεστε μας δείχνετε την εκτίμηση σας – και μετα περιμένουμε να μας διδάξετε κιόλας. Ευτυχώς που έχουμε και εσάς τους φωτισμένους για να μας δείχνετε το σωστό δρόμο και να τις ξεμπλέκετε λίγο αυτές τις πολύπλοκες πραγματικότητες που δεν μπορούμε να χειριστούμε. Πρέπει πια να κάνουμε μεγάλη προσπάθεια για να γνωρίσουμε ανθρώπους με ίδια ενδιαφέροντα ενώ στη δική σας εποχή απλα χτυπάγατε παλαμάκια και εμφανίζονταν δίπλα σας. Μήπως ήταν πολύς κόπος να μας διδάξετε και εμάς τα ξόρκια με τα οποία το καταφέρνατε αυτο?

-(Βαξεβανης) “Στην οθόνη του υπολογιστή σου, εμφανίζονται άνθρωποι, ώς σύμβολα στην αρχή και μετά ώς φωτογραφίες, η οποίοι σου ζητάνε να γίνετε φίλοι. Ουσιαστικά να συνομιλείτε ηλεκτρονικά να ανταλλάσσετε ηλεκτρονικά δώρα όπως φωτογραφίες η κάποια σύμβολα, να παιζετε μαζί ηλεκτρονικά παιχνίδια. Ένας ολόκληρος εικονικός κόσμος ο οποίος διαμορφώνεται στα φαντασιακά σου μέτρα.”

Να με συγχωρείς πολύ κύριε Βαξεβάνη αλλα τα φαντασιακά μου μέτρα δεν τελειώνουν μόνο στις φωτογραφιες, καποια (απροσδιόριστα απο τι μερια σου γιατι δεν ασχολήθηκες αρκετα) σύμβολα και ηλεκτρονικά παιχνίδια, και σε διαβεβαιώ οτι είσαι πολύ λάθος αν πιστεύεις οτι τα παραπάνω ορίζουν τα φαντασιακά μέτρα της σημερινής νεολάιας. Ο κόσμος μου κύριε Βαξεβάνη αποτελειται απο ανθρώπους, κτίρια, δεντρα, κήπους, σπιτια, θάλασσα, πόλεις, ουζάκια, διακοπές, ταξίδια, τσιμεντουπόλεις, φτώχεια, πείνα, πολιτική, πορείες για την παιδεία, ανισότητα, αδικια ΚΑΙ, μαζι με όλα αυτα, υπολογιστές και ίντερνετ. Την τελευταία φορά που κοίταξα το facebook τίποτα απο όλα αυτά δεν μπόρεσα να διακρίνω. Κοντά ίσως να έφτασα όταν έιδα κάποια group νέων τα οποία προσπαθούν να στρατολογήσουν κόσμο για την αναδάσωση της Πάρνηθας ή να βρούν υποστήριξη για τα δικαιώματα ενός σκύλου που θανατώθηκε απο Λατινοαμερικάνο στο όνομα της τέχνης. Αυτά όμως είναι μάλλον ζητήματα της δικής μου πραγματικότητας που ίσως δεν υπέπεσαν στην αντίληψη σου και ποτέ δεν τα ανέφερες στην εκπομπή σου.

-“(Βαξεβάνης) Για να πάρει μέρος στο Facebook, κάποιος πρέπει να δώσει πραγματικά προσωπικά του στοιχεία, σε αντίθεση με άλλες ιστοσελίδες, αλλιώς δεν μπορεί να τον αναζητήσει κάποιος. Δηλαδή τα στοιχεία του, μαζί με τις προτιμήσεις που αποτελούν το προφίλ σου, είναι στη διάθεση αρκετών, κάτω απο την ανάγκη μιας εικονικής φιλία”ς.

“(Άλλος τυπάς κανα μισάωρο μετά)...Διότι μπορεί ο άλλος να πάρει τις φωτογραφίες σου, να φτιάξει ένα προφίλ, και να κινεί το προφίλ σα να σαι εσύ”.

Αυτό ακριβώς πάει να πεί καλά δουλεμένο ρεπορταζ! Μπράβο ρε Βαξεβάνη, μ’αρεσει όμως που στην εκπομπή σου τα λές σταράτα ρε φίλε. Καμιά τριτη εκδοχή που να τονίσει λιγο περισσότερο την αξιοπιστία του επιχειρήματος σου σχετικά με το οτι ΠΡΕΠΕΙ να δώσουμε τα πραγματικά μας στοιχεία στο facebook για να δημιουργήσουμε λογαριασμό θα μας παρουσιάσεις?!

-“(δικηγόρος, η οποία εξηγεί για το πώς εξωτερικές εφαρμογές του facebook σε ενημερώνουν πρίν τις προσθέσεις στο λογαριασμό σου σχετικά με το οτι θα χρησιμοποιήσουν τα προσωπικά σου δεδομένα εάν τελικά τις προσθέσεις) Αν θέλετε διαλέγετε να συγκατατεθείτε και να βάλετε την εφαρμογγή στο λογαριασμό σας, αν δε θέλετε, οχι. Το 99.99 τοις εκατό διαλέγουμε να βάλουμε την εφαρμογή και αυτόματα διαλέγουμε να δώσουμε τα προσωπικά μας στοιχεία σε πλήθος άγνωστων εταιριών”.

Πολύ ωραία. Μπορείς να μου δείξεις κάτι που να αποδεικνύει οτι το 99,99 τοις εκατό διαλέγουμε να βάλουμε την εφαρμογή? Προσωπικά δεν έχω ούτε μια και πολλοι απο αυτους που γνωρίζω επίσης. Πώς μπορέις να κάνεις ρεπορτάζ με ΠΑΠΑΡΟΛΟΓΙΕΣ? Που σκατα στηρίζεις τις γενικολογίες περι 99, 99 με τις οποίες στη συνέχεια τρομοκρατείς τον κόσμο??

-(Βαξεβάνης) “Οι επικριτές του facebook μιλούν για ένα μηχανισμό κοινωνικής χειραγώγησης. Άνθρωποι που χάνουν την κοινωνική επαφή, που χαρακτηρίζονται καλοί η κακοί, ανάλογα με το πόσους ψευτο-φίλους έχουν στον ηλεκτρονικο τους υπολογιστή η ανάλογα με τις ηλεκτρονικές συμπεριφορές που έχουν. Διαμορφώνονται και στη συνέχεια διαμορφώνουν μια κοινωνία που είναι ανίκανη να αντιδράσει για οτιδήποτε. Το πραγματικό έχει ελάχιστη σημασία. Απο το πραγματικό πρόβλημα έως τον πραγματικό έρωτα αφου τα πάντα είναι εικονικά.”

Αυτο βλέπεις εσυ κύριε Βαξεβάνη. Μια κοινωνία που είναι ανίκανη να αντιδράσει για οτιδήποτε? Καταρχήν δε σου είπε κάποιος οτι λιγο πάνω απο το 20% των Ελλήνων έχουν πρόσβαση στο ίντερνετ? Πώς μπορείς και μιλάς για μια ολόκληρη κοινωνία? Και πώς σκατά κατάφερες να φτάσεις εκεί απο μια εκπομπή για ηλεκτρονικά κοινωνικά δίκτυα? Δηλαδή ο λόγος για τον οποίο η σύγχρονη κοινωνία είναι ανίκανη να αντιδράσει για οτιδηποτε είναι το Facebook? Φοβερά πρωτοποριακή άποψη όπως επίσης και το statement οτι κάποιος θα με θεωρήσει ΚΑΚΟ αν δεν έχω πολλούς φίλους στο facebook!!! Είναι άραγε αυτή η εντύπωση σου για τους νέους του σήμερα? Φαντάζομαι οτι δεν βλέπεις διεκδικήσεις και κινητοποιήσεις πουθενα αφου μόνο να προσθέτουμε ψευτο-φίλους στο λογαριασμό μας μπορούμε εμεις! Δεν πας να κάνεις λίγο πραγματικό έρωτα αγόρι μου γιατι μαυτά που λές είμαι σίγουρος οτι μόνο εικονικό κάνεις και γι’αυτο έχεις σταματήσει να βλέπεις.

-(Βαξεβάνης) Διαμορφώνεται μια κοινωνια που ανταποκρίνεται στην αμερικάνικη ρήση So what?και τι εγινε? Άνθρωποι με κατασκευασμένη ταυτότητα σε εικονική ζωή.

Οκ, το πιάσαμε αυτα τα περι κατασκευασμένων ταυτοτήτων και εικονικών κόσμων. Δε μας είπες όμως, υπάρχει κανείς απο αυτούς που έχουν λογαριασμό στο facebook που δεν το ζούν έτσι οπως το περιγράφεις το πραγμα? Λέω τώρα ρε αδερφέ μήπως σχολίαζες λίγο και αυτούς για τους οποίους το facebook είναι απλά ένα μέσω επικοινωνίας με παλιούς συμμάθητές, μέσω για να οργανώνεις πάρτυ και να καλείς κόσμο γρήγορα και φθηνά, και αλλα πολλα πράγματα τα οποιά σε βοηθούν να συμπληρώνεις καλύτερα τις offline σχέσεις σου.

-(άλλος τυπάς) ...Πόσο οδυνηρό είναι να καθήσεις και να γράψεις τη σεξουαλική σου ζωή, γιατί μόλις χώρισες, στο facebook, και δυο μέρες μετά να ζητάς δουλειά και ο επιχειρηματίας που είναι να σε προσλάβει να μπεί, και να διαβάσει όλες σου τις λεπτομέρειες και τις περιπέτειες.

Δε το ακούσατε??Την επόμενη φορά που θα πάτε να ζητήσετε δουλειά θα κοιτάξουν πρώτα το facebook σας και μετά αν έιναι θα σας προσλάβουν! Θα σας εξηγήσουν μάλιστα στο interview οτι σήμερα το βράδυ θα σας έρθει friend request απο τον human resources manager και απο τον διευθυντή ώστε να τσεκάρουν αν είστε gay η όχι, στο οποίο φυσικα θα πρέπει να κάνετε accept (γιατι αλλιώς πώς θα μπορέσει κάποιος να δεί το προφίλ σας??)

-(άλλος τυπάς, μάλλον με IQ επιπέδου φοιτητή Harvard -αφου κατάφερε και το σκέφτηκε αυτο) ..υπάρχει θέμα το οποίο όντως ορισμένες φορές θα λέγαμε οτι καταντάει επικίνδυνο. Τι εννοώ με αυτο, υπάρχουν κάποιες εφαρμογές μέσα στο facebook, οι οποίες δεν είναι τόσο αθώες όσο δείχνουν. Υπάρχει ας πούμε μια εφαρμογή η οποία λέγεται “owned”, με την οποία μπορείς να αγοράσεις, ή να αγοραστείς απο φίλους σου η γνωστούς σου. Εκεί παίζει ένα περίεργο παζάρι του τύπου αγοράζω με κάποια χρήματα γνωστούς μου. Το οποίο δεν έχει κάποιο νόημα μέν, αλλα αναπτύσσει μια πολύ κακή νοοτροπία και στην έξω ζωή. Δηλαδή το οτι μπορώ, εγώ με κάποια χρήματα να αγοράσω κάποιον άλλο.

Τι λές ρε Μάρξ? Πάλι καλά που ήρθες εσύ να μας μιλήσεις για εκμετάλευση και εξαγορά του ενός ανθρώπου απο τον άλλο στην καπιταλιστική κοινωνία ρε Μεσσία! Μήπως θα μας πείς και για άλλους μαρξιστικούς όρους όπως η υπεραξία? Γιατί ο φίλος σου ο Βαξεβάνης μας λέει οτι :

-“Εταιριες του Λονδινου έχουν απαγορεύσει τη χρήση του Facebook στα εταιρικά computer. Ο λόγος δεν είναι μόνο οτι χάνονται πολύτιμες εργατοώρες”

Αμ πές το έτσι ρε μεγάλε. Πές το οτι αυτό είναι που σε ενοχλεί. Καλύτερα να λιώνει κάποιος προσφέροντας πολύτιμες εργατοώρες παρά να προσπαθεί να αυξάνει τα κοινωνικά του δίκτυα στον λίγο χρόνο που έχει ε?

-(και συνεχίζει)..ο πραγματικός λόγος είναι οτι είναι πολύ δύσκολο για έναν εργαζόμενο ο οποίος κάνει βόλτα στην εικονική πραγματικότητα αναζητώντας ηλεκτρονικούς φίλους, να επιστρέψει στην πραγματικότητα της δουλειάς και να συνομιλήσει με κανονικους ανθρωπους.

Ότι να ναι! Εσύ ρε θα πείς στον κόσμο με τι τρόπο θα κάνει διάλειμμα απο τη δουλειά του? Με τι θα χαλαρώσει? Και τι ακριβώς του κάνει το facebook και μετά δεν μπορεί να επικοινωνήσει με πραγματικούς ανθρώπους? Πλύση εγκεφάλου? Αφαίρεση μνήμης? Η μήπως του αφαιρεί τη γλώσσα η τις σκέψεις ώστε να μη μπορεί να μιλήσει?

-“Μήπως θα αλλάξει και στη συνέχεια και τη δομή και τη λειτουργία της πραγματικής κοινωνίας”.

Απο το 20% που μπένει στο ιντερνετ στην Ελλάδα πόσοι να έχουν facebook για πές μου ρε Βαξεβάνη φιλόσοφε? Το 8% να πουμε? Το 8% λοιπόν των χρηστών του ίντερνετ στο facebook θα σου αλλάξουν τη δομή της κοινωνίας? Εδώ το ΚΚΕ τοσα χρόνια παίρνει το 8% ολόκληρης της Ελλάδας και δεν τα έχει καταφέρει! Λές να κατεβάσει κόμμα και το facebook στις επόμενες εκλογές?

-“Υπαρχουνε 17χρονα και 18 χρονα και 20 χρονα αυτη τη στιγμή τα οποια δεν γνωρίζουν την έννοια της παρέας όπως τη γνωρίζαμε εμεις. Δεν υπάρχει γι’ αυτους αυτο το πράγμα. Γι’αυτους η παρέα είναι μέσα απο κοινωνικά δίκτυα και μόνο. Και αυτο πρέπει να το καταλάβουμε. Όταν οι νέοι πλέον εξωτερικεύουν όλα τους τα συναισθήματα η τις σκέψεις μέσα απο τα blogs, ξεκινάνε δηλαδή απο εκεί,όταν εμείς είχαμε τα ημερολόγια, ..δηλαδή εκείνοι τα βγάζουν όλα στη φόρα, σ’ενα τεράστιο κοινό, όταν εμείς προσπαθούσαμε να τα κρύψουμε απο δυο άτομα που πιθανόν να τα βλέπανε. Ξεκινάμε λοιπόν απο άλλη βάση. Ξεκινάμε απο μια γενιά η οποία έχει την ανάγκη να εκφραστεί με έναν πολύ περίεργο τρόπο. Να εκφράσει τα πάντα, σε όλους.”

Σιγά ρε παλιέ. Που εσυ γνωρίζεις την έννοια της παρέας ενώ εμείς όχι. Πώς μεγαλώσαμε ρε μάγκα? Σε σχολείο δε πήγαμε? Μπάσκετ δεν παίξαμε? Μας φυτέψανε ξαφνικά 17, 18, 20, χρονών η μας φιμώσανε το στόμα και δε μιλήσαμε ποτε σε κανένα. Αυτο που πρέπει ΕΣΥ να καταλάβεις, πρωτού αποφασίσεις να προβείς σε ηλίθιες συγκρίσεις, είναι οτι για άλλο λόγο και άλλα θέματα έγραφες η γράφεις στο ημερολόγιο, και για άλλο λόγο στο blog. Για την ελευθερία της έκφρασης έχεις ακουστά?Δεν είναι η γενιά που «προσπαθεί να εκφραστεί με περίεργο τρόπο», άσχετε, είναι η γενια που κάνει χρήση της τεχνολογίας και που μέσω αυτής προσπαθεί να εκφρασει προς όλους την αηδία της για κάτι ήλίθιους που ξεκίνησαν «απο άλλη βάση» και κατάντησαν τον κόσμο και την Ελλάδα όπως τη βλέπεις ή όπως κατα πάσα πιθανότητα εσύ συγκεκριμένα δεν τη βλέπεις.

-“(Βαξεβάνης) Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία οτι βιώνουμε ένα νέο τύπο ανθρωπίνων σχέσεων. Οι σχέσεις αυτές δημιουργήθηκαν απο μια κοινωνία η οποία δεν έιχε χρόνο και έπρεπε να ναι αποτελεσματική. Έτσι κατέφυγε στην ηλεκτρονική επικοινωνία. Είναι λοιπόν πολύ πιθανό, αυτές οι νέες ανθρώπινες σχέσεις με τη σειρά τους, να δημιουργούν ένα νέο τύπο ανθρώπου.”

Καλά ξεκίνησες με την βιαστική κοινωνία αλλα μετά τα γάμησες όλα. Η κοινωνία ρε μεγάλε κατέφυγε μονο στην ηλεκτρονική επικοινωνία? Μόνο αυτό δηλαδή συνέβη και μας χάλασε όλους? Πρόσέχτε λοιπόν άνθρωποι του κόσμου! Γιατί αυτή η νέα κοινωνία με αρχηγό το δικτάτορα facebook, δημιουργεί πλέον τους facebook-ανθρώπους!!!!! Ένας νέος τύπος ανθρώπου, ο οποίος δεν τρώει, δεν πίνει, δεν βγαίνει, δεν έμαθε ποτέ του να διαβάζει και να μιλάει, κάνει σέξ μόνο μέσω ιντερνετ και το μόνο που κάνει καλά είναι να βρίσκει άγνωστους φίλους στο facebook.

-(καθηγητής πανεπιστημίου σχολιάζει τις εξόδους των νέων ώς αποτέλεσμα της facebook κοινωνίας με τις πλαστικές κοινωνικές σχέσεις!) .. “εχουν φτάσει να πηγαίνουν στο μπάρ και να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλο σε επίδειξη ατομικής, ατομικίστικης μάλλον θα έλεγα αλαζονείας, επίδειξη ομορφιάς, ανταγωνισμό στο να δείχνουν πόσο υπέροχα πλάσματα είναι. Πόσο δεν έχουν ανάγκη κανέναν. Το αποτέλεσμα είναι να κάθετε ο καθένας, ο ένας δίπλα στον άλλο με το ποτό στο χέρι, να ανταλλάσσουν ελάχιστες κουβέντες, άλλωστε πώς να τις ανταλλάξουν όταν απο πάνω παίζει μουσική στη διαπασών.Και να μην επικοινωνούν, να μη γνωρίζονται καν. Αμφιβάλλω, υπάρχουν άλλωστε και κάποιες έρευνες που το δείχνουν, άν στους χώρους αυτούς, διεκπεραιώνεται η πανάρχαια διαδικασία του φλερτ”

Τρείς λαλούν και δυο χορεύουν, το ξέρεις προφέσορα? Ποιός σου τα έμαθε αυτά? Η συναναστροφή με τους νέους? Κάθεσαι δίπλα απο παρέες νεαρών παιδιών και τους ακούς να λένε πόσο όμορφα πλάσματα είναι και να ανταγωνίζονται ποιος την έχει μεγαλύτερη? Όταν πηγαίνεις σε ένα μπάρ η σε ένα κλάμπ με τη μουσική στο διαπασών, δεν πάς για να αναλύσεις το ασφαλιστικό αλλα για να απολαύσεις μουσική, ποτο και να γνωρίσεις και κανένα ατομο του αντίθετου φύλου (η και του ιδίου, περι ορέξεως κολοκυθόπιτα) Θέλω να μου δέιξεις αυτή την έρευνα που μιλάει για την πανάρχαια διαδικασία του φλέρτ και πώς έχει φθαρεί στις μέρες μας λόγω της δυνατής μουσικής. Αυτή λοιπόν είναι η άποψή σου για τους φοιτητές κύριε καθηγητά, μεγάλη εκτίμηση τους έχεις. Αν λοιπόν έχεις δίκιο σε κάτι απο αυτά που έιπες είναι στο οτι οι νέοι δεν έχουν ανάγκη απο κανέαν. Πράγματι. Άν εσύ που πρέπει να μεταδίδεις κουλτούρα, γνώση και μόρφωση μέσω της θέσης σου, μας αντιμετωπίζεις, παρέα με Βαξεβάνηδες και λοιπούς γελοίους επιφανειακούς ξερόλες, ώς άβουλα και καθυστερημένα όντα, έχω να σου μεταφέρω ένα μήνυμα απο τη νέα γενιά:

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ, ΚΑΙ ΣΥ ΚΑΙ Η ΓΕΝΙΑ ΣΟΥ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΝΕΝΑ!

Σημαντικότεροι Έλληνες;

2008-05-12T16:21:00.011+03:00

Περιόδους πολιτικού αδιεξόδου και γενικότερα μπουρδελόκατάστασης , φαντάζομαι, εκμεταλεύονται κάποιοι όταν προσπαθούν να τονώσουν το ηθικό απελπισμένων λαών φωνάζωντάς τους ( άμεσα η έμμεσα): "Εσυ!! Μπορέις να τα καταφέρεις! Γιατί είσαι μεγάλος, όπως οι προγονοί σου οι αθάνατοι και η βαριά κληρονομία που κουβαλάς!!".

Ένα απο αυτά τα (έμμεσα) πατριωτικο-εθνικιστικά εγχείρηματα είναι και η πρωτοβουλία του ΣΚΑΙ να αναδείξει τον κορυφαίο Έλληνα σε μια περίοδο που, περισσότερο απο ποτέ, η καθημερινότητα μας αποδεικνύει το πόσο άχρηστοι είμαστε να βρούμε ένα τρόπο να ζήσουμε καλά σε αυτό τον τόσο όμορφο τόπο .

Είχα δουλεία οταν κοίταξα το άρθρο οπότε δεν πρόλαβα να ρίξω και πολύ αναλυτική ματιά στα αποτελέσματα της ψηφοφορίας ...αλλά όταν στη λίστα των 100 σημαντικότερων Ελλήνων, μετά απο ψηφοφορία 38.500 ατόμων συμπεριλαμβάνονται οι : Λάκης Λαζόπουλος (ΖΤΟΙΝΓΓΓΚκκ!!!), Ζαγοράκης και Γκάλης (ΦΤΟΥΥΒΒΒ!!), Χριστόδουλος (έιχα ακούσει οτι ήταν ο πρώτος αρχιεπίσκοπος που άνοιξε καφετέρια-μάλλον γι'αυτο το λογο θεωρείται εξαιρετικά σημαντικός) και ο Παπαδόπουλος (μετά τα μαθήματα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, έφερε το φασισμό στην Ελλάδα, πράγματι πολύ μεγάλο επίτευγμα, κορυφαίος!), τότε πως περιμένουν κάποιοι να πάει μπροστά αυτη η χωρα ρεεεεεεεεε;;;!!!!!!! Τον Πολύδωρα πώς και δε τον βάλατε ρε ΜΑΛΑΚΕΣ? Σας ξέφυγε, ξεφτέρια!

Θα με ενδιέφερε να δώ πόσοι χτύπησαν το χρυσό 5άρι: Χριστόδουλος, Παπαδόπουλος, Μέγας Αλέξανδρος, Κολοκοτρώνης και Όθωνας (ο οποίος βέβαια δεν ήταν κάν Έλληνας -απο το δημοτικό το ξέρουμε- αλλά ένας "σύγχρονος" βασιλιάς έπρεπε να μπει πώς να το κάνουμε!).

Ντάξει θα μου πείς 38.500 χιλιάδες δεν είναι πολλοί σε σχέση με το συνολικό πληθυσμό αλλά απο τα λίγα στατιστικά που θυμάμαι, το νούμερο αυτό ξεπερνάει το γενικό αντιπροσωπευτικό δείγμα κατα ΠΑΡΑ πολύ κι ας είναι και τυχαίο.

Τα ποσοστά που πήρε ο καθένας θα μας τα δείξουν; Εκέι θα πέσει πολύ γέλιο! Με το επίπεδο που έχουμε κόβω Λαζόπουλο να βγαίνει σημαντικότερος Έλληνας όλων των εποχών!!!!!!!!!

Πάτε να κάψετε καμμιά σημαία του Βελγίου και αφήστε τις ψηφοφορίες ρε ΖΩΑ.

Ο Ιησούς είπε

2008-05-01T15:31:00.012+03:00

Τελευταία είχε πάρει το μάτι μου πολλά απο τα κόκκινα λεωφορεια που καθημερινά βλεπω στο Λονδινο, να φέρουν το διαφημιστικό www.Jesussaid.org. Ίσως είναι κάτι που συμβαίνει εδώ και καιρό απλά εγώ δεν το είχα παρατηρήσει βέβαια.. Γενικά έχω την αίσθηση οτι η κοινωνία του Λονδίνου είναι αρκετά προχωρημένη. Ο κόσμος που ζεί εδώ (δεν μπορώ να εκφέρω άποψη για αυτούς που ζούν στην υπόλοιπη Αγγλία) δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για το τι είπε ο Ιησούς αφού για τους μισούς άλλωστε ο Θεός στη γή εκπροσωπείται απο το investment banking ενώ για τους άλλους μισούς είναι ο Αλάχ ή ο Βούδας. Με αυτό το σκεπτικό λοιπόν αρχικά υπέθεσα οτι είναι κάποιο marketing trick για να πουληθούν προιόντα σχετικά με τη μόδα ίσως.

Περίεργος όμως όπως είμαι μπήκα στο website να δώ και πιο συγκεκριμένα τι παίζει. Η επικεφαλίδα που διαβάζει κανείς με το που μπεί στο website είναι η εξής: (ελεύθερη μετάφραση) "ζωή γεμάτη αφθονία μέσω του Ιησού". Αφου τσεκάρουμε διάφορα ρητά του Ιησού (με τις απαραίτητες αναφορές) περί σωτηρίας, ειρήνης και προσευχής σε έντονο ροζάκι και μώβ, φτάνουμε στο χαμηλότερο μέρος του website που έχει μια περίληψη περί του τί ακριβως μπορείς να κάταφέρεις μέσω της πίστης σου στον Ιησού:

"Ο Ιησούς αποτελέι τον καλύτερο τρόπο να αποκτήσεις οτιδήποτε θέλεις (ναρκωτικά, αυτοκίνητα, γκόμενες, ξέρεις τώρα-δικό μου αυτο). Θα σου δώσει μια νέα αρχή, είρηνη, γιατρειά, προμήθειες, αγάπη, οικογένεια, σοφία. Οτιδήποτε χρειαστείς σου είναι διαθέσιμο αποδεχόμενος τον λόγου του Ιησού και ζητώντας απο το Θεό να το πραγματοποιήσει".

Τώρα αυτό το κείμενο απευθύνεται στο σύγχρονο άνθρωπο ή σε κάποιο μεθύστακα του μεσαίωνα? Ποίος μαλάκας θεωρεί μετά οτι οι κήρυκες του "λόγου του Ιησού" (το ποιοί και πώς έγραψαν καινές διαθήκες και άλλα τέτοια ρατσιστικά, σαδομαζοχιστικά βιβλιαράκια -βλέπε: Richard Dawkins:The God Delusion- το συζητάμε βέβαια) δεν παραμυθιάζουν τον κόσμο? Θα ήθελα πολύ να μάθω αν αυτά τα φιλαράκια του Ιησού που μου εξασφαλίζουν ειρήνη, σοφια και γκόμενες -αφού διαβάσω το λόγο του-, μπορούν να μου πουν γιατί ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΦΡΑΓΚΑ που κόστισε η διαφήμιση (μιλάμε για ΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡΑ πολλα τη στιγμή που ενα στα τρια λεωφορεία του Λονδινου έχει το διαφημιστικό) δεν τα δώσανε για ειρήνη, προμήθειες, γιατρειά, διαλυμένες οικογένεις, σχολεία?. Μήπως δεν είναι αρκετό που διδάσκεται η θρησκεία στα σχολεία και που η βίβλος είναι best seller -το καυχιούνται συχνά, έτσι δεν είνα?

Γενικά πολύ λυπάμαι που βλέπω οτι η αμερικάνικη λογική του τηλευαγγελιστή και τσαρλατάνου οπισθοδρομικού θρησκόληπτου (βλεπε επίσης ταινία: There will be blood) αρχίζει και εισβάλει τόσο επιθετικά σε μια πιο σκεπτόμενη (υποτίθεται) κοινωνία όπως η Ευρωπαική.

Του κώλου

2008-04-26T21:47:00.003+03:00

Διάβασα λοιπόν ένα ΠΟΛΥ αστεία γραμμένο άρθρο.
Λέει για το άγιο φώς ο αρθρογράφος:

Σε κλίμα συγκίνησης και κατάνυξης κατέφθασε στην Αθήνα το Άγιο Φως από τον Πανάγιο Τάφο των Ιεροσολύμων.
ΧΑΧΑ! Τι λέει ρε? Ποιό κλίμα συγκίνησης? Χωρίς πλάκα τώρα συγκίνηση για ποιό λόγο? Επειδή κάποιοι είναι τόσο ήλίθιοι ωστε να πιστεύουν οτι άναψε ο θεός μια πορδή και η φλόγα κατέβηκε στη λαμπάδα κάποιου στα Ιεροσόλυμα? Η μήπως δεν στέλνει έτσι το άγιο φώς στη γή? Αν κάνω λάθος ας μου εξηγήσει κάποιος την ακριβή διαδικασία.
Τι ώρα ακριβως άναψε αρχικά το άγιο φώς?Μπορείτε να μου πείτε λιγάκι? Αν γίνεται σας παρακαλώ γρήγορα γιατί θέλω να ρυθμίσω το ρολόι μου με ώρα θεού.
Κλίμα συγκίνησης για ποιό λόγο?Επειδή κάποιοι ακόμα πιο ηλίθιοι βάλανε ειδική πτήση για να έρθει η φλόγα απο τα Ιεροσολυμα και έξτρα δρομολόγια για να διαμοιράσει στην υπολοιπη Ελλάδα?

Το Αναστάσιμο Φως κατέφθασε στην Αθήνα με μικρή χρονική καθυστέρηση (στις 7.30) καθώς ο αρχικός σχεδιασμός ήταν να φθάσει στις 7.05 το απόγευμα.
Ε τους μαλάκες ρε. Ούτε ακόμα και σε αυτή την (κατα τ άλλα μεγάλης σοβαρότητας) περίσταση δεν κατάφεραν να φτάσουν στην ώρα τους!!
(Σκέψου αδερφέ τον πιλότο πόσο ΜΑΛΑΚΑΣ πρέπει να ένιωθε που τον σηκώσανε να κάνει πτήση Αθήνα ιεροσόλυμα και πίσω για να μεταφέρει μια φλόγα, ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ!)

Κατά την άφιξη του έλαβε χώρα τελετή υποδοχής με τιμές Αρχηγού Κράτους, με παράταξη αγήματος και μπάντας.
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ! Πάμε καλά ρε παιδιά? Δεν έχουμε με τίποτα άλλο να ασχοληθούμε? Φαντάζομαι διάλογο μεταξύ του οργανοπαίκτη της μπάντας και της γυναίκας του! "Πώς ήτανε μωρο μου να παίζεις τρομπόνι μπροστά στο άγιο φώς? Του άρεσε η σας είπε οτι δεν παίξατε καλά και την επόμενη φορά δεν θα ξαναέρθει? Άσε γυναίκα και η τρομπέτα του Λάκη παραλίγο να το σβήσει εκεί που περνούσε και μας γαμοσταυρισε!" . Ρε μαλάκα ποιόν κοροιδεύουνε ρεεεεεεεεε! Που σαι ρε Dawkins να τραβάς τα μαλια σου.

Ειλικρινά ρε παιδιά. 2008 έχουμε! Είναι σοβαρά πράγματα αυτά?Δηλαδή ΟΚ! Καλά κάποιοι να πιστεύουν σε θεούς και δαίμονες, είναι δυνατό να καταφευγουμε σε τετοιες γελοιότητες? Άκου μπάντα λέει και τιμές αρχηγού κράτους..

Η φτώxεια, στο μυαλό του Aλογoσkouφη

2007-11-28T20:19:00.000+02:00

Μάθαμε πρόσφατα οτι ένα 20% (δηλαδή κάτι παραπάνω απο 2.000.000) των συμπολιτών μας ζεί στο όριο της φτώχιας. Η φιλεύσπλαχνη κυβέρνηση ανακοίνωσε λοιπόν οτι θα δημιουργήσει ένα ταμείο κοινωνικής συνοχής το οποίο μάλιστα θα έχει ώς στόχο μέχρι το 2010 να λάμβάνει δυο δισεκατομμυρια ευρώ ετησίως. Με βάση αυτό το αρθάκι λοιπόν, κάνω την προχειρότατη διαίρεση με τα ταπεινά μου μαθηματικά
..ΣΥΓΝΩΜΗ ρε παιδιά, μέχρι το 2010, το μόνο που μπορεί να κάνει αυτό το ΓΑΜΗΜΕΝΟ κράτος για τους ανθρώπους που δεν έχουν καλά καλά ψωμί να φάνε είναι να δημιουργήσει ένα ταμείο που θα τους δίνει 250 ευρώ το χρόνο????? Όχι οτι τα 1000 που υποσχεται για το 2010 είναι σοβαρό ποσό αλλα ρε γελοίε υπουργέ οικονομίας, μου ήθελες και ολόκληρη συνεδρίαση σήμερα για "θέματα που αφορούν τη σύσταση και λειτουργία του ταμείου κοινωνικής συνοχής" για να αποφασίσεις οτι θα δίνεις 250 ευρώ στους φτωχούς ετησίως?? Ισχυρά πλάνα έχεις ρε μεγάλε για να κατεβάσεις τη χώρα απο το Νο 1 της Ευρώπης στα ποσοστά φτώχειας!

που είσαι "ηλεκτρονική δημοκρατία"?

2007-11-10T22:47:00.000+02:00

Συγνώμη ρε Γιωργάκη..Κάθεσαι τόσα χρόνια και φωνάζεις για e-democracy και electronic polling και voting systems, και το μόνο που μπορεί να κάνει το "μέλος-φίλος" του ΠΑΣΟΚ στο website είναι να κατεβάσει τη φόρμα "μέλους-φίλου" με την οποία θα προσέλθει σε εκλογικά κέντρα τη μέρα της εκλογής για να ψηφίσει?
ε μή τρελαθούμε τωρα..

..τι να πώ..μήπως έγω δεν βλέπω τα online voting systems επειδή δεν είμαι φίλος του ΠΑΣΟΚ???

Βροχή απο σφαίρες

2007-11-06T16:10:00.000+02:00

Και ενώ στα Ζωνιανά πέφτει βροχή απο σφαίρες και όλοι μιλούν για μαφία,παρακράτος και κατηγορούν αστυνομία και πολιτικούς, δε βγένει κανέις μαλάκας να προτείνει κάτι!!
Εδώ σας θέλω ρε μάγκες. Αντί να κάθεστε να κράζετε τους διάφορους φορείς και να μακρηγορείτε περί αντίστοιχων αιματηρών επεισοδίων της ιταλικής αστυνομίας εναντίον της σικελική μαφίας, προτείνετε κατι!!!Ορίστε, η ερώτηση είναι ανοιχτή! Πώς θα αφοπλιστούν τα Ζωνιανά. Μη μου λές ρε δημοσιογράφε είναι πολιτικό, κοινωνικό πρόβλημα και παπαριές. Ναί, το ξέρω δεν είναι ο ρόλος σου να δώσεις εσύ τις λύσεις, αλλά όταν σχολιάζεις τόσο αυστηρά ένα πρόβλημα 25 ετών και συμπληρώνεις οτι οι πάντες είναι παντελώς άχρηστοι να το χειριστούν τοτε ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΕΣΥ ΜΙΑ ΛΥΣΗ!

Control

2007-11-02T20:59:00.000+02:00

Προβολή 3:30. Προσπαθώ να βολευτώ στο βρώμικο κάθισμα του Odeon στο Κόβεντ Γκάρντεν. Μόνος. Σιγά που θα έβρισκα παρέα για αυτή την ταινία. Στην αίθουσα άλλοι 3 περίεργοι τύποι γύρω στα 50. Φαίνεται οτι ξέρουν πολύ καλά τι έχουν έρθει να δούν. Είναι και αυτοί μόνοι.

Προετοιμασμένος και διαβασμένος για την ταινία περιμένω τα φώτα να σβήσουν.
Η ζωή του Ian Curtis νουάρ, σκηνοθετημένη απο βιντεοκλιπάτο σκηνοθέτη. Τι άλλο να ζητήσει κανείς ένα σκοτεινό μεσημέρι στο Λονδίνο?

Απο τα πρώτα κιόλας πλάνα η ταινία με συνεπήρε. Όχι μόνο γιατί το σύντομο review για τη ζωή του Ian Curtis που διάβασα κάπου μου φάνηκε ενδιαφέρον αλλά και επειδή ήμουν πάντα fan των Joy Division αλλα και της συγκεκριμένης εποχής. Η σκηνοθεσία είναι εξαιρετική. Στυλιζαρισμένη μελαγχολία με χαρακτήρα να δίνει ρέστα. Κοντινά πλάνα που ζωγραφίζουν το συναίσθημα με ένα διεισδυτικό φακό που κοιτά βαθιά στην βασανισμένη ψυχοσύνθεση του πρωταγωνιστή. Όλα τα αδιέξοδα που απο πολύ μικρός αντιμετώπισε ο Curtis, παράλληλα με την ρόκ καριέρα του, είναι εκει.
Μου άρεσε που το ίνδαλμα Curtis που προβάλεται στην ταινία δεν είναι το ίνδαλμα ενός κωλόπαιδου που έγινε ρόκ στάρ και το έριξε στα ναρκωτικά. Ο τύπος ήταν προσγειωμένος, πολυτάλαντος, ευαίσθητος και σαν rock star είχε πολύ original σκηνική παρουσία. Είναι φοβερό το πού μπορεί να σε φέρει μια λανθασμένη επιλογή που έκανες όταν ήσουν 18, ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται απο επιληπτικές κρίσεις και έναν αδύναμο και άπλερο νεανικό χαρακτήρα... Είναι μια πραγματικά θλιβερή ιστορία.

Η ερμηνεία του πρωταγωνιστή πιστεύω πως μάλλον δέν γινόταν να είναι καλύτερη. Πέραν του οτι μοιάζει τραγικά στον Curtis, μιμείται πιστά τις κινήσεις του στη σκηνή (και είδικα το χαρακτηριστικό "απροσάρμοστου τύπου" χορό) , αλλά και σε κάποια μουσικά κομμάτια ακόμα και τη φωνή του (αν δεν είναι του ίδιου του Curtis σε όλα). Η δε Ανάτ είναι μια κούκλα..

Η ατμόσφαιρα ενός Manchester του 70 ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ, η φωτογραφία εκπληκτική και γενικότερα ένα σύνολο που ακόμα και άν ποτέ δεν ήσουν φάν των Joy Division ή του Curtis σίγουρα θα καταφέρει να σε συγκινήσει.

Την προτείνω σίγουρα σε ροκάδες και φάν της μπάντας αλλά και σε οποιονδήποτε γουστάρει την καταθλιπτική παράνοια της γενιάς του 70!

...

2007-10-30T15:19:00.000+02:00

Απο ένα τραγούδι που ξεχωρίζει..

Θα περπατήσω μοναχός κι αυτό το βράδυ,
μήπως και βρώ της λησμονιάς σου το νερό,
και σε υπόγεια σκοτεινά θα βρώ σημάδι,
μ' ένα ποτήρι ως της αυγής τον πανικό.

Tσιγάρο ατέλειωτο, βαρύ, η μοναξιά μου,
μοιάζει γυναίκα κουρασμένη απ' το δρόμο,
ρίχνει το γέλιο της και κάθεται κοντά μου,
κερνάει τα επόμενα και με χτυπάει στον ώμο.

Σ' ένα ποτήρι με φυτίλι αναμένο,
βλέπω τα μάτια σου και κλαίω σιωπηλά,
και το μυαλό μου πού 'ναι πάλι θολωμένο,
στριφογυρνά των τραγουδιών σου τη θηλιά.

Μάλαμας Σωκράτης

Περί φιλίας

2007-10-27T00:23:00.000+03:00

Ο καθένας αποφασίζει για την πάρτυ του.
Η αληθινή φιλία είναι τελικά κάτι πολύ δύσκολο να βρεί κανείς.
Σίγουρα μια γκόμενα κάνει πάντα τα πράγματα χειρότερα.
Ας τραβήξει λοιπόν ο καθένας το δρόμο του γιατί έτσι όπως πάμε θα χαλαστούμε πολύ.
Στην καλή φιλία υπάρχει αμοιβαιότητα. Ξέρεις λέμε τα πάντα μεταξύ μας και τέτοια. Δεν κρατάμε μυστικά και σίγουρα δε λέμε τα μισά μας νέα στους μισούς μας φίλους και για τους υπόλοιπούς τα βάζουμε στην κατάψυξη και τους τα πετάμε κανα 2 μηνο μετά. Είναι θέμα εμπιστοσύνης φυσικά. Κάποιον τον εμπιστεύεσαι πιο πολύ απο κάποιον άλλο. Κρατάμε ομως κάποια προσχήματα και ακόμα και όταν δρόμοι μας οδηγούν μακριά απο τους αληθινούς φίλους φροντίζουμε να έχουμε ρίξει μια κλωστή πίσω μας μήπως και μας ξαναοδηγήσει πίσω σε αυτούς.
Όταν όμως πραγματική φιλία δεν υπήρχε ποτέ τι γίνεται? Απορώ για ποιό λόγο είναι τοσο δύσκολο κανείς να το καταλάβει αφού είναι τόσο πολύ προφανές (όταν συμβαίνει). Αλλάζει ο άνθρωπος και μαζί του και η δικιά σου ψυχοσύνθεση που τον ήθελε όπως τον ήξερες. Ότι και να συζητάμε λοιπόν αγαπητέ μου φίλε, άλλαξες και όσο περνάνε οι μέρες τόσο πιο εμφανές είναι. Ανακαλύπτω δε οτι τελικα δεν σε ήξερα και τόσο καλά. Άλλοι σε ξέρουν αρκετά καλύτερα. Και επειδή οι διακρίσεις σίγουρα δεν είναι χαρακτηριστικό μιας καλής φιλίας πιστεύω οτι μια καλή φιλία όσο εύκολο είναι να σχηματιστεί το ίδιο εύκολο είναι να διαλυθεί. Όπως και αν έχουν τα πράγματα εγώ χαλιέμαι. Και τελικά πρέπει να σταματάει κανείς να επενδύει στη φιλία και να επενδύει στον εαυτούλη του.
Και ακού...όταν στεναχωριέσαι για ένα φίλο που χάνεις, βρίσκονται μερικοί και σε αντιμετωπίζουν με στύλ "Καλά ρε μαλακα πως κάνεις έτσι, γκόμενα σου είναι και σε παράτησε?".

Συγκατοίκηση και σπάσιμο νεύρων

2007-10-07T19:41:00.000+03:00

Επειδή με πνίγει το δίκιο και δεν μπορώ να τα πώ κάπου αλλού θα τα γράψω εδώ να ησυχάσω. Ρωτάω λοιπόν. ΓΙΑΤΙ να είμαι πάντα εγώ αυτός που πρέπει να καθαρίζει και για τους άλλους σε αυτό το σπίτι?
Έχω δύο καταπληκτικού συγάτοικους. Πραγματικά είναι και οι δύο εξαιρετικά και αξιοθαύμαστα άτομα. Αυτό δυστυχώς δεν αναιρεί οτι με την καθαριότητα κανένας απο τους δύο δεν τα πάει καλα (ο ένας θα έλεγα καθόλου μα καθόλου καλα). Εγώ απο την άλλη δεν μπορώ να ανεχτώ τη βρωμιά με τίποτα.
Αποτέλεσμα αυτου είναι όταν επιστρέφω κουρασμένος απο το πανεπιστήμιο ή όταν ξυπνάω το πρωί και βλέπω την κουζίνα πουτάνα (απο άπλυτα πιάτα, κοματάκια ψωμί στο πάτωμα, τσουρέκι ανοιχτό στο τραπέζι, κορν φλέικς χυμένα, γάλα χυμένο, τη μηχανή του καφέ ακόμα ανμένη απο την ώρα που έφτιξε καφέ αυτός που έφτιαξε και άλλα ΠΑΡΑ πολλα) να παίρνω ανάποδες. Είναι κάποια πολύ απλά πράγματα τα οποία αδυνατούν τις περισότερες φορές (όχι πάντα) να κάνουν. Απλά πράγματα όπως να βάλεις λίγο νερό στο πιάτο σου πρίν το βάλεις στο πλυντηριο η απλά να μαζέψεις το ποτήρι που έπινες κόκα κόλα απο το σαλόνι και να το βάλεις στο πλυντήριο.
Έκανα φιλότιμες προσπάθειες τον περασμένο χρόνο με μεγάλη ηρεμία και λογική να βρώ μια λύση συζυτώνας μαζί τους. Το πρόβλημα που προκύπτει είναι οτι απλά δεν ενοχλούνται με κάποια πράγματα τα οποία εγώ δεν μπορώ να ανεχτώ. Το να είναι χυμένα κόρν φλεικς πάνω στο τραπέζι της κουζίνας για μέερες ας πούμε και να μην κάνει κανείς μια γαμημένη κίνηση του ενός δευτερολέπτου να τα μαζέψει μου τη σπάει απιστευτα. Ακόμα πιο απλά, το να είναι μια σακούλα πεσμένη στο πάτωμα και απλά να κάθεται εκεί για μια εβδομάδα χωρίς λόγο μου φαίνεται αδιανόητο. ΠΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ είναι να την πιάσεις και να την πετάξεις??????
Και θα μου πείς. Καθάρισε το εσύ ή πέτα την εσύ. Γυρνάω λοιπόν στην αρχική μου ερώτηση. ΓΙΑΤΙ να είμαι πάντα εγώ αυτός που πρέπει να καθαρίζει και για τους άλλους σε αυτό το σπίτι?
Δεδομένης της κατάστασης έφτιαξα ένα συστημα. Ένας πίνακας με τα τρία ονόματα μας πάνω πάνω και πολλά columns απο κάτω. Έκανα μια λίστα με προτάσεις του τύπου "Έφαγα αλλά παράτησα το πιάτο μου στο τραπέζι του σαλονιού = 3 points" τα οποία δίνουν points ανάλογα με το μέγεθος της μαλακίας που έχει κάνει κάποιος. Μαζί με αυτό, έβαλα ώς τιμωρία όποιος μαζέυει π.χ. 10 points να καθαρίζει ολόκληρη την κουζίνα μόνος του, 20 points την κουζίνα και το μπάνιο και πάει λέγοντας. Ένα σύστημα που με λίγα λόγια θα επιβραβεύει αυτόν που για όχι πάνω απο 5 λεπτά τη μέρα κάνει το ελάχιστο δυνατό για την καθαριότητα της κουζίνας και τιμωρεί τον ασυνείδητο που νομίζει οτι θα τα κάνει όλη την ώρα πουτάνα και θα τα καθαρίζουν οι άλλοι για πάρτυ του.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ
Ο ένας συγάτοικος μου νευρίασε και μου είπε οτι δεν δέχεται points και μαλακίες στο σπίτι και ο άλλος απλά είπε οτι είναι αστείο αυτό που έκανα. Κανένας απο τους δύο όμως δεν έφερε κάποια άλλη πρόταση για την καθαριότητα του σπιτιού. Ένας άλλος φίλος μου μου είπε "δεν είναι μονο δικό σου το σπίτι, δε μπορείς να επιβάλεις κάτι τέτοιο". Ναι αλλά οταν είμαι μόνο έγω που καθαρίζω γιατί οι άλλοι δεν θα ενοχληθούν απο τη βρωμιά παρα μόνο αν γεμίσουμε ποντίκια (και άν ενοχληθούν και τότε) τι σκατά να κάνω?3 άτομα είμαστε στο γαμημένο το σπίτι. Πρέπει να υπάρχουν κάποιοι κανόνες τους οποίους θα σεβόμαστε όλοι.

σημειωση: Φυσικά και έχω σκεφτεί να πάρουμε κάποιον-α να βοηθά στην καθαριότητα του σπιτιού αλλα ας πούμε οτι δεν θέλουμε να καταφύγουμε σε τέτοια λύση μιας και είμαστε στο εξωτερικό και αυτή η επιλογή σίγουρα θα μας κοστίσει.

3 Σαμάνοι

2007-10-06T04:53:00.000+03:00

Να και ένα γαμάτο βιντεάκι που βρήκα εντελώς κατά τύχη.
Τα σπάνε κανονικά τα παλικάρια.
http://www.youtube.com/watch?v=682U27xl5P8

Καλά να περνάς όπου και αν είσαι Αντρέ Γκόρτζ

2007-09-26T01:57:00.000+03:00

Ξέρω πως ήταν το δεξί χέρι του Σάρτρ. Είχα διβάσει και κάποια κείμενα του στο πανεπιστήμιο. Δεν ξέρω περισσοτερα γι'αυτό δεν έχω να πώ κάτι συγκεκριμένο για το έργο του. Και μόνο το οτι συνέβαλε στη New Left μου είναι αρκετό για να τον θεωρήσω σημαντική προσωπικότητα.
Θα τον θυμάμαι για πάντα όμως. Γιατί δεν ήταν πολλές οι μεγάλες προσωπικότητες που αγάπησαν τόσο ώστε να αποφασίσουν να τελειώσουν τη ζωή τους μάζι με τον άνθρωπο που αγάπησαν για χρόνια. Ο Γκόρτζ και η σύντροφος του Ντορίν έζησαν μαζί 58 χρόνια . Τα τελευταία χρόνια η Ντορίν έπασχε απο ανίατη ασθένεια. Τί θα ήταν όμως η ζωή για τον Γκόρτζ χωρίς τη Ντορίν? Τι θα ήταν η ζωή για κάποιον που στα 84 του χρόνια είναι ακόμα ερωτευμένος με την 83χρονη γυναίκα του?Ένα τίποτα. Χθές, 24 Σεπτεμβρίου, ο Αντρέ Γκόρτζ πήρε την απόφαση να σκτοτώσει τη στιγμή που θα περνούσε χωρίς την ανάσα της Ντορίν....Άφησε αυτό τον κόσμο κρατώντας το χέρι της Ντορίν. Αγγελοκάμωτοι πια και οι δυο, βάδισαν μαζί, νέοι ξανά, όπως την στιγμή που πρωτοφιλίθηκαν..
Πόσο άδικη ακούγεται η λέξη "αυτοκτονία" για την περιγραφή μιας τέτοιας ιστορίας...

Λα Ραντιολίνα

2007-09-24T18:07:00.000+03:00

Το έκανε πάλι το θαύμα του ο Μάνου Τσάο. Μόλις το Σάββατο πήρα πρέφα οτι το καινούριο του cd κυκλοφορεί απο την περασμένη Δευτέρα και φρόντισα το ίδιο βράδυ να παίζει στο pc μου! Με το ίδιο γνωστό πολιτικοποιημένο στύλ, και με ελαφρώς πιο πεσιμιστικό στίχο απ'οτι συνήθως, ανεβάζει η ρίχνει τη διάθεση σου ανάλογα με το πόσο επαναστατικά και ανθρωπιστικά vibes κυλούν μέσα σου τη στιγμή που το ακούς. Για μια ακόμα φορά μέσα απο τη μουσική του προσπαθεί να φωνάξει για τα δεινά της παγκοσμιοποίησης και της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής με το δικό του μοναδικό μοναδικό τρόπο. Προσωπικά ξεχωρίζω το Tristeza Maleza, το ρυθμό του οποίου δε μπορώ να σταματήσω να σιγοτραγουδάω με τίποτα, και τα Otro Mundo, La Vida Tombola, Amalucada Vida και Rainin in Paradise!
Enjoy

Το βιβλίο: Ο Μάικλ Μούρ είναι ένας μεγάλος χοντρός ηλίθιος λευκός

2007-09-21T19:01:00.000+03:00

'Ημουν σίγουρος οτι κάπου θα υπήρχε και κάτι τέτοιο. Εκεί που έψαχνα ένα βιβλίο για πολιτικό κινηματογράφο στο Αμαζον (με keywords cinema, politics) το πρώτο ή δεύτερο αποτέλεσμα (εντελώς τυχαία !!) ήταν ένα βιβλίο με τίτλο "Michael Moore is a big fat stupid white man"(2005). Ποτέ δεν πήρα πολύ στα σοβαρά τον Michael Moore αν και όντως τα περισσότερα απο αυτά που παρουσιάζει, συμβαίνουν. Άλλα σε μικρότερη κλίμακα, άλλα σε μεγαλύτερη. Διάβασα κάποτε το "ηλίθιοι λευκοί" απο περιέργεια αν και γενικά σε τέτοιου είδους προπαγανδιστικά προτιμώ πιο σοβαρές και εμπεριστατωμένες προσεγγίσεις. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πάντως, αυτός ο άνθρωπος έκανε mainstream κάποια σοβαρά γεγονότα και τα πλάσαρε με έναν χιουμοριστικό και ευκολοχώνευτο τρόπο μήπως και πάρουν μυρωδιά κάποιοι Αμερικάνοι.
Αυτό που αρχικά με προβλημάτισε είναι πώς είναι δυνατόν κάποιος να είναι τόσο ηλίθιος ώστε να γράψει ένα βιβλίο για κάποιον άλλο, τιτλοφορώντας το έτσι. Έιναι δηλαδή σαν να εκδίδει κάποιος στην Ελλάδα επι δικτατορίας, ένα βιβλίο που να λέγεται "Ο χοντρομαλάκας Κώστας Γαβράς", επειδή η ταινία Ζ δεν κολάκευε τη χώρα του. Καλά...τη συγκεκριμένη περίοδο ίσως να τον ευθάρυναν κίολας να το γράψει, αλλά στην Αμερική (επισήμως τουλάχιστον) δεν έχουν δικτατορικό καθεστώς. Μετά αναρωτήθηκα ποιός μπορεί να είναι τοσο ηλίθιος ώστε να το αγοράσει για να το διαβάσει. Τελικά αποφάσισα οτι η απάντηση και στα δύο ερωτήματα είναι πολύ απλή. Το βιβλίο προορίζεται για το Αμερικάνικο κοινό (το οποίο πρέπει να ενθουσιάστηκε, εξού και ο συνοδευτικός υπότιτλος new york times bestseller), πάει και τελείωσε.
Δηλαδή εντάξει...και εγώ δεν πάω καθόλου την Πάνια ρε παιδιά αλλά αυτό δεν πάει να πεί οτι θα πάω να βγαλω ένα βιβλίο του τύπου "Η Ανίτα Πάνια είναι μια χοντροηλίθια ξεφτιλισμένη ύπαρξη που τη βρίσκει με το να ρεζιλεύει στην TV διανοητικά καθυστερημένους ανθρώπους και κανείς δεν κάνει κάτι για αυτο".Τώρα που το ξανασκέφτομαι βέβαια δεν είναι και τόσο άσχημη ιδέα......! Πάω μάλιστα στοίχημα οτι θα συνόδευόταν άνετα απο κόκκινο υπότιτλο "the Ποντίκι best seller".

Το ανύπαρκτο μέλλον της Ελλάδας και η αναγκαστική φυγή.

2007-09-15T01:29:00.000+03:00

Αφορμή για αυτη την άποψη που εκφράζω, μου έδωσε το κείμενο της Μ13 στο οποίο σχολιάζει την τραγική Ελληνική πραγματικότητα.

Τίποτα μα τίποτα δεν πάει καλά σε αυτή τη χώρα. Όπου γυρίσεις, όπου σταθείς και όπου βρεθείς βλέπεις λαμόγια να λικνίζονται στο ρυθμό της απατεωνιάς. Πελατειακές σχέσεις και λαμόγια. Και το χειρότερο ξέρεις ποιο ειναι? Οτι μια ζωή έτσι θα είμαστε και τίποτα, ποτέ δε θα αλλάξει. Γιατί όλα μα όλα σε αυτή τη χώρα βασίζονται σε ένα σύστημα χαραμοφάηδων και κλεφτοκοτάδων.

Η παιδεία ειναι σκατά. Γιατί? Γιατί τις πιο κρισιμες θέσεις κατέχουν λαμόγια με χαμηλά προσόντα (μπασμένα απο την εκάστοτε κυβέρνηση) που οταν φυσικά έρθει η ώρα της κρίσης αδυνατούν να κάνουν το σωστο. Ποιοί καταλαμβάνουν τις θέσεις στα πανεπιστήμια? Ξέχνα λίγο τη λέξη αξιοκρατία και θα τους δείς αμέσως μπροστά σου.

Μα απο που να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς. Τις στατιστικές μας να πάρεις και να συγκρίνεις με τον Ευρωπαικό μέσο όρο, αρκεί. Είμαστε πρώτοι σε car accidents έλεγε μια έρευνα που διάβασα τελευταία. Πώς να μην είμαστε όταν ο κάθε άχρηστος με 300 ευρώ λαμβάνει το δίπλωμα με τον ταχυδρόμο. Είμαστε όμως πρώτοι στην αγορά και χρήση κινητού τηλεφώνου. Όλες τις πρωτιές τις έιχαμε, αυτό μας μάρανε!!! Απο εκέι μπορείς να δείς την ξεφτίλα μάς. Μπορεί να μη τη βγάζει ο άλλος, αλλα 4 κινητά θα τα έχει σίγουρα. Το καλοκαίρι φυσάει και καιγόμαστε (η πεθαίνουμε απο τη ζέστη), το χειμώνα βρέχει και πλημμυρίζουμε. Η αστυνομία μας χτυπάει bloggers επειδή βγάζουν φωτογραφίες (στην καλύτερη) και ΒΑΣΑΝΙΖΟΥΝ φοιτητές επειδή διεκδικούν ειρηνικά τα δικαιωματά τους, ή αλλοδαπούς επειδή έκλεψαν την κυριούλα (στην χειρότερη).

Αυτοί που δουλεύουν σα σκυλία ΠΟΤΕ δε λαμβάνουν μισθούς ισάξιους του μόχθου τους. Κάποιοι ακόμα σε κάνουν να δακρίζεις επειδή παρελαύνουν κλαίγωντας, κρατώντας ένα πανό που λέει «Οι κόποι μιάς ζωής, παιχνίδι στο χρήματιστήριο». Το συστημα υγείας δεν καταρρέει πια. Πλέον δεν υπάρχει κάν. Πώς να μην συμβεί αυτό όταν οι φοιτητές ιατρικής έχουν 6 απο τους 12 μήνες το χρόνο κατάληψη και όταν τα λεφτά που έπρεπε να πάνε στα νοσοκομεία, χρησιμοποιούνται για να χτίζουν τις βίλες του Α και του Β? Πεθαίνει ο άνθρωπός σου απο καρκίνο? Αν δεν έχεις το μέσο να τον δεί σύντομα ένας υψηλά ιστάμενος εξειδικευμενος γιατρός, παρακάμπτωντας ουρές μηνών, τοτε κλάφτον!

Μολυνση στην Αθηνα? Φυσικα! Όταν κυκλοφορούν δεν ξερω και γώ ποσες χιλιάδες αυτοκίνητα στο κέντρο πώς να μην είναι αφόρητη η κατάσταση? Γνωρίζω πως και στο Λονδίνο έιχαν κάποτε το ίδιο πρόβλημα. Βρήκαν λύση. Γιατί κανείς απο τους πολιτικούς σου δεν πάει να μάθει για τη δοκιμασμένη λύση αφού ο δακτύλιος έχει αποτύχει?

Πού να βρούμε τα λεφτα θα μου πεί ο άλλος τώρα. Το ισχυρότερο προιόν της Ελλάδας είναι ο τουρισμός. Τουρισμός? Ναι. Σαφώς. Έλα όμως που οι ξένοι έρχονται και ΔΕΝ επιστρέφουν γιατί το ξενοδοχείο – παράγκα που έμεναν αδυνατούσε να προσφέρει τα βασικά (ζεστό νερό, καθαρές πετσέτες και σεντόνια, πρωινό) αλλά παρ’ ολα αυτά κόστιζε 100 ευρώ τη μέρα..

Συνοψίζοντας: Εσύ Έλληνα που είσαι τόσο τυχερός και διαθέτεις ένα κεφάλαιο για να μετακομίσεις, να ζήσεις και να δουλέψεις στο εξωτερικό, ΚΑΝΕ ΤΟ. Στην Ελλάδα θα δουλέψεις πολυ και θα ανταμειφθείς λιγο, βλέποντας πολλούς γύρω σου να μη δουλεύουν καθόλου και να ζούν σαν σουλτάνοι. Αν έισαι στην Ελλάδα και αρρωστήσεις βαριά θυμίσου οτι άν δεν έχεις τους απαραίτητους γνωστούς η τα χρήματα για να πληρώσεις ένα ιδιωτικό νοσοκομείο, θα πεθάνεις μίζερα γιατι ποτέ δε βρέθηκε ένα κρεβάτι η ένας γιατρός για σένα. Αν κάνεις παιδιά, σίγουρα το σχολείο και το πανεπιστήμιο δεν θα τους δώσει αυτά που σαν πατέρας θα ήθελες να πάρει το παιδί σου, καθώς την πρώτη μέρα του σχολείου δεν θα υπάρχει καθηγητής να διδάξει και κατα πάσα πιθανότητα ούτε και βιβλίο. Αν δέ τα παιδιά σου έχουν καλλιτεχνική φλέβα, τότε στην Ελλάδα μόνο σαν αδυναμία μπορείς να το εκλάβεις και να τα θανατώασεις όπως οι Σπαρτιάτες. Γιατι είναι δεδομένο οτι αν δεν έχεις χρήματα να τα στείλεις να καλλιεργήσουν το ταλέντο τους κάπου στο εξωτερικό, στην Ελλάδα θα πεινάσουν ακριβώς όπως και όλος σχεδόν ο Ελληνικός καλλιτεχνικός χωρος (ποιητές, ζωγράφοι, λογοτέχνες, γλύπτες, σκηνοθέτες, ηθοποιοί). Αν καταφέρεις να γεράσεις και δεν σκοτωθείς σε αυτοκινητιστικό στην κηφισίας απο κάποιον που πήρε το δίπλωμα του λαδώνοντας, θυμίσου οτι η σύνταξή σου θα επαρκεί μόνο για ένα κομμάτι ψωμί τη μέρα (και ΑΝ). Τέλος, θυμήσου και κάτι άλλο Έλληνα που αφορά τον Έλληνα συνάνθρωπό σου. Τη μέρα που ίσως καεί το σπίτι και η οικογένειά σου σε πυρκαγια και η κυβέρνηση αποφασίσει να σου δώσει επίδομα μερικών χιλιάδων ευρώ, ΜΗ ΞΕΧΑΣΕΙΣ οτι σε κάποιο Ελληνικό χωριό, απο τα 1500 άτομα που πήγαν να πάρουν το επίδομα, οι 1400 δέν ήταν πυροπαθείς. Όχι ΈΝΑΣ φιλε, όχι ΔΥΟ, όχι ΔΕΚΑ, όχι ΠΕΝΗΝΤΑ!!! Οι ΧΙΛΙΟΙ ΤΕΤΡΑΚΟΣΙΟΙ συνάνθρωποί σου που δεν κάηκαν, όρμησαν σαν αρπακτικά να πάρουν και τα ελάχιστα χρήματα που θα δίνονταν σε κάποιους δυστυχισμένους για να ξαναχτίσουν τη ζωή τους.

Τα βλέπεις Έλληνα? Ξέρω αγαπάς την Ελλάδα. Και εγώ. Είναι πράγματι ένα γωνιακό οικόπεδο στον παράδεισο, όπως συνηθίζει να λέει και ένας γνωστός μου. Όπως λέει και ένας άλλος όμως, η Ελλάδα είναι μια πολύ ωραία χώρα για διακοπές. Γιαυτό Έλληνα, άν πράγματι αγαπάς και σέβεσαι τη ζωή σου, τους κόπους σου και την οικογένεια σου σήκω και φύγε απο την Ελλάδα το συντομότερο.

...Και όλα αυτά υπο το ρεαλιστικότατο σλόγκαν της Νέας Δημοκρατίας που ρολάρει στο MSN μου, υπενθυμίζοντας μου οτι «Μαζί πάμε την Ελλάδα μπροστά».....

χρόνια πολλά

2007-07-23T04:02:00.000+03:00

Να λοιπόν πως είναι να βρίσκεσαι στο πρώτο τέταρτο ενός αιώνα..Χρόνια πολλά. Σε σένα μιζέρια και μοναξιά μου. Σε σένα καθημερινότητα που με κάνεις και βαριέμαι. Σε σένα Λονδίνο που κάθε μέρα συννεφιάζεις τις ψυχές όλο και περισσότερων ανθρώπων. Χρόνια πολλά και σε σένα Ελλάδα που καίς τα πάντα περνόντας με το ταχύ βήμα σου του κάβουρα (όχι εντελώς πρός τα πίσω δηλαδή, προς τα πλάγια μάλλον) και απογοητεύεις καθημερινά τη νεολαία που σαστισμένη σε κοιτά να αυτοκαταστρέφεσαι.
Μήπως πρέπει να κοιτάξεις λίγο πιο σοβαρά τη ζωή σου? Απο λίγο διαφορετική σκοπιά μάλλον. Όπως το βλέπω αυτός ο κόσμος δεν έχει ελπιδα να γίνει καλύτερος και ίσως τελικά τα χρόνια πολλά να μην είναι και η πιο ορθολογική ευχή. Είπα εκείνη τη μέρα να ακούσω τα τραγουδια της δεκαετίας που με γέννησε. Να νιώσω λίγα απο αυτά που ένιωθε ο νεαρός που ένα καλοκαιρινό βράδυ της δεκαετίας του 80 καθόταν πάνω απο ένα ραδιοφωνακι ακούγωντας Depeche, Trans-X, Alphaville, Cure, Kool and the Gang, Michael Jackson, Mike Oldfield, Pet Shop Boys, New Order αλλα και Χαριτοδιπλωμένο. Να νιώσω λίγο απο τον μολυσμένο αέρα του Τσέρνομπιλ που χάιδευε τα μαλιά του, λίγη απο την ανησυχία του για το πανεπιστήμιο και λίγη απο τη γεύση του τσιγάρου που κάπνιζε στο ουφάδικο με τα γιαπωνέζικα arcades. Να δώ μπροστά μου τη στιγμή που κάθησε στην πλαστική καρέκλα του θερινού να δεί κατι cult, ίσως το "Χούλιγκανς-Κάτω τα χέρια απο τα νιάτα" του Καραγιάννη η το Blade Runner του Scott. Θα ήθελα να γευτώ λίγες απο τις ιδέες του για τον κόσμο του άυριο μετά την πτώση του τείχους και την ανησυχία του για το θανατηφόρο AIDS. ..
Και ο καιρός περνά και το μόνο όνειρο που παραμένει σταθερό ειναι η φυγή. Μπροστά σε ψωνισμένες γκόμενες που ζητούν ένα τροφαντό λεφτά να τις κάνει ευτυχισμένες επιλέγω international. Γεύσεις απο όλο τον κόσμο για να εμπλουτιστεί ο εγκέφαλος με διαφορετικό τρόπο σκέψης, διαφορετικές αναμνήσεις απο μέρη άγνωστα, ανεξάντλητα αλλα και λαβωμένα. Μια γλυκιά αμαρτία στη Βραζιλία και την Ισπανία. Με λίγο έρωτα απο Γερμανία και κάποιες προοδευτικές κουβέντες απο ένα προάστειο του Λονδίνου. Ετσι ακριβώς και με λίγες σκέψεις για καλοκαίρι και διακοπές σε μέρη κοσμοπολίτικα φεύγω μακριά απο εσένα δίνοντας πάντα συμβουλές που, προ παντός, σκοπεύουν στο να πληγώσουν όσο το δυνατόν λιγότερους.
Χρόνια πολλά Αθήνα απαντάω ώς ένα κομμάτι της νεολαίας που σου ψιθυρίζει στο λιγδιασμένο απο το καυσαέριο αυτι σου οτι "όλο μ'αφήνεις να σ'αφήσω" (όπως έλεγαν και οι Πύξ Λάξ). Με τα χαρακωμένα απο ενα κομμάτι γυαλί πανεπιστήμια σου (για να μην πονά τόσο όσο το μαχαίρι) και τους απανθρακωμένους εγκεφαλους αυτών που κάνουν κουμάντο. "Πώς τολμάς να μας κάνεις μαθήματα δημοκρατίας?" Χρόνια πολλά και σε σένα Λονδίνο που ώς κέντρο του κόσμου θα έπρεπε τελικά να έχεις πιο έξυπνες ιδέες και όχι να κινδυνεύεις να φέρεις τον κόσμο μπροστά στους εφιάλτες ενός ψυχρού πολέμου.
Η αλήθεια μπορεί να μη βρίσκεται ούτε στους Sex Pistols αλλά σίγουρα ούτε και σε σας, ΠΑΛΙΟΜΑΛΑΚΕΣ. Γκε Γκε?

I used to think that the day would never come
I'd see delight in the shade of the morning sun
My morning sun is the drug that brings me near
To the childhood I lost, replaced by fear
I used to think that the day would never come
That my life would depend on the morning sun...
New Order - true Faith

ωδή στην τηλεοπτική ξεφτίλα reloaded: Η à la Έκο προσέγγιση

2007-05-21T03:22:00.000+03:00

Πριν κάποιες εβδομάδες έγραψα για την Πάνια και τους διάφορους εμετικούς ξεφτίλες παραγωγούς της ελληνικής τηλεόρασης. Εντελώς τυχαία έπεσε στα χέρια μου ένα κείμενο του Ουμπέρτο Έκο, το οποίο σχολιάζει την παρόμοια κατάσταση (που προφανώς επικρατεί και στην Ιταλία αλλά και σε άλλα μέρη του κόσμου) και εκφράζει τον προβληματισμό του και την ανησυχία του πάνω στον πολιτισμό του σήμερα. Καθώς λοιπόν το στύλ γραφής του είναι σαφώς πιο εξευγενισμένο, εμπλουτισμένο με πιο όμορφες εκφράσεις και σίγουρα πιο συμπαγές απο το δικό μου κράξιμο, σας παραθέτω ξανά την άποψη μου με τον πιο... εκλεπτισμένο και «ακαδημαικό» τροπο γραφής α λα Έκο:

«Παλιά ο Άφρων του χωριού ήταν εκείνος που, μη διαθέτοντας τα δώρα της φύσης, τόσο σωματικά όσο και διανοητικά, σύχναζε στην ταβέρνα του χωριού, όπου όλοι οι σκληρόκαρδοι συγχωριανοί του τον πότιζαν για να μεθύσει και να κάνει αχαρακτήριστα και άπρεπα πράγματα. Θα παρατηρήσουμε οτι σ’ αυτά τα χωριά, ο άφρων καταλάβαινε αόριστα οτι του συμπεριφέρονταν σαν σε χαζό, αλλά δεχόταν το παιχνίδι, διότι απο τη μια έπινε τσάμπα και, απο την άλλη, η χαζομάρα του είχε και μια δόση επιδειξιομανίας.

Ο σημερινός άφρων του παγκόσμιου τηλεοπτικού χωριού δεν είναι ένας μέσος άνθρωπος, σαν το σύζυγο που εμφανίζεται στην οθόνη για να κατηγορήσει τη σύζυγο για απιστία. Είναι κάτω του μέσου. Προσκαλείται στα talk show, στα τηλεοπτικά κουίζ, ακριβώς επειδή είναι πτωχός τω πνεύματι. Ο τηλεοπτικός άφρων δεν είναι κατ’ ανάγκη καθυστερημένος.

..........................................................................................................................................

Παλιά, όταν η παρέα της ταβέρνας το παρατραβούσε με τον άφρονα του χωριού και τον έσπρωχνε σε απαράδεκτα καμώματα, παρενέβαιναν ο δήμαρχος, ο φαρμακοποιός, ένας οικογενειακός φίλος που έπαιρναν τον κακομοίρη παραμάσχαλα και τονπήγαιναν σπίτι του. Αντίθετα, κανείς δεν πηγαίνει σπίτι του και δεν προστατεύει τον άφρονα του παγκοσμίου τηλεοπτικού χωριού, η λειτουργία του οποίου γίνεται παρόμοια με του μονομάχου που καταδικάζεται σε θάνατο για την τέρψη του πλήθους. Η κοινωνία που προστατεύει τον αυτόχειρα απο την τραγική απόφαση του, η το ναρκομανή για την επιθυμία που θα τον οδηγήσει στο θάνατο, δεν προστατεύει τον τηλεοπτικό άφρονα, ίσα ίσα τον ενθαρρύνει όπως κάποτε ενθάρρυνε τους νάνους και τις γενειοφόρες γυναίκες να εκτίθενται στα πανηγύρια.

Πρόκειται προφανώς για έγκλημα, αλλά δεν ανησυχώ για τη διάσωση του άφρονα (παρόλο που θα έπρεπε να ασχοληθούν με αυτό οι αρμόδιες αρχές, μιας και πρόκειται για εξαπάτηση ανίκανου). Ανησυχώ για το γεγονός οτι, εκθειασμένος απο την εμφάνιση του στην ορόνη, ο άφρων γίνεται παγκόσμιο πρότυπο. Αν εκτίθεται αυτός, τότε ο καθένας μπορεί να το κάνει. Η έκθεση του άφρονα πείθει το κοινό οτι τίποτα, ούτε και η πιο επαίσχυντη συμπεριφορά, δεν δικαιούται να παραμείνει ιδιωτικο, και ότι η έκθεση τηςίδιας της αναπηρίας ανταμείβεται. Η δυναμική της ακροαματικότητας συντελεί ώστε, μόλις ο άφρων εμφανιστεί στο βίντεο, να γίνει ένας διάσημος άφρων και αυτή η φήμη μετριέται μ διαφημιστικές εμφανίσεις, με προσκλήσεις σε συναντήσεις και δεξιώσεις, μερικές φορές ακόμα και με προσφορές σεξουαλικών εκδουλεύσεων.

..........................................................................................................................................

Πιστεύω οτι καθήκον των αρχών που διαφυλάττουν την ιδιωτικότητά μας είναι όχι μόνο να προασπίζονται αυτούς που θέλουν να προασπιστούν, αλλά και να προστατεύουν εκείνους που δεν μπορούν πια να υπερασπιστούν τον εαυτό τους..»

Όπου βλέπεις «Άφρων» λοιπόν, βάλε «Κατέλης» και ξανακοίτα το προηγούμενο πόστ....

Το απόσπασμα είναι απο το βιβλίο του Ουμπέρτο Έκο "Με το βήμα του Κάβουρα" (ελληνικά γράμματα, 2006)

ωδή στην τηλεοπτική ξεφτίλα (aka η Πάνια, ο Κατέλης και οι άλλοι)

2007-05-06T20:12:00.000+03:00

Προσπαθώ τελευταία να συνειδητοποιήσω πόσο για τα μπάζα είναι η γαμημένη η ελληνική τηλεόραση. Οκ, υπάρχουν κάποιες εκπομπές που σίγουρα αξίζει τον κόπο να κάτσει κάποιος να τις δει (μιλάω για κάτι ρεπορτάζ του Παπαχελά και πάρομοιου τύπου ρεπορτάζ βέβαια) αλλά μέχρι εκεί. Τώρα τελεύταια έχει γίνει μόδα να βλέπουμε στο youtube βιντεάκια απο την υψηλού επιπέδου εκπομπή της Ανίτας Πάνια.. Ίσως κάποιοι, πιο πληροφορημένοι, τα έχουν ανακαλύψει εδώ και καιρό. Εγώ πάλι είδα κάποια απο αυτά πριν απο ένα περίπου μήνα. Αυτό που θέλω να ρωτήσω λοιπόν, καταρχάς τον παραγωγό της εκπομπής Ζεταίμ, και στη συνέχεια τους υπεύθυνους για το περιεχόμενο και την ποιότητα των προγραμμάτων αυτών στην Ελλάδα είναι το εξής.

Καλα ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΕΣ μπορεί να είστε ρε?

Πόσα γαμημένα πίτουρα έχετε μέσα στο σκατοκέφαλο σας και πόσα περισσότερα αυτοι που παρακολουθούν τις ηλίθιες αυτές εκπομπές και σας κάνουν ακόμα πιο πλούσιους?»

Δηλαδη για να καταλάβω έτσι?.. Ο Κατέλης, αυτός ο τύπος που με τη μαλακία που μας δέρνει θα γίνει και σύμβολο της Ελληνικής κουλτούρας όπου να ναι, είναι ένας διανοητικά καθυστερημένος, σωστά? Θέλω να ξέρω πως είναι δυνατόν να νομιμοποιείς έτσι την κοροιδία απέναντι σε έναν άνθρωπο με ειδικές ανάγκες. Ναι ξέρω, ακούγεται ρομαντικό αλλά γιατί ρε φίλε? Δηλαδή το πνεύμα της εκπομπής αυτής είναι να μαζέψουμε ένα τσούρμο διανοητικά καθυστερημένους που (προφανώς) και δεν έχουν την αίσθηση οτι γελάμε μαζί τους, και να τους γελοιοποιήσουμε μέχρι θανάτου? Άν αυτές είναι οι αξίες της εποχής μου να πάω να αυτοκτονήσω ρε. Βρε ΜΑΛΑΚΑ παραγωγέ της εκπομπής, βρε ηλίθιοι συντελεστές, μήπως υποφέρετε απο κόμπλεξ κατωτερότητας και μόνο έτσι προσπαθείτε να ξεπεράσετε τα παιδικά σας τραύματα?

Μου λέει προχτές συγγενικό μου πρόσωπο: «Γιατί ρε φίλε τους κράζεις έτσι? Οι καθυστερημένοι που πάνε εκεί περνάνε καλά ρε συ». Με δουλεύεις?? Δε θέλω να μιλήσω για κοινωνικά ήθη και περι ήθους και συνείδησης γενικότερα γιατί στο χώρο των media έχουν πεθάνει προ πολλου, αλλα αυτή είναι κατα τη γνώμη σου η συμπεριφορά προς ένα συνάνθρωπο που δεν είχε την τύχη να γεννηθεί όπως εσύ? ΤΙ ΞΕΦΤΙΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΡΕ ΡΕΖΙΛΙΔΕΣ?

Άποψη μου είναι οτι αυτή η παπαριά που κάποιοι ονομάζουν εκπομπή, είναι πολύ αντιπροσωπευτική της εγκεφαλικής παπαριάς που δέρνει μεγάλο κομάτι του πληθυσμού αυτής της χώρας. Γιατι? Επειδή ρε ΜΑΛΑΚΕΣ τα τραγουδια του Κατέλη τα γράφει ο Καρβέλας ρε ΖΩΑ που τον ψηφίσατε να πάει στη Eurovision ρε πανηλιθιοι. Αν υπήρχε έστω και ένα ίχνος σοβαρότητας πάνω σας, και μόνο το γεγονός οτι ένα υποψήφιο τραγούδι (έστω και για έναν τοσο ηλίθιο διαγωνισμο όπως είναι αυτος της Eurovision), είχε γραφτεί απο μια τέτοια σιχαμερή γκόλουμ ύπαρξη δεν θα έπρεπε να πάρει ουτε τσακιστή ψήφο ρε. Που καταλήγουμε? Θες να ακούσεις, έτσι? Τράβα σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης και θα δείς που καταλήγουμε. Βασικό Hit του προγράμματος στα περισσότερα club πλεον είναι το hit με την “πρωτοποριακή” μουσική του Καρβέλα και την βραχνή, ταλαίπωρη φωνή του Κατέλη να προσπαθεί να βγεί ψιλοψευδίζοντας και τραυλίζοντας. Η έναρξη του τραγουδιού ισοδυναμεί με ξέφρενα ουρλιαχτά ενθουσιασμού απο όλο το ελληνικό πλήθος που συνιστά τους πελάτες των νυχτερινών club. Όχι φίλε, τα ουρλιαχτά και ο ενθουσιασμός δέν ιαχές χαράς και επιβράβευσης για το κατόρθωμα ένος ανθρώπου που γεννήθηκε διανοήτικά καθυστερημένος και παρ’ όλα αυτα κατάφερε να μπεί στο ελληνικό star system. Είναι οι μογγολικοί αλαλαγμοι μιας πεθαμένης, τυφλής μάζας που νομιμοποιεί την κτηνώδη και εμετικα κυνική και σκληρή συμπεριφορά ενάντια στη μερίδα αυτή των ανθρώπων που γεννήθηκαν χωρίς την ικανότητα να μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Τα συγχαρητήρια μου στην κυρία Πάνια, τον Κύριο Καρβέλα και όλους τους φιλεύσπλαχνους παραγωγούς αυτής της εκπομπής, κυρίως για το παράδειγμα που δίνουν στα νέα παιδιά που μεγαλώνουν περιτριγυρισμένα απο αυτές τις εικόνες και τις αξίες που τους προσφερετε. Συγχαρητήρια επίσης και σε αυτους που στο όνομα του χρήματος τραβάνε κι άλλο αυτή την υπόθεση πουλώντας cds και καλώντας τον Κατέλη και τον κάθε Κατέλη να τραγουδήσει στο μαγαζί τους. Θά’θελα να’ξερα πόσο θα σας άρεσε αν ο διανοητικά καθυστερημένος γίος σας γινόταν σε καθημερινή βάση περίγελος σε κάθε ελληνικό σπιτικό που διαθέτει τηλεόραση. Τότε να σας έβλεπα με ένα μεγάλο γιατί στο κόκκινο, κλαμένο προσωπό σας να αναθεματίζετε την κακή σας τύχη. Φτού σας ξεφτίλες, αλήτες και τσαρλατάνοι. Φτύνω στις σκατόφατσές σας και στις λιγδερές διεφθαρμένες σας αξίες, κάφροι.

Sunshine

2007-04-28T03:11:00.000+03:00

Καλούτσικο. Δε βγαίνουν και πολλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας τελευταία οπότε για αυτές τις λίγες που βλέπω ας είμαι όσο πιο θετικός μπορώ.. Μου άρεσε πολύ η μουσική. Η σκηνοθεσία ήταν επίσης αρκετα καλή και κάποια πλάνα πραγματικά μαγευτικά. Προφανώς και ο Boyle προσπάθησε να κάνει τη δική του Οδύσσεια του διαστήματος αλλά χάθηκε λίγο στο δρόμο καθώς η ταινία του δεν είχε κανένα ιδιαίτερο βάθος. Μας πέταξε απλά στη μούρη ένα διαστημόπλοιο που πάει να δώσει ένα χεράκι στον ήλιο. Καααλά. Άν μου λέγαν οτι εκείνο το "πιάτο" που κουβαλούσε το διαστημόπλοιο ήταν γεμάτο κώλους που με πορδές και μεθάνιο θα αναζωπύρωναν τον ήλιο θα μου φαινόταν πιο πιστευτό.

Μου θύμισε λιγάκι μια πολύ παλιά μούφα που είχα δεί, με τη οποία όμως είχα καραγουστάρει τότε, το Event Horizon. Ιδιαίτερα εκεί στο σκηνικό με τον καπετάνιο του παλιότερου Ikarus περίμενα να μας πεί οτι το προηγούμενο πλοίο, μπήκε σε μαύρη τρύπα, πήγε στην κόλαση και τελικά γύρισε πίσω με το διάολο μέσα του. Μ'άρεσε η ατμόσφαιρα του πάντως, οπότε άν δεν έχετε τίποτα καλύτερο και θέλετε ψιλοδιαστημικό θριλεράκι θα σάς το πρότεινα.

Στιγμή 1

2007-04-26T01:00:00.000+03:00

Σκέφτομαι τη θάλασσα. Γαλάζια και ακίνητη οπως την είδα το πάσχα σ' εκείνο το νησί. Τι άλλο να σκεφτεί κανείς οταν ακούει το Miles of white του Μιχάλη Δέλτα.. Κόκκινα τούβλα, μπύρα, πράσινα πάρκα και English breakfast? Ενα λιμανάκι με το μύλο, μια όμορφη παραλία, ρακί η ίσως ουζάκι και ...λιγη αγένεια απο τον ιδιότροπο βλάχο που άκεφα σε σερβίρει..
Η εκδρομή που κάναμε ήταν απίστευτη Άλεξ. Εκείνη την πρώτη συνεφιασμένη μέρα το νησί ήταν πιο όμορφο απο ποτέ και τώρα τούβλα και πάρκα. .

Είδα και λίγο πολιτισμό σήμερα.. Στη Strand, μόνιμο five star hotel των άστεγων κάποιοι είχαν αφήσει ένα τοστ και μια κόκα κόλα σε ένα φουκάρα που κοιμόταν τυλιγμένος σε χαρτόκουτα και μια γαλάζια παλιοκουβέρτα.. Φαντάσου τη χαρά που έκανε όταν ξύπνησε και τα είδε δίπλα του. Φαντάσου εσύ πόσο τυχερός είσαι που βλέπεις το γαλάζιο που ποτέ δεν θα δεί. Όχι το background των windows σου ρε βλάκα. Για τη θάλασσα λέω.. Μόνο με την γκρίζα - καφέ αποχρωση του Τάμεση πώς να ζήσεις? Σερνόμαι στα πεζοδρόμια, τρώω απο απο τα σκουπίδια και το τελευταίο πράγμα που με νοιάζει είναι να δω το γαλάζιο σου και κάθε γαλάζιο. Όλα γκρίζα είναι και έτσι θα παραμείνουν. Όπως και ο ουρανός του νησίου εκείνη τη μέρα. Ένας θλιβερός ουρανός μα δυο τόσο διαφορετικά πλαίσια. Απο τη μια ο βουβός στιχος της απίστευτης ηρεμίας, (αυτής όμως που μόνο μεσα μέσα στη αγρίοτητα βρίσκεις, ναι) και ο εκωφαντικός μεταλικός ήχος της πόλης, πάντα να σου θυμίζουν οτι ήσουν εκεί και είδες το γαλάζίο..

Everything counts..

2007-03-08T13:56:00.000+02:00

Πάει καιρός! Μή σου πω και χρόνος..
Πήγα σε ενα σεμινάριο χθές με θέμα "Blogging and e-democracy". Δεν ήταν κάτι φοβερό αλλά μου θύμισε οτι σε κάποια γωνιά του αχανούς αυτού δικτύου έγραφα κάποτε και εγώ τις μαλακίες μου. Είμαι περίεργος να δώ αν με όλο αυτό το φόρτο εργασίας θα προλαβαίνω (έστω για λίγα λεπτάκια κάθε μέρα) να αφήνω ξανά το μυαλό μου να ξερνάει όλο το πήξιμο, τα νεύρα, τα παράπονα, το θυμό η και (πολύ πιο σπάνια) τις ωραίες στιγμες της μέρας μέσα σε μικρές παραγράφους..
Για να δούμε..
Μόλις είδα οτι υπάρχει και εξέλιξη στο interface του blogger η κάτι τετοιο. Πάω να δώ τι παίζει.
Hasta luego

Thank god, ίτς Φράιντεις

2006-04-02T22:52:00.000+03:00

Σήμερα το μεσημέρι έφαγα στα Φράιντεις. Γνωστό εστιατόριο στο Κεφαλάρι που καθημερινά παραφουσκώνει τις κοιλιές των μεγαλοαστων κατοίκων της Κηφησιάς και των πέριξ με Αμερικανικής προελεύσεως πιάτα. Αυτό το εστιατόριο είναι απο εκείνα που αποτελούν σήμα κατατεθέν ενός συγκεκριμένου τρόπου ζωής που βαριέμαι να κάτσω να αναλύσω πάλι. Σήμερα παρατήρησα όμως κάτι το οποίο με ενόχλησε πάρα πολύ.

Καθώς περίμενα με την παρέα μου έξω απο το εστιατόριο να μας φωνάξουν για το τραπέζι, πέρασε μια 4μελής οικογένεια. Η γενικότερη εμφάνισή τους αλλά και οι κουβέντες που αντάλλασσαν τα 2 μικρα πιτσιρίκια (ΘΕΛΩ ΘΕΛΩ ΘΕΛΩ) έκανε άμεσα ορατό το οικονομικό τους επίπεδο. Δε θα έλεγα οτι αποτελούσαν και βελόνα στα άχυρα στο χώρο φυσικά... Ώς οικογένεια όμως δεν θα τους παρατηρούσα για πάνω απο 1 δευτερόλεπτο αν η ανήσυχη πιτσιρίκα δεν άνοιγε το μικρό κακομαθημένο στόμα της να κρώξει πρός τον πωλητή μπαλονιών "Ρε μαμά τα μπαλόνια είναι ξεφούσκωτα.Τι τα πουλάει αυτος ο βλάκας?".
Αυτό που με εκνεύρισε ιδιαίτερα είναι οτι το παιδί αυτό δεν δέχτηκε καμία παρατήρηση. Η αυθάδειά του, πρωτοφανής για την ηλικία του δεν σχολιάστηκε καν απο τους γονείς του οι οποίοι συνέχισαν ατάραχοι τη μεσημεριανή βόλτα τους.

Δεν περίμενα καμία φοβερή αντίδραση αλλά τουλάχιστον κάποια μικρή επίπληξη επιβαλόταν έστω για τα μάτια του κόσμου. Τι περίμενα όμως να ακούσω ο μαλάκας, σε ένα μέρος που συνεστιάζονται ΜΟΝΟ αυτοί που έχουν ως καθημερινές συνήθειες και αρχές να μη μετακινούνται με δημόσια συγκοινωνία, να χρησιμοποιούν ΜΟΝΟ ιδιωτικά νοσοκομεία και να στέλνουν τα παιδιά τους στο Κολλέγιο και στου Μωραίτη ώστε να μεγαλώνουν στον "κλειστο κύκλο". Όπως γράφει και ο Τζόνταθαν Κόου

"Η ορμή που κινεί αυτούς τους ανθρώπους είναι ο φόβος της επαφής με τις μεγάλες μάζες της ανθρωπότητας και της μόλυνσης απο αυτές. Επιθυμούν να ζούν ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους, αλλά χρησιμοποιόυν το χρήμα τους για να ορθώσουν όσο περισσότερα παραπετάσματα γίνεται, όσο περισσότερα σύνορα μπορούν, προκειμένου να έρχονται σε ουσιαστική επαφή μόνο με άτομα της δικής τους οικονομικής και πολιτισμικής στάθμης".

Αυτό το πολύ αηδιαστικό σκηνικό λοιπόν αντικρύζει κανείς όχι μόνο έξω αλλά και μέσα στο συγκεκριμένο εστιατόριο.

Περνάω στο δεύτερο σημείο που με αηδίασε σήμερα. Τα άτομα που αποτελούν τους πελάτες του εστιατορίου φέρονται και προσπαθούν να φέρονται όσο το δυνατόν πιο κοντά στο παραπάνω "εξαιρετικό" πρότυπο. Τρέντι ζευγάρια, φιγούρες απο το χώρο της πολιτικής (και της δεξιάς αλλά και της αριστεράς) , ηθοποιοί, παρουσιάστριες πρωινάδικων, και διάφοροι άλλοι που προσπαθούν με κάθε τρόπο να προβάλουν την άνεση μέσα στην οποία ζούν, έκοβαν ακριβά χοιρινά και πασάλειβαν τα ακριβά τους ρούχα με καυτερές κόκινες σάλτσες. Τα δε παιδιά τους? Το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στο βιβλίο που πρόσφατα διάβασα και πιστεύω οτι η συνέχεια του σκηνικού μπορεί άνετα να αναπαρασταθεί με τις εντυπώσεις του Τζόναθαν Κόου απο αντίστοιχο μαγαζί του Λονδίνου.

Η ηχορύπανση στο χώρο ήταν τόσο εκκωφαντική, ώστε κανείς δεν θα σε αδικούσε αν νόμιζες οτι δεν είχες μπεί σε εστιατόριο , αλλά σε παιδικό σταθμό με δραματική έλλειψη προσωπικού, αποκλειστικά προορισμένο για παιδιά υπερβολικά προνομιούχα και ελάχιστα πειθαρχημένα. Όπου και αν έστρεφες το βλέμμα αντίκριζες ξανθά αγοράκια και κοριτσάκια με ονόματα όπως Τζάσπερ, Ορλάντο και Αραμπέλα να προκαλούν βιβλικές καταστροφές, να εκσφενδονίζουν μισοφαγωμένα κομμάτια πίτσας και μπαλάκια ζύμης πάνω στα γαλλικά και ιταλικά σινιέ ρούχα τους, να τσακώνονται ποιανού είναι το τελευταίας τεχνολογίας Gameboy, και να πατάνε στριγκλιές σε άψογα αγγλικά του BBC, αφού είχαν ήδη μάθει να γκαρίζουν με την προφορά της άρχουσας τάξης, με την οποία σε είκοσι χρόνια χωρίς αμφιβολία θα συναγελάζονταν στις πάμπ του Φούλαμ και του Τσέλσι..

o tempora, o mores

Το akροδεξιό νύxι..

2006-03-14T13:29:00.000+02:00

Όχι.Αυτο το post δεν έχει καμία σχέση με την άκρα δεξιά και τα διάφορα φασιστοειδή κατάλοιπα της εποχής μας. Έχει να κάνει με το φαινόμενο του ακροδεξιού νυχιού το οποίο καθημερινά παρατηρώ στο δρόμο, στο μετρό, στο τραίνο, στο λεοφωρείο...παντού. Θα μου πείς άλλη δουλειά δεν έχεις να κάνεις απο το να κοιτάς νύχια? Ε ναι, όντως, αλλά όταν πέσει το μάτι μου εκεί δεν μπορώ να μην προβληματιστώ.

Θα μου εξηγήσει κανείς λοιπόν ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ κάποιοι αφήνουν το ακροδεξιό νύχι τους πιο μακρύ? Είναι ελληνική συνήθεια η το κάνουν και άλλοι λαοί? Εγώ ήξερα οτι οι κιθαρίστες αφήνουν τα νύχια του ενός χεριού πιο μακριά, λιμαρισμένα μάλιστα προσεκτικά, ώστε να τους βοηθούν όταν θέλουν να παίξουν με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο. Ο λόγος ύπαρξης όμως ενός και μόνο μεγάλου νυχιού και μάλιστα αυτού που ανήκει στο μικρότερο δεξιότερο δάχτυλο με προβληματίζει και με αηδιάζει ιδιαίτερα. Θα ήμουν πολύ ρηχός αν απλά τους κατηγορούσα ώς βρωμίλους. Τελικά δεν νομίζω οτι έχει να κάνει με αυτό. Με προβληματίζει γιατι το βλέπω σε πολλούς, ανεξαρτήτως ηλικίας (άρα σκέφτομαι μήπως έχω χάσει κάτι) και με αηδιάζει γιατί εμφανίζεται σε διάφορα χρώματα τα οποία με παραπέμπουν σε εμετικές σκέψεις (κίτρινο, κατρουλί, μουχλί, κόκκινο, καφετί και άλλα).

Τα πολλά μακριά νύχια μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις (εκτός απο το να παίξεις κιθάρα) για αυτοάμυνα. Ένα μόνο όμως τι μπορείς να το κάνεις?Δεν ξέρω. Θα παραθέσω κάποιες σκέψεις:

α)Nα σκαλίσεις τη μύτη σου πιο βαθιά. Δε βλέπω το νόημα. Έχε καλύτερα ένα χαρτομάντηλο και φύσα τη. Θα σου πάρει και λιγότερη ώρα μέχρι να βγεί ολόκληρο το αριστούργημα απο το να σκάβεις και να σκάβεις. Σε αυτή την περίπτωση πέρνει μάλλον και το μουχλί χρώμα. Ίσως μείνει και κάποιο κομματάκι μάλιστα απο την κάτω μεριά. Εξαιρετικά σέξι.

β)Να καθαρίσεις τις μαυρίλες απο τα άλλα νύχια όταν αυτά μεγαλώνουν. ..Και μετά αυτό με τι θα το καθαρίσεις?..με ατσαλόβουρτσα μάλλον μόνο.

γ)Να ξύνεσαι με πιο βίαιο τρόπο όταν σε τρώει κάτι όπως ένα σπυρί στον κώλο σου (κακό σπυρί στον κώλο μου που λένε -έχω και προσωπική εμπειρία-). Όμως και πάλι. Το μικρό δαχτυλάκι αδυνατεί να ασκήσει μεγάλη δύναμη...(σε σύγκριση με τα άλλα)

δ)Να δείξεις ένα μυρμήγκι με έμφαση...

ε)Να καθαρίσεις τη σκόνη που έχει πιάσει η βιδούλα κάτω απο το πορτάκι του κινητού σου.

στ)Ξύνοντάς το σε ένα πίνακα να κάνεις κάποιον να ανατριχιάσει με τον ήχο.. (αν δεν έχει ανατριχιάσει ήδη στο θέαμά του)

ζ) Να βγάλεις το κερί απο τα αυτιά σου. Σε αυτή την περίπτωση παίρνει και ένα ενδιαφέρον κιτρινοκατρουλί χρώμα.

..δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο.Γενικά όμως έχω την εντύπωση οτι πέρα απο αντιαισθητικό αυτό το ακροδεξιό νύχι βλάπτει σημαντικά την εικόνα κάποιου αφού η κοινή λογική κατα πάσα πιθανότητα θα συνδυάσει τη χρήση του με κάτι απο τα παραπάνω.

Ελπίζω να μην προσβάλω τους περήφανους κατόχους του ακροδεξιού νυχιού. Δεν γνωρίζω αν υπάρχει κάποια πάθηση η οποία θεραπεύεται μόνο με ξύσιμο απο το συγκεκριμένο νύχι η αν είναι συνήθεια ατόμων που ανήκουν κάπου (οι παπάδες δείχνουν να το προτιμούν, όπως επίσης και οι οδηγοί ταξί). Αν κάποιος γνωρίζει περισσότερα για τη χρήση η την καταγωγή του παρακαλώ ας ποστάρει.

Επειδή τελευταία μου είπαν οτι τα βλέπω όλα μαύρα, κατακριτέα και απαισιόδοξα και πώς ποτέ δεν δίνω ελπίδα για κάτι καλύτερο η έστω μια εναλλακτική λύση, λέω να προτείνω μια εναλλακτική στο συγκεκριμένο ζήτημα. Το ακροδεξιό νύχι μπορεί να βαφτεί η να στολιστεί και να πάψει να είναι (τόσο) άσχημο. Ένα γυαλιστερό περλέ θα δώσει ένα τόνο λιγδής,...συγγνώμη...χλιδής στο νυχι αυτο. Ένα μοβάκι θα κάνει τον κάτοχό του πιο στιλάτο και ένα πράσινο θα μπορούσει ίσως και να υποδηλώσει την ομάδα του. Αν δε έχει και τριφύλλι πάνω, θα είναι έργο τέχνης. Μιά κυριλέ στάμπα burberry ίσως να μπορούσε να κατατάξει τον κάτοχό του σε ανώτερο κοινωνικό στρώμα και να φέρει καινούρια μόδα που στην Ελλάδα θα εξαπλωνόταν πιο γρήγορα και απο τα ηλίθια FW email που κοροιδεύουν τις διαφημίσεις της Vodafon. Τέλος, τα διάφορα φασιστοειδή μπορούν να φτιάξουν με άσπρο και μπλέ μανό μια ελληνική σημαιούλα. Αυτό θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον καθώς με το να βάζουν το δάχτυλο βαθιά και να σκαλίζουν τις μύτες η τον κώλο τους με την Ελληνική σημαία, θα φέρνουν την πατρίδα ακόμα πιο κοντά στα ενδότερα (τους)!!. Αχτύπητος συνδυασμός.

WoW

2006-03-01T11:55:00.000+02:00

Τις τελευταίες μέρες, μου βάζω δύο στα δέκα.
Αν εξαιρέσει κανείς τη μεγάλη μου χαρά για την αγορά καινούριου υπολογιστή, νιώθω οτι ζώ πολύ παθητικά. Ένας τραγικός πόνος στο ύψος του κόκκυγα με έχει καθηλώσει εδώ και κάποιες μέρες στο κρεβάτι και το μόνο που κάνω είναι να πονάω άθλια και να μιζεριάζω. Δεν μπορώ ούτε να βγώ, ούτε να περπατήσω σωστά, ούτε κάν να κάτσω.

Πάνω που ετοιμαζόμουν να γράψω ένα αισιόδοξο post, με βρήκε αυτή η κατάσταση και πάλι τα βλέπω όλα μαύρα. Τι σκατά να γράψω τώρα λοιπόν. Μάλλον για την κύρια ασχολία μου τις τελευταίες τρείς μέρες. Το wold of warcraft. Ε ναί.Σίγουρα μπορώ να γράψω γι'αυτό το καινούριο ναρκωτικό στο οποίο έχω εθιστεί τελευταία.

Απο μικρός ήμουν τρελός με τα computer games και ιδιαίτερα με τα adventures και τα role playing games. Με θυμάμαι ατελείωτες ώρες στον υπολογιστή να προσπαθώ να λύσω γρίφους η να σκέφτομαι τις σωστότερες στρατηγικές ανάπτυξης για τον χαρακτήρα που είχα δημιουργήσει. Το World of Warcraft (απο δώ και στο εξής wow) ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Είναι ένα massive multiplayer game που σημαίνει οτι χιλιάδες χρήστες μπορούν να το παίζουν ταυτόχρονα με σένα σε πραγματικό χρόνο στον ίδιο ψηφιακό χώρο. Πρόκειται για ένα παιχνίδι ανάπτυξης χαρακτήρων η οποία πραγματοποιείται μέσα σε ένα φανταστικό κόσμο, μέσω μετακίνησης και εκπλήρωσης αποστολών.

Τελευταία προσπαθώ να κατανοήσω τον πυρήνα του εθισμού αυτού του παιχνιδιού. Έκανα την απλοική σκέψη οτι τον χρήστη συνεπαίρνει το γεγονός οτι πίσω απο τους αντιπάλους που αντιμετωπίζει δεν βρίσκεται ο υπολογιστής αλλά κάποιος άλλος χρήστης σαν και αυτούς που επιδιώκει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Αυτό είναι απλοικό διότι σε αυτή τη λογική στηρίζονται γενικότερα τα on-line multiplayer games και όχι μόνο τα role playing. Ένα ακόμα σύν στα rp και τον εθισμό τους, αποτελεί η συνεργασία των παικτών μεταξύ τους για την ολοκλήρωση αποστολών. Αυτό έχει μεγάλο ενδιαφέρον δίοτι κάθε παίκτης είναι διαφορετικός και μπορεί να συνεισφέρει σε μια ομάδα με το δικό του προσωπικό τρόπο. Επίσης το γεγονός οτι υπάρχει real time chat στο παιχνίδι αλλα και κουβέντα η οποία αφορά το πως η ομάδα θα φέρει σε πέρας τα διαφορα quests εμπεριέχει μία αλληλόδραση μεταξύ των χρήστων η οποία, αν και digitalized, λειτουργεί σαν παράγοντας κοινωνικοποίησης του.

Το παιχνίδι εδώ έχει κάποια χαρακτηριστική της λεγόμενης gift economy, του οικονομικού μοντέλου που κατα πολλούς κυριαρχεί στις open source communities. Σύμφωνα με αυτό οι προγραματιστές που συνεισφέρουν στα open source προγράματα γράφοντας κώδικα, δεν ζητούν ώς αντάλαγμα χρήματα η άλλου είδους υλικές αμοιβές. Η αναγνώριση και ο σεβασμός είναι η πηγή της gift economy αλλά και ο τρόπος συντήρησης και δύναμης της open source community. Αντίστοιχα στο wow, η gift economy στηρίζεται στο σεβασμό και στην αναγνώριση. Παίκτες οι οποίοι έχουν περάσει ατελείωτες ώρες προσπαθώντας να φτάσουν τους χαρακτήρες τους σε υψηλά levels, απαιτούν την απαραίτη αναγνώριση απο νεότερους χρήστες (newbies η με κυνικό τρόπο noobs). Αυτό διαφαίνεται κυριώς στα λεγόμενα guilds. Τα τελευταία είναι μεγάλες κοινότητες παικτών οι οποίες έχουν ώς στόχο την αλλήλοβοήθεια και την ανταλαγή αντικειμένων. Το guild φυσικά δεν λειτουργεί χωρίς κανόνες. Όταν η κοινότητα καλοσορίζει ένα νέο μέλος πρέπει όλοι να είναι ευγενικοί μαζί του, εξηγόντας του τι και πώς. Το δέ μέλος απο την πλευρά του έχει υποχρέωση να είναι ευγενικό, να συνεισφέρει στο guild όποτε μπορεί (με το αζημείωτο φυσικα) και να είναι σωστό απέναντι στους κανόνες που θεσπίζουν οι παλαιότεροι.

Το όλο σκηνικό της community θυμίζει αρκετά μοντέλο της κοινοκτημοσύνης αφού πάντα όλοι στηρίζονται σε όλους και όλοι "δωρίζουν" για όλους. Υπάρχει επίσης ένα κοινό inventory, κάτι σαν αποθήκη δηλαδή (απλοικά) όπου υπάρχουν αντικείμενα που οι παίκτες μπορούν χρησιμοποιήσουν σε περιπτωση ανάγκης με τον όρο οτι θα φροντίσουν όταν μπορέσουν να επιστρέψουν. Πρέπει να πώ οτι αυτή είναι μια απλή αντίληψη για το πώς λειτουργεί ένα guild και οτι δεν είμαι σίγουρος οτι τα πράγματα έχουν έτσι σε κάθε τέτοια κοινότητα. Όπως και να έχει, το γεγονός οτι σε μια ψηφιακή κοινότητα (η οποία κυρίως λόγω των γραφικών αναπαραστάσεων είναι αρκετά πιο κοντά στον κόσμο μας απο τις κλασικού τύπου usenet κοινότητες) μπορούν γίνουν τέτοιου είδους παρατηρήσεις, έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Ίσως υπερβάλω λιγάκι όμως πραγματικά όταν ξοδεύω ένα μέρος του ελεύθερου χρόνου μου σε αυτό το παιχνίδι δεν νιώθω ούτε αποβλακωμένος, ούτε αντικοινωνικός, ούτε καμμένος ούτε γκόλουμ. Πραγματικά το ευχαριστιέμαι. Αν υπάρχει κάποιος που συμμερίζεται την άποψη μου αυτή η έχει κάποια εξήγηση για την εξάρτηση που αυτό το παιχνίδι προκαλεί, παρακαλώ ας ποστάρει.

Γκόλντ Κλάς

2006-02-07T19:26:00.000+02:00

Να εξηγηθώ απο την αρχή. Το Βίλατζ στο Μαρούσι το αγαπώ. Μεγάλωσα σε αυτό το μέρος, όσο παράξενο και αν ακούγεται αυτό. Βλέπω ταινίες απο πολύ πολύ μικρός και είναι ένας Κινηματογράφος μέσα και έξω απο τον οποίο έχω περάσει απίστευτες στιγμές.

Η νέα γενιά Βίλατζ που στεγάζεται στο Mall, είναι ένα μέρος μέσα στο οποίο (όπως είναι προφανές και απο προηγούμενα posts) ούτε εγώ θα μπορούσα να μεγαλώσω ποτέ, ούτε και κάποιος άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του. Μέλος της οικογένειας Βίλατζ λοιπόν είναι πλέον οι περίφημες Gold Class αίθουσες.

Ο κινηματογράφος για μένα δεν είναι μόνο η ταινία. Ο κινηματογράφος είναι μια εμπειρία απο μόνος του. Άλλο να βλέπεις μια ταινία στη ησυχία του σαλονιού σου και άλλο στο κάθισμα μίας αίθουσας. Όταν πηγαίνω να δώ κάτι στον κινηματογράφο, είτε αυτός λέγεται multiplex στο Μαρούσι είτε Ιντεάλ στην Πανεπιστημίου, περιμένω να γίνω ένα με την ατμόσφαιρα της αίθουσας. Το κάθε τί μέσα σε μια αίθουσα είναι ένα στοιχείο που προσδίδει στην αισθητική της ταινίας. Το σκισμένο κάθισμα, ο γραφικός τύπος στην είσοδο, το χαλασμένο κλιματιστικό, η αφόρητη ζέστη, η μυρωδιά του ποπ κόρν είναι για μένα όλα ξεχωριστές οντότητες τι στγμή που μπαίνω στην αίθουσα. Η κραυγή της γυναίκας που κάθεται δίπλα μου, το φιλί του ζευγαριού μπροστά, το χαμηλόφωνο σχόλιο του ηλικιωμένου κυρίου που κάθεται πίσω μου, ο βήχας του παραδίπλα...ακόμα και οι διάφοροι μαλάκες που σε ενοχλούν κάνοντας φασαρία η λέγοντας δυνατά ηλίθια αστεία είναι αναπόσπαστα μέρη αυτού που εγώ ονομάζω κινηματογράφο.

Τα Gold Class φυσικά έχουν άλλη αντίληψη για τον κινηματογράφο. Οι συγκεκριμένες αίθουσες είναι οι αίθουσες των ΕΛΙΤ. Και αν ακούγομαι πολύ παραδοσιακός δεν φταίω εγώ. Το όλο σκηνικό με ωθεί να δίνω αυτό το χαρακτηρισμό καθώς την ελίτ αισθητική, πέρα απο το εισητήριο που κοστίζει 20 ευρώ, την πλαισιώνουν οι λιγοστές θέσεις (μιάς και δέν είμαστε όλοι ίδιοι...λίγοι και καλοί εδω μέσα..), η κάβα με τα ακριβά κρασιά, οι κουστουμαρισμένοι σερβιτόροι και...οι δίσκοι με τα μαρούλια και τους σολωμούς. Κοίτα που καταλήγει ο πολιτισμός μας.! Ακόμα θυμάμαι την καθηγήτριά μου στο σχολείο να λέει οτι στην αρχαία Ελλάδα, οι οικονομικά κατώτεροι στην κλίμακα, ήταν υποχρεωμένοι να πηγαίνουν θέατρο μια φορά την εβδομάδα για ψυχαγωγία.

Οι ελίτ αίθουσες του Βίλατζ ατ δε Μόλ λοιπόν, όπως είναι φυσικό, έχουν και το δικό τους ξεχωριστό διαφημιστικό. Είπαμε άλλωστε...Δεν είναι για όλους...δεν μπορούν να διαφημιστούν με το το ίδιο leaflet του Βίλατζ για τον λαό. Πάνω στο διαφημιστικό λοιπόν, έξυπνα (?) τοποθετημένες παράγραφοι, προσπαθούν να δελεάσουν προβάλλοντας την εξαιρετική ποιότητα των υπηρεσιών που προσφέρουν. Σε κάνουν να πιστέψεις οτι αν βρεθείς σε αυτή την αίθουσα είσαι ξεχωριστός, μοναδικός. Όχι σαν τη μάζα που συσσωρεύεται στις αίθουσες 500 ατόμων. Οοοχι!.. Εσύ έχεις πιο εκλεπτυσμένο γούστο και αυτό το λεπτό γούστο και η ιδιαιτερότητα που χαρακτηρίζει την καλλιεργημένη προσωπικότητά σου χρειάζεται λεπτή περιποίηση που μόνο το service του Gold class μπορεί να προσφέρει..

Χαλαρώστε για να ξεκινήσει η μοναδική εμπειρία που θα ζήσετε. Ελάτε 30 λεπτά πρίν απο την έναρξη της ταινίας. Το υψηλής αισθητικής σαλόνι της Gold Class σας καλοσωρίζει και σας προσφέρει την ευκαιρία να απολαύσετε το ποτό σας στο μοναδικά σχεδιασμένο μπάρ της.

Εδώ έχουμε τα εξής τρομακτικά. Καταρχήν ο κινηματογράφος επιτέλους ανάγεται σε μοναδική εμπειρία. Αυτό όπως ανέφερα και παραπάνω δεν είναι κακό. Ίσα ίσα. Το κακό είναι άλλο. Σημειώστε οτι η λέξη αίθουσα έχει αντικατασταθεί με το ΣΑΛΟΝΙ. Για να ζήσεις δε τη μοναδική εμπειρία πρέπει να έρθεις 30 λεπτά νωρίτερα αλλιώς φίλε πάει. Χάθηκε ολη η μαγεία. Αν δεν πιείς και το Lagavulin σου στο ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ μπάρ του ΥΨΗΛΗΣ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ σαλονιού, τσάμπα και τα φράγκα δηλαδή. Ελπίζω επίσης να έχεις και το απαραίτητο γούστο και την κουλτούρα να εκτιμήσεις το μοναδικά σχεδιασμένο αυτό μπάρ (σχεδιασμένο ίσως απο κάποιον Μαέβιους Παχατουρίδη). Είναι πολύ ιδαίτερο άλλωστε, νομίζω δεν θα βρείς κάπου αλλού κάτι τέτοιο.Αξίζει αξίζει.

Βυθιστείτε στις πολυτελείς πολυθρόνες που έχουν σχεδιαστεί αποκλειστικά για τις αίθουσες Gold Class των Village Cinemas, προκειμένου να δημιουργήσετε την τέλεια ατμόσφαιρα και να αφεθείτε εντελώς στην απόλαυση.

Εκτός λοιπόν απο το να βυθίζεις το καροτάκι του πιάτου σου στη μαγιονέζα μπορείς και ο ίδιος να βυθιστείς στην πολυτελή πολυθρόνα που έχουν για σένα. Η αλήθεια είναι οτι για σένα κυρία μου που ξυπνάς το πρωί, πηγαίνεις για ψώνια στη Γλυφάδα, γυρνάς και παραγγέλνεις diet φαγητό και μετά πηγαίνεις γυμναστήριο, μια άνετη πολυθρόνα στο σινεμά είναι ότι καλύτερο για να να σε ξεκουράσει απο τον καθημερινό μόχθο στον οποίο υποβάλλεις τον εαυτό σου. Για σένα ταλαίπωρε που πήγες εκεί για να δείξεις οτι κάποιος είσαι, (και ναι είστε πολλοί αδέρφια μου), λυπάμαι που σου το λέω αλλά αυτή η ατμόσφαιρα μάλλον θα βοηθήσει στο να κλείσουν πιο γρήγορα και πιο γαλήνια τα μάτια σου μιάς και μάλλον θα είσαι πτώμα απο την δουλειά σου. Άν δε έχεις πλακώσει και τα single malt σου πιο πρίν, γάμησε τα. Μάλλον θα την πέσεις εκεί στο μπάρ πρίν κάν αρχίσει η ταινία και θα γίνεις και σύ (αξιολύπητο) μέρος του μοναδικού σχεδιασμού του. Τουλάχιστον θα βάλεις και εσύ κάπου την προσωπική σου πινελιά..

Απολαύστε μια εντελώς διαφορετική κινηματογραφική εμπειρία! Ταινίες πολλών αστέρων συνοδεύονται απο εύγεστα γεύματα εστιατορίου υψηλού επιπέδου και με μεγάλη ποικιλία εκλεκτών κρασιών, μετατρέποντας την έξοδό σας σε μια αξέχαστη εμπειρία.

Όταν αγόρι μου εσύ θα γίνεις παππούς, ξέρεις τι αξέχαστες εμπειρίες απο τη Gold Class θα διηγείσαι στα παιδιά σου? Εκει μέσα δεν περνάς απλά καλά, γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Η προβολή της ταινίας αποκτά νέο νόημα, τόσο διαφορετικό που μετατρέπει αυτομάτως τις στιγμές σου σε αξέχαστες εμπειρίες. Να δώ πόσο αξέχαστη θα είναι η εμπειρία σου όταν ο δίπλα εκλεκτός πελάτης θα ροχαλίζει μετά τα δυο ποτήρια Shyraz και η τύπισα που τον συνοδεύει θα ρεύεται πάνω απο το κεφάλι σου τα σκορδομπουκώματα του chef, που ακόμα προσπαθεί να χωνέψει. Άσε τη μπόχα που έρχεται απο την κυράτσα πίσω που έχει βγάλει τα Prada της και τα έχει ακουμπήσει κοντά το μαξιλάρι της πολυτελούς πολυθρόνας σου. Όσο για τις ταινίες πολλών αστέρων... μια ματιά στο πρόγραμμα του συγκεκριμένου κινηματογράφου είναι αρκετή για να μας πείσει οτι μάλλον έχει συννεφιά απόψε και τ’αστέρια κρύφτηκαν. Ψψψψττ,...ΑΔΕΡΦΕ ΕΣΥ ΕΚΕΙ ΠΙΣΩ.. Τα μαχαιροπίρουνα τα σταυρώνουν όταν θέλουν κι άλλο φαί και δε λέει να ζητήσεις τρίτο πιάτο με χαβιάρια. Βάλτα παράλληλα και χτυπάμε ένα σουβλάκι στο Γαλάτσι φεύγοντας.

Πολυτέλεια που δεν κοστίζει και πρέπει να διαθέσει ο καθένας στον εαυτό του. Αφιερώστε λίγο χρόνο μετά το τέλος της προβολής για να απολαύσετε ένα ποτό με την παρέα σας, να σχολιάσετε την ταινία που μόλις παρακολουθήσατε και να κανονίσετε το επόμενο ραντεβού σας με την Gold Class, το οποίο είμαστε σίγουροι οτι θα έιναι πολύ σύντομα.

Παρέα 1

-Χρυσή μου πώς σου φάνηκε η ταινία? Κούκλος ο πρωταγωνιστής ε?

-Ναι ναι, και εκείνος εκεί που έκανε τον πολιτικό που αλλού είχε παίξει?

-Μήπως λές εκείνη την ταινία που έκανε τον Νίξον?

-Εκείνο τον καρατέκα ε?

-Ναι ναι

-Ναι αυτός είναι, πώπω και τι σώμα, ο μόνος που τον ξεπερνάει είναι εκείνος στην άλλη την πολεμική..αχ..αχ..Νέλσον..Νέλσον..Νέλσον...

-Μαντέλα???

-Ναι ναι μπράβο αυτός. Καλέ όλους τους ξέρεις εσυ..

-Διαβάζω το esquire

Παρέα 2

-Μαλάκες, τι μουνί ήταν αυτή που είχε το ρόλο του πληρωμένου δολοφόνου

-ναι ναι

-ναι ναι

Παρέα 3

-Γυναίκα πάμε να φύγουμε γρήγορα, βλέπω τον σερβιτόρο να έρχεται. Θα μας χρεώσει και τις χαρτοπετσέτες.

-Ναι Μήτσομ, τον άλλο μήνα πάλι. Μήν ξεχάσεις αύριο να περάσεις απο την τράπεζα να δώσεις τα 70 ευρώ για την 7^η απο τις 1.354 δόσεις του Cherokee και μή το δίνεις του γιού σου γιατί άμα το τρακάρει ο δισέγγονός μας θα χάσει την εγγύηση.

Παιδιά, μην ξεχάσετε να κανονίσετε τον επομένο ραντεβού σας με την GOLD CLASS

Ρε Άι κλάς....

Spataneus ex machina

2006-02-05T14:42:00.000+02:00

Το φανάρι ανάβει πράσινο και ξεκινώ.
Η Κηφισίας είναι σχεδόν άδεια και έτσι δεν κάνω τον κόπο να κοιτάξω εάν υπάρχει απο πίσω αυτοκίνητο και πρέπει να βιαστώ. Το πόδι που αφήνει χαλάρα το ντεμπραγιάζ και πιέζει ελαφρά το γκάζι. Το αυτοκίνητο αφήνει την αρχική του θέση και σιγά σιγά αποκτά ταχύτητα.
Η ώρα είναι 4 και το οι μοναδικοί ήχοι που περιφέρονται στο χώρο είναι αυτός που παράγει η κατακουρασμένη μηχανή του αυτοκινήτου μου και η ταξιδιάρικη, βραχνή φωνή της Billie Holiday που κοσμεί την μεταμεσονύκτια playlist του Κόσμος fm. Η απόλυτη χαλάρωση. Να οδηγείς το αυτοκίνητο σου ήρεμα, αργα, μετά απο ένα υπέροχο ξενύχτι, σε μια άδεια Κηφισίας. Η ζέστη του καλοριφέρ παρέα με τη Jazz φωνή μου δημιούργησαν ένα περίεργο συναίσθημα. Ένα απο εκείνα που σε κάνουν να θέλεις να οδηγήσεις πρός κάποιο όμορφο σημείο, να σταματήσεις και να ονειρευτείς άλλα μέρη. Αυτά που η μουσική, ανάλογα πάντα με το είδος της, σε κάνει να θέλεις να επισκεφτείς...
ΠΠΠΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ...
ΩΧ ΩΧ. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ???ΜΑΣ ΠΙΑΣΑΝΕ.
Ρε.. ΠΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ
..Σε λίγα δευτερόλεπτα συνειδητοποιόυσα οτι το ταξίδι μου στο Mississippi δεν θα διαρκούσε για πολύ. . ....
Μια βροντερή βουή ερχόταν με ταχύτητα απο πίσω. Ένα βαθύ μεταλλικό ουρλιαχτό. Κοιτώ με αγωνία τον καθρέφτη. Τίποτα. Μήπως πέφτουν κεραυνοί?(αναρωτήθηκα). Μα όχι.Οχι οχι οχι. Δεν ήταν αυτό. Το λευκο Peugeot 106 έκανε την εμφάνιση του τρύπωντας τ'αυτιά μου με τον τρισάθλιο θόρυβο της τρομπονοειδούς εξάτμισής του. Ο οδηγός του, πήγαινε μάλιστα με ανοιχτούς τους προβολείς (για να διαλύει την ομίχλη (???)) , με αποτέλεσμα να με τυφλώσει και να μην έχω ιδέα για το τι πραγματικά γίνεται απο πίσω μου. Και ενώ ήμουν 100% σίγουρος οτι ο τύπος θα πέσει πάνω μου την τελευταία στιγμή περνάει ξυστά απο δίπλα μου με ένα άτσαλο στραβοτιμονίδι. Έξτρα χαμηλωμένο, κίτρινες ζάντες, αυτοκόλητα, φιμέ τζάμια και μια μηχανή να ουριάζει σαν δαίμονας που βγήκε απο την κόλαση. Πρίν προλάβω να συνειδητοποιήσω πόσο τυχερός ήμουν που γλύτωσα, ένα κίτρινο Punto περνάει απο την ίδια μεριά, παλεύοντας φανερά να κρατήσει την απόσταση των 7,5 εκατοστών που διατηρούσε με το άλλο αυτοκίνητο πρίν με συναντήσουν. Τζάμια φιμέ, Υπέρ-Χαμηλωμένο ΚΑΙ (το χαρακτηριστικό που έλειπε απο τον άλλο, μα ολοκλήρωσε την εικόνα..) πρόβλημα με τη μουσική. Μεγάλη μαλακία του έκαναν του ταλαίπωρου και πρέπει να πλήρωσε πολλά χρήματα. Ξέρεις τι είναι να δίνεις 1500 ευρώ για να ανοίξεις Club στο εσωτερικό του αυτοκινήτου σου, και να σου τοποθετούν τα ηχεία και το woofer απ' έξω? Ο τύπος δέ ήταν τόσο αστείος, που το κομάτι που άκουγε ήταν το Dance with the Devil, εκείνο το καταπληκτικό (!) hit του 2000 αν δεν κάνω λάθος. . Δηλαδή ήταν το κλασικό παράδειγμα Σπαταναίου το οποίο ίσως αργότερα θα κριτικάρει κάποιος καυστικά (και λέω αργότερα γιατί υπάρχει πιθανότητα να μην επιζήσεις αν σε τρακάρει με τα 200χλμ που πηγαίνει). Όταν με προσπέρασε πάντως ήταν στην gate 6, πολύ κοντά δηλαδή στον ίδιο τον διάβολο σύμφωνα πάντα και με το τραγούδι που άκουγε.

Ωσάν από μηχανής θεοί λοιπόν αυτοί οι δύο Σπαταναίοι, αφού ρόλαραν τα ζάρια της μοίρας τους (η οποία αποφάσισε να μην σκουντήσει τη δικιά μου με σκοτεινό τρόπο, αλλα να της χαρίσει ενα απλό αέρινο χάδι, όπως άλλωστε έκαναν και τα αυτοκίνητα τους στο δικό μου) ξεχύθηκαν στους δρόμους σαν χάροι που βγήκαν για να μαζέψουν ψυχές. Δίοτι όταν οδηγείς με αυτό τον τρόπο αδερφέ δεν βάζεις σε κίνδυνο μόνο τη ζωή σου, αλλα και τη δική μου. Είσαι ένας άμισθος δολοφόνος που κάθε φορά που βγαίνει απο το σπίτι του άβουλα επιδιώκει να εκτελέσει πολλούς ακόμα εκτός απο τον ίδιο του τον εαυτό. Και τι κάνουν τα θύματα? Γυρνούν στο σπίτι τους να κοιμηθούν. Το μέγιστο παράπτωμα δηλαδή. Γι' αυτο αδερφέ στο λέω : Όταν είσαι έτσι απέναντι μου, η ζωή σου δε μ'ενδιαφέρει κάν. Εσύ που οδηγείς έτσι μ'ακούς? Δεν δίνω δεκάρα τσακιστή για το αν θα πεθάνεις ρε μαλάκα. Δεν μου καιγεται καρφί για το άν τα λουλούδια που θα δώ στην επόμενη νησίδα της λεωφόρου είναι για τη νεκρή σου ψυχή. Για σένα Σπαταναίε δεν δείχνω κανένα οίκτο, επειδή για τη δική σου καφρίλα, τη δική σου ανευθυνότητα και τα δικά σου καπρίτσια, τα επόμενα λουλούδια μπορεί να είναι για μένα. Σε αντίθεση με σένα εγώ προτιμώ να γυρίσω σπίτι μου και να ονειρευτώ με μουσική παρά να καταλήξω διακόσμηση του πεζοδρομίου. Εσύ? Άι πνίξου.
Με Βρίζεις? Βρίσε όσο θές ρε αποτυχημένε. Καλύτερα εσύ παρά εγώ.

Crash (στ' αλήθεια)

2006-01-28T04:02:00.000+02:00

Είμαι κατασυγκινημένος. Μόλις τελείωσε. Η καλύτερη ταινία για το 2005 (μαζί με το Edukators). Το καυστικότερο και πιο συγκινητικό σχόλιο της χρονιάς πάνω στην πιο δυσλειτουργική κοινωνία του κόσμου. Την Αμερικάνικη. Εύγε. Απλά εύγε.

Υστερία απο τη Σιβηρία

2006-01-26T13:06:00.000+02:00

Ρε..ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΡΕ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΓΙΑ ΧΙΟΝΙΑ. Μιά για αυτά που έρχονται, μια γι αυτά που υπάρχουν ήδη έξω απο την πόρτα μου και μιά γι' αυτά που θα έρθουν. ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΓΙΑ ΑΥΤΑ. Δεν υπάρχει δηλαδή τίποτα άλλο σοβαρό αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα και τον κόσμο? Ειναι εμετικό το πώς τα ελεινά μέσα μαζικής ενημέρωσης αυτής της χώρας πιάνουν μια τριήμερη κακοκαιρία και την αναδεικνύουν σε κοσμοιστορικό γεγονός.

..Ακου ακου τώρα..μιλάει για έναν ηλικιωμένο ο οποίος γλίστρισε και έσπασε το ποδι του. Λές και αυτό συμβαίνει μόνο όταν πέφτει χιόνι. Α ρε κωλόχιονο τι κάνεις στο κόσμο, τον σπρώχνεις και πέφτει κάτω..ο παππους ο καημένος. Ντροπή σου.

Δεν με χέζουν λέω εγώ. Απο την ώρα που άνοιξα τα μάτια μου δεν ακούω τίποτα άλλο. Ο ζουζουνιστός θόρυβος έρχεται μέσα απο το σαλόνι που βρίσκεται η TV και τίποτα αλλο δεν ακούω εκτός απο δημοσιογράφους να φλυαρούν ακατάπαυστα με ανταποκριτές. Είναι απίστευτο. Έχουν στείλει 5-10 απο δαύτους σε κάθε διαμέρισμα της χώρας να ερευνούν...τα χιονια και να φοβίζουν τον κόσμο. Αυτό δε λέγεται πληροφόρηση ρε μαλάκες. Αυτό λέγεται σου ζαλίζω τα τέτοια λέγοντας σου συνέχεια το ίδιο πράγμα μήπως καταφέρω να σε αγχώσω και βγάλω είδηση. Είναι πολύ περίεργο δε οτι αυτούς τους δημοσιογράφους δεν τους έχω ξαναδεί ποτέ. Προφανώς είναι οι μερίδα των κακομπληρωμένων φουκαράδων οι οποίοι χρησιμοποιούνται μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις. Τα θύματα δηλαδή που πιστεύουν οτι (επιτέλους) τους δίνεται η ευκαιρία για να αναδειχτούν.
Δεν μπορώ να πιστέψω οτι κάθε δελτίο πιάνει μια μια όλες τις περιοχές της Ελλάδας και αναλύει .... Αφήστε με ρέ να το απολάυσω, μη μου τη σπάτε έτσι. Είμαι τρείς μέρες κλεισμένος στο σπίτι και το απολαμβάνω όσο ποτέ. Γιατί να πρέπει να μου μυρμηγκιάζετε το μυαλό με τις ανούσιες κάτω του μηδενώς αηδίες σας?

Σήμερα το γκρίζο τοπίο άλλαξε και ο ήλιος σε συνδιασμό με το χίονι λειτουγρέι καταλυτικά στο να ανέβει η διάθεση μου. Θα κλείσω οριστικά την τηλεόραση και θα πάω να φτιάξω κανένα χιονάνθρωπο πρίν φύγει το λευκό.

Δαυίδ και Mallιάθ

2006-01-24T16:25:00.000+02:00

Ήθελα αρχικά να μιλήσω για την υστερία των media με το χιονιά αλλα με πνίγει κάτι άλλο για την ώρα. Καθώς περνούσα χθές το πρωί απο το εργοστάσιο της 3E (εταιρία που εμφιαλώνει και διανέμει την Κόκα Κόλα στη Ελλάδα) που βρίσκεται πάνω στην εθνικη, σκέφτόμουν τους εκαντοντάδες που εργάζονται μέσα στα ογκώδη κτίρια, ενώ ταυτόχρονα θαύμαζα το μέγεθος του The Coca Cola Campus.

Μια δεύτερη σκέψη έφερε στο μυαλό μου τους εκατοντάδες που έβλεπα στις ειδήσεις πριν λίγες ημέρες, να κλαίνε για την επερχόμενη απόλυσή τους. Δεν έχω δουλέψει ποτέ σε εταιρία οπότε θα μιλήσω σαν απλός παρατηρητής και με βάση τη λογική και όχι με τεκμηριωμένα στοιχεία . Σκέπτομαι λοιπόν ..Οκ η 3Ε αποφασίζει να προβεί σε περικοπές για να ελαχιστοποιήσει κάποια έξοδα. Δεκτό. Είναι μόνο αυτό? Γιατί την πληρώνει ΠΑΝΤΑ η χαμηλότερη κάστα εργαζομένων? Δηλαδή αν φύγει ο χειριστής του κλάρκ, ο διανομέας, η ο φορτηγατζής θα μειωθούν τα έξοδα? Δεν το καταλαβαίνω. Γιατί να μη φύγουν δηλαδή άτομα απο την διεύθυνση τα οποία μάλιστα πληρώνονται όσο 3 εργάτες της παραγωγής? Μήπως δεν είναι οι χειρισμοί των απο πάνω που κατευθύνουν τις πωλήσεις του προιόντος? Δηλαδή ποιό το όφελος? Ο διανομέας και οι άλλες κατώτερες εργασιακές κάστες απο ποιόν θα αντικατασταθούν?

Αυτό που σκέφτομαι λοιπόν είναι οτι απλά δεν θα αντικατασταθούν...Αυτό ειναι το θέμα. Θα ξεζουμιστούν απλά οι "τυχεροί" που θα μείνουν(λαμβάνοντας φυσικά τον ίδιο μισθό), με στόχο να προσφέρουν αποτέλεσμα όμοιο και καλύτερο απο αυτό που προσέφεραν πρίν μαζί με αυτούς που τώρα απολύονται. Τι να πω τώρα. Να μιλήσω για υπεραξία..Πολύ μακριά το πάμε. Και μετά λένε οτι τα μοντέλα που κριτίκαρε ο Μάρξ έχουν παρέλθει και οι κριτικές του δεν μπορούν να ισχύουν για τα σύγχρονα συστήματα. Εμένα μου λές..Ορίστε. Η συγκεκριμένη περίπτωση με την Κόκα Κόλα (διότι στο όνομά της γίνονται όλα..) είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα της αγριότητας του σύγχρονου καπιταλισμού.

Εκεί που θέλω να επιμείνω είναι στο οτι δεν παίρνω το μέρος των εργαζομένων της χαμηλότερης κάστας διότι πιστεύω οτι αργά η γρήγορα και οι εργαζόμενοι της ανώτερης κλίμακας θα απολυθούν. Αυτό το στηρίζω φυσικά κάπου. Θέλω να πώ πρώτα όμως οτι όποιος και να χάσει τη δουλειά του είναι πολύ θλιβερό, απλά με ενοχλει που πάντα την πληρώνει πρώτος ο εργάτης και την πληρώνει μαζικά.

Προσωπική μου άποψη είναι οτι οι απολύσεις είναι ένα πρώτο βήμα της εταιρίας μπροστά σε μια σειρά περικοπών που θα γίνουν στο άμεσο μέλλον και αυτό κυρίως λόγω του ανοίγματος των συνόρων απο την ΕΕ. Γνωρίζοντας οτι η εταιρία έχει καμμιά δεκαριά εργοστάσια ανά την Ελλάδα, υπολογίζω οτι με το που θα ανοίξουν με το καλο (?) τα σύνορα, η κοκα κόλα που θα βρίσκεται πάνω στο τραπέζι μου (διότι βρίσκεται καθημερινά και το εννοώ όσο λίγοι) θα προέρχεται μάλλον απο τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία η την Αλβανία, αφού τα Ελληνικά εργοστάσια θα μειωθούν σε 1 ή 2. Αυτό είναι πολύ λογικό διότι αν λάβουμε υπ' όψην τις αρχές της οικονομικής παγκοσμιοποίησης μια "φθηνή" χώρα παράγει προιόντα με πολύ ευνοικότερο (για τις εταιρίες) τρόπο. Συμπέρασμά μου λοιπόν, είναι οτι οι συγκεκριμένες απολύσεις δεν ήταν παρά μια μικρή θλιβερή εισαγωγή μπροστά σε αυτό που θα επακολουθήσει μέσα στα επόμενα 5 - 10 χρόνια.

Το μεγάλο ερώτημα για μένα ειναι ΕΝΑ και θυμηθείτε το καλά όσοι διαβάσετε αυτό το post. Το εργοστάσιο στη Μεταμόρφωση πήρε ήδη την κάτω βόλτα και κατά την προσωπική μου άποψη γλυστρά ήδη πρός το θάνατο. Τι θα απογίνει λοιπόν σε μερικά χρόνια ένα άδειο γιγάντιο τσιμεντένιο κουφάρι 50 και βάλε στρεμμάτων (εκ πρώτης όψεως ο υπολογισμός) που βρίσκεται πάνω στη εθνική οδό? Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια? Νομίζω οτι είναι η γάτα των βασικών μετόχων της 3E, αλλα μπορεί και να κάνω λάθος. Η συνταγή του κυρίου Λάτση πάντως μοιάζει πολύ επιτυχημένη. Στην εποχή των multiplex τέτοια κελεπούρια δεν μένουν ανεκμετάλλευτα για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Δεν προσποιούμαι τον Κάλχα, απλά παραθέτω μια σκέψη. Η εποχή του γιγάντιου πολυκαταστήματος έφτασε και στην Ελλάδα και το Mall ήταν μόνο η αρχή. Πραγματικά δεν θα παραξενευτώ καθόλου αν σε μερικά χρόνια το νέο θεματικό πάρκο "κράχτης" βρίσκεται στο 15 χιλιόμετρο της εθνικής οδού..

και τώρα..πάω να απολαύσω την υπέροχη βαμβακερή βουή του χιονιού..

Για τις κυβερνούμενες πολιτείες και τις εκατοντάδες απολύσεις

2006-01-20T12:07:00.000+02:00

No sun will shine in my day today
The high yellow moon won’t come out to play
I said darkness has covered my light
and the stage my day into night, yeah.
Where is the love to be found?
Won’t someone tell me?
’cause my (sweet life) life must be somewhere to be found
Instead of concrete jungle ,
Where the living is harder.

No chains around my feet,
But I’m not free
I know I am bound here in captivity
I’ve never known happiness
I’ve never known what sweet caress is
Still, I’ll be always laughing like a clown
Won’t someone help me? ’cause I
I’ve got to pick myself from off the ground
In this a concrete jungle
I said, what do you cry for me
Concrete jungle

Η τρομοκρατία των Media, O Ρώσος, και ο γυμνός Τούρκος

2006-01-09T15:39:00.000+02:00

Η πρόσφατη δολοφονία δύο αστυνομικών απο Ρώσο κρατούμενο μου έδωσε την ευκαιρία για ένα μικρό σχόλιο πάνω στον ρόλο των media στην Ελλάδα.

Το να σχολιάσει κανείς την δολοφονία καθεαυτή είναι μάλλον κλισέ, καθώς όλες αυτές τις μέρες άκουσα ένα κάρο σχόλια για τις εξαιρετικές δυνατότητες της Ελληνικής αστυνομίας στο να τα θαλασσώνει σε τέτοιου είδους καταστάσεις. Η άποψη μου είναι οτι καταρχήν δεν δίνεις ποτέ σε ΔΥΟ αστυνομικούς να μεταφέρουν ΤΡΕΙΣ επικίνδυνους κρατούμενους, και κατα δεύερον οτι όταν είσαι αστυνομικός πρέπει λογικά να φροντίζεις να ακολουθείς μια συγκεκριμένη διαδικασία για την περίπτωση που ο κρατούμενος χρειαστεί να κατουρήσει. Χωρίς να γνωρίζω τη διαδικασία που προβλέπεται, πιστεύω οτι οι κρατούμενοι πρέπει να βγαίνουν ένας ένας απο το αυτοκίνητο (ή κλούβα) και εάν πρόκειται ο ένας αστυνομικός να βοηθήσει τον κρατούμενο, ο άλλος πρέπει να κάθεται δίπλα σημαδεύοντας τον τελευταίο με το περίστροφο. Κανείς δεν γνωρίζει πώς στην πραγματικότητα έγινε το σκηνικό αλλα το αποτέλεσμα είναι τρείς νεκροί και αυτό ειναι που έχει σημασία.

Αυτό πουμου άρεσε ήταν οι τρόποι περιγραφής του κρατουμένου απο τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Άκουσα εκφράσεις όπως : σκυλί μοναχό, τέρας, κτήνος, δίμετρος φονίας, τσάρος του υπόκοσμου, διψασμένος για αίμα, ικανότατος στη χρήση του μαχαιριού, δεξιοτέχνης στο περίστροφο και άλλα εύστοχα. Άλλοι είπαν μάλιστα οτι είχε δηλώσει πως άν δραπέτευε θα γυρνούσε και θα έκοβε τα κεφάλια των φρουρών του (λές να έπινε και το αίμα τους?). Ρε μαλάκες..Με συγχωρείτε δηλαδή..Ποιόν είχαν μέσα στην κλούβα? το ράμπο, η το δράκουλα? Ρε μήπως είχαν το ΧΧΧ και δεν το λένε? Ένας φονιάς μέν, αλλα ταλαιπωρίδης δέ ήταν ο οποίος έκανε τα πάντα για να ξεφύγει απο αυτά που τράβαγε μέσα στις φυλακές. Δεν τον δικαιολογώ σε καμμία περίπτωση, αλλα το γεγονός οτι άκουσα απο πολλά πρόσωπα εκφράσεις του τύπου "να του καθαρίσουν μόλις τον βρούν", "να τον λιώσουν", "να τον βασανίσουν και μετά να τον σκοτώσουν τον βρωμόφονιά" μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Όταν δε ρώτησα "γιατί έτσι ρε παιδιά, υπάρχει και η φυλακή", πηρα απαντήσεις όπως "αυτός έιναι για σκότωμα. 23 χρονών και έχει καθαρίσει 3 άτομα. Δεν θα συμμορφωθεί ποτέ του". Η φυλακή τότε γιατί υπάρχει ρε μεγάλε? Δε σου λέω οτι άμα φάει ισόβια θα γίνει Γκάντι, αλλα όσο να ναι σε μια εβδομηντάρα χρόνια μπορεί να καταλάβει κάτι. Άν ήταν έτσι μάγκες τότε θα τους καθαρίζαμε όλους.

Το προφίλ του εγκληματία όπως μεταδόθηκε απο τις ειδήσεις ήταν κατα την προσωπική μου άποψη απο τα μεγαλύτερα μάρκετινγκ τρίκ της χρονιάς. Ο κόσμος καθηλώθηκε μπροστά στις τηλεοράσεις, αναμένωντας με αγωνία τα τελευταία νέα απο την υπόθεση του φοβερού και αιμοβόρου δίμετρου ρώσου. Ένας μπάρμπας στη συνέντευξη έλεγε πόσο φοβάται με αυτά που άκουσε, και πόσο καλολαδομένο και έτοιμο είναι το δίκανο που βρίσκεται στο τραπέζι του.

Είναι εξοργιστικός ο τρόπος που ο αλλοδαπος αυτός προβλήθηκε απο τα μέσα, και αυτή σ στρατηγική τρόμου, αποτελεί κατά τη γνώμη μου βασικό στοιχείο που συμβάλει στην ξενοφοβία των Ελλήνων απέναντι στους μετανάστες, απόψεις (- που συμμερίζομαι-) για τους οποίους μπορείτε να βρείτε και εδώ. Δέν είναι τυχάιο που σε κάθε συζήτηση περί εγκληματικών πράξεων, οι αλβανοί αλλα και γενικότερα οι αλλοδαποί είναι οι πρώτοι που θα αναφερθούν. Η στρατηγική η οποία ακολουθείται απο τα μέσα, αντί να υπενθυμίζει στον Έλληνα οτι ο Αλβανός, Γεωργιανός η Ρώσος πολίτης είναι κάποιος που προσπαθεί να βγάλει το ψωμί του και βρίσκεται εδώ αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής, αναλαμβάνει μόνιμα να τον αντιμετωπίζει ώς serial killer. Η δε τρόποι που επινοούνται για να αυξήσουν το ύψος, τη μυική δυναμή και τις ικανότητες του βάρβαρου αλοδαπού Alia the Ripper( αφού διαπράξει το φόνο και βρίσκεται κυνηγημένος απο 45 κλιμακια της αστυνομίας), αποτελούν πάντα το εκλαικευμένο προοίμιο της πανηγυρικής σύλληψης (ή δολοφονίας..) του.

Το παιχνίδι των media είχε όμως και μία ακόμη διάσταση. Το "κατηγορώ" μερικών δημοσιογράφων μπορεί καμιά φορά πολύ επίμονο και καυστικό. Στην παρούσα περίπτωση, είδαμε υψηλόβαθμους αστυνομικούς να γελοιοποιούνται μπροστά στις κάμερες με τον χειρότερο τρόπο. Οι άτυχοι αστυνομικοί έχασαν το επικοινωνιακό παιχνίδι πέφτοντας σαν μύγες στον ιστό που έπλεξαν για αυτούς οι πονηροί δημοσιογράφοι. Οι τελευταίοι, με συνδιασμένες επιθέσεις απο αυστηρές και ενοχλητικές ερωτήσεις, εκνεύρισαν τους αστυνομικούς οι οποίοι μή όντες εκπαιδευμένοι να αντιμετωπίζουν ερωτήσεις-παγίδες δημοσιογράφων, έφασκαν και "αντέφασκαν", καταλήγοντας πάντα στο να επαναλαμβάνουν το μέγεθος της επιτυχίας και να εκθειάζουν την υπεράνθρωπη επιχείρηση σύλληψης. Άποψη μου είναι οτι η αστυνομία, αν θέλει να αποφύγει παρόμοια επικοινωνιακά ρεζιλίκια στο μέλλον, καλό θα έιναι να οργανωθεί, προσλαμβάνοντας επικοινωνιολόγους η μαρκετάδες. Το συγκεκριμένο προσωπικό, πέραν του οτι θα είναι εκπαιδευμένο να πλασάρει τις παταγώδεις αποτυχίες της αστυνομίας με πιο έξυπνο τρόπο, θα διαθέτει και την στοιχειώδη ευφυία (την οποία οι αρχηγοί της αστυνομίας δεν διέθεταν) να ξεφεύγει απο τις προκλητικές ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Στις αρμοδιότητες του προσωπικού αυτού, θα περιλαμβάνονται επίσης και άλλες ανακοινώσεις η οποίες έχουν να κάνουν με τις εκάστοτε επιχειρήσεις της αστυνομίας όπως για παράδειγμα ο τρόπος θανάτου του εγκληματία.

Στην περίπτωση του Ρώσου εγληματία λοιπόν, αν υπήρχε έστω και ένας σκεπτόμενος άνθρωπος εκεί μέσα θα έιχε αντιληφθεί οτι οι δημοσιογράφοι ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να μιλήσουν απευθείας με τον ιατροδικαστή, διότι μετά δεν θα υπήρχε τρόπος να ανακαλεστούν τα όσα είπε. Ο ειδικός της αστυνομίας αντιθέτως, θα μπορούσε να είχε καθυστερήσει στρατηγικά τους δημοσιογράφους αναφέροντας ουδέτερες πληροφορίες για αυτοκτονία,η οποία όμως αναμένεται να εξακριβωθεί απο τους αρμόδιους, και να παρουσιαστεί σε επίσημο ραπόρτο σε μερικές ημέρες. Στη συνέχει και άν αυτό ήταν τελικά απαραίτητο, είτε θα έπρεπε είτε να απαγορεύσει στον ιατροδικαστή να αποκαλύψει στοιχεία μέχρι νεοτέρας, είτε να τον δασκαλέψει να μην είναι βιαστικός και να αποφύγει να είναι κάθετος στα πορίσματα του. Όλο αυτό θα συνέβαλε στην αποφυγή της απίστευτης γκάφας που έγινε.

Για το τέλος παραπέμπω όποιον έχει όρεξη να γελάσεi στο παρακάτω link

http://new.e-go.gr/news/articles.asp?catid=4330&subid=2&pubid=298814

Το άρθρο μιλάει για ένα Τούρκο υπάλληλο ενός μαγαζιού ρούχων, ο οποίος εντοπίστηκε το βράδυ γυμνός στη βιτρίνα με μια ξύλινη κούκλα αγκαλιά. Το τι γέλιο έριξα δεν λέγεται. Φαντάζομαι τον εαυτό μου να περνάει κατά τις 12 μπροστα απο τη βιτρίνα των Zara στην Ερμού και να βλέπει ένα τριχωτό τυπά με τα παπάρια έξω να προσπαθεί να βιάσει μια απο τις ξύλινες κούκλες. Και μόνο που σκέφτομαι το θέαμα λιώνω στα γέλια. Το ξύλινο μανεκέν λέει είχε και δαγκωνιές μάλιστα..χαααχαχαχα. Πού τραβάμε ρέεεεεε...

..Some Bizzare Version..

2006-01-07T18:15:00.000+02:00

A white house, a white room
The program of today
Lights on, switch on
Your eyes are far away

The map represents you
And the tape is your voice
Follow all along you
Till you recognize the choice

I take pictures
Photographic pictures

Bright light, dark room
Bright light, dark room

I said I'd write a letter
But I never got the time
And I'm looking to the day
I mesmerize the light

The years I spend just thinking
Of a moment we both knew
A second boss looking into
It seems it can't be true

I take pictures
Photographic pictures

Bright light, dark room
Bright light, dark room

(χωρίς λόγια)

Λόνtον Σκοuλ οφ Ικoνόμιkς

2006-01-05T13:58:00.000+02:00

Έχω πιεί πολλά μα πολλά ρακόμελα αυτή τη στιγμή οπότε τα όποια ορθογραφικα παρακαλώ να μήν σχολιαστούν. Θέλω όμως να πώ μιά όμορφη ιστορία.

Την περασμένη χρονιά είχα την τύχη να βρίσκομαι στο Λονδίνο για μεταπτυχικά. Τελειώνοντας το πρώτο μου πτυχίο και έχοντας προσφορά απο ένα πανεπιστήμιο το οποίο είναι γνωστό για την υψηλή ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχει, αλλα και για το φιλελεύθερο πνεύμα που το διακρίνει, ήμουν πολύ ενθουσιασμένος.

Σήμερα, ένα χρόνο και κάτι μήνες μετά, και μιλώντας εκ του ασφαλούς αφου το πήρα το μεατπτυχιακό, δηλώνω οτι δέν είμαι πλέον πολέμιος του Ελληνικού συστήματος εκπαίδευσης. Ωφείλω να παραδεχτώ οτι στην Ελλάδα τα πανεπιστήμια είναι, απο οργανωτικής απόψεως, κάτι καλύτερο απο μποuρδέλα. Έχοντας αυτό υπ' όψην όλα αυτά τα χρόνια δεν έβλεπα την ώρα να βγώ έξω και να αντικρύσω αυτή την τοοοοοοοοσο μεγάλη διαφορα. Δέν ξέρω αν έφταιγε γενικά το αγγλικό σύστημα. Νομίζω οτι δεν ήταν αυτό. Νομίζω οτι το λάθος, το μεγάλο λάθος ήταν στο πανεπιστήμιο το οποίο επέλεξα και καταβάλοντας κόπο (σε διάφορα επίπεδα) κατάφερα να πάω. Η συνέχεια είναι μια εμπλουτισμένη επανέκδοση ενός post που είχα κάνει στο παλίο μου blog την περίοδο της εξεταστικής.

Το ελεσι το άφησα πίσω με μεγάλη απογοήτευση. Αυτό που κατάλαβα είναι οτι πρόκειται για ενα πανεπιστήμιο για πλουσιόπαιδα που θέλουν να κυβερνήσουν τον κόσμο του αύριο. Καμια ποιότητα στην εκπαίδευση, καμία οργάνωση για την επικοινωνία σε διαπροσωπικό επίπεδο, και καμία προσοχή στη σχέση του φοιτητή με τον καθηγητή. Μια απρόσωπη σχέση υπαλλήλου και εργοδότη στην οποία παραδόξως πλήρωνει ο υπάλληλος και μάλιστα τα μαλιοκέφαλά του. Αποτυχία σε όλα τα επίπεδα. ΜΗΔΕΝ. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να διατηρήσουν βαθύ το κόκκινο στο εντυπωσιακό σήμα τους και να αντλησουν όσα πιο πολλά χρήματα μπορούσαν με κάθε δυνατό τρόπο.

Δεν ξέρω αν πρέπει να τα ρίξω στο καπιταλιστικό σύστημα η σε κάποιο άλλο σύστημα. Το μόνο σίγουρο είναι οτι οι άνθρωποι προσφέρουν εξειδικευμένη εκπαίδευση έναντι βαρβάτων χρηματικών ποσών δίνοντας σου τελικά ένα πτυχίο το οποίο θα πουλήσεις για να τοποθετηθείς, μαζί με άλλους σαν κλόνος, μέσα στο σύστημα των financial - business oriented εταιριών -με τις οποίες συνεργάζεται το πανεπιστήμιο. Θα αποκτήσεις τις εξειδικευμένες γνώσεις για να γίνεις ο κορυφαίος μαλάκας investment banker και ταυτόχρονα ο ποταπότερος οικογενειάρχης και συμβατικός μεγαλοαστός χωρίς καμία διάσταση προσωπικής ζωής.

Μας έλεγαν οτι είναι μεγάλη επιτυχία να έχεις τελέιώσει ενα πανεπιστήμιο σαν αυτό. Με τέτοια παράδοση στις κοινωνικές επιστήμες και στα οικονομικά, αλλα και στο φιλελεύθερο πνεύμα του ακαδημαικού προσωπικού του. Με αυτού του είδους τα παραμύθια, το πανεπιστήμιο αυτό θεμελιώνει την οικονομική του βάση προσελκύοντας ηλιθιους δύο διαστάσεων.

πρό του πτυχίου ηλίθιος φοιτητής ο οποίος πληρώνει 13.000 ΛΙΡΕΣ για να κάνει μεταπτυχιακό στο ελεσι (για MBA δεν συζητάμε κάν το κόστος αλλά ούτε και το επίπεδο βλακείας αυτού που επιλέγει να το κάνει με τόσα χρήματα που κοστίζει).

μετά το πτυχίο ηλίθιος φοιτητής ο οποίος όχι μονο νιώθει περήφανος για τις 13.000 λίρες που έδωσε αλλα εγγράφεται και σαν Alυmni ωστε να περιλαμβάνεται στις λίστες του πανεπιστημίου για πάντα και να δέχεται συχνά πυκνά τηλεφωνήματα απο το για δωρεές

Το αποτέλεσμα? Η κατασκευή ιστοσελίδων σαν αυτή:

http://www.lse.ac.uk/collections/campaignForLSE/facilities.htm

Η παραπάνω σελίδα αφορά τους alumni που ενδιαφέρονται να δωρίσουν κάποιο ποσό στο αγαπητό τους πανεπιστήμιο. Σε ένα τέτοιο σύστημα όμως, τίποτα δεν γίνεται χωρίς αντάλαγμα. Έτσι στο παρπάνω site βλέπουμε ΠΟΛΥ δελεαστικές προτάσεις!! Με 350.000£ κάποιος μπορέι να δώσει το όνομα του στήν πύλη του κτιρίου για υπηρεσίες φοιτητών η ακόμα και σε καποιο " σημαντικό " πέρασμα στο εσωτερικό η και εξωτερικό του κτιρίου. Το πόσο σημαντικός μπορέι να είναι ο τοίχος πάνω απο την κάσα μιας πόρτας ενός πανεπιστήμιο το συζητάμε..... Εκτός βέβαια εάν πρόκειται για εκείνο τον εξωτερικό τοίχο κοντά στη βιβλιοθήκη όπου κάθε παρασκευή μαζέυονται διάφοροι φοιτητές του πανεπιστημίου και παίρνουν ναρκωτικά, η πηδάνε τραβεστί. Με 5.000.000 λίρες μάλιστα μπορεί κανείς να μετονομάσει το κτίριο St. Clements (κεντρικό κτίριο που ανήκει στο συγκρότημα του πανεπιστημίου), σε κτιριο "Παπαρίδης" ή ακόμα και "Σkορδοποuτσογλοu". Εξαιρετικά ενδιαφέρον!!
...Τώρα που το σκέφτομαι...και μιάς και δεν έχω τόσα χρήματα αλλα θα ήθελα να δείξω την εκτίμηση μου πρός το πανεπιστήμιο, ίσως με 50 λίρες να μπορούσα να ονομάσω ένα τασάκι στο τμήμα οικονομικών επιστημών, η ίσως με καμμια 100στάρα καμμια χέστρα στο υπόγειο της βιβλιοθήκης..Η ακόμα και ένα καζανάκι στο Clare Market Building. Τι ΧΛΙΔΗ.. και τι τιμή θα ήταν για μενα! Ίσως μάλιστα όταν σε 30 χρόνια απο τώρα ο γίος μου πάει στο ίδιο πανεπιστήμιο θα αισθάνεται και αυτός τιμημένος όταν θα αφήνει μακρουλές, ζουμερές κουρaδες σε μια χέστρα με το όνομα του πατέρα του!

Σε αυτό το χορό του παραλόγου έμπλεξα, βλέποντας οπτασίες για υψηλού επιπέδου εκπαιδευση και ουτοπιές για αξιολόγηση της ελεύθερης και κριτικής σκέψης. Κούνια που με κούναγε. ..Πίονια έιμασταν όλοι σε αυτό το μέρος και οταν δεν ακολουθούσαμε την λογική του αρχήγού τότε μας είχαν εξόριστους στο περιθώριο. Τα μαύρα πρόβαρα του ελεσι, αυτοί που δεν τα κατάφεραν, που δεν ήταν αρκετα έξυπνοι..

Την πλάτη σας γυρνώ και σας φτύνω άθλιοι. Μαύρη πέτρα ρίχνω και μουτζώνω το πνεύμα σας των εργαλειακών σχέσεων και της απατηλής διανόησης. Απο μένα σε αυτή τη ζωή τίποτα άλλο δεν θα πάρετε, ούτε ενα λαστιχένιο λουκούμι...

Τεταρτη 4 Ιανουαρίου

2006-01-05T04:02:00.000+02:00

Μόλις γύρισα απο ένα πάρτυ. Μέτρια, πολύ μέτρια.

Νυστάζω και γενικά έχω σπαστεί με διάφορα σήμερα. Άσε που το πρωί πρέπει να ξυπνήσω νωρίς για να πάω σε δημόσια υπηρεσία. Ποιός ξέρει τι με περιμένει πάλι..

Πάω να κοιμηθώ γιατί μάλλον δεν έχω καμμία όρεξη να γράψω τίποτα. Αυτή η φωτογραφία πάντως με κάνει και γελάω πολύ.

Προτεινόμενα τραγούδια για απόψε :
-Ali farka Toure, Ai du
-Yegelle Tezeta, Mulatu Astatke
-Santaolalla, De Ushuaia a la Quiaca

Πολύ soundtrack έπεσε..

Καληνύχτα και καλή τύχη

2006-01-04T02:37:00.000+02:00

Μόλις επέστρεψα απο την προβολή της ταινίας. Η αλήθεια είναι οτι δεν είχα και μεγάλη όρεξη σήμερα να τρέχω στο κέντρο για να δώ πρεμιέρα με κερδισμένα εισητήρια αλλα το είχα υποσεχεθεί στην κολλητή μου που τα είχε κερδίσει.

Αφήνω στην άκρη το γεγονός οτι μου πήρε 20 λεπτά να φτάσω στο κολωνάκι και μετα 40 λεπτά τουλάχιστον για να παρκάρω, και περνάω στην ταινία.

Πέρασα αρκετά καλα αν και η ταινία δεν ήταν κάτι φοβερό. Το σενάριο είχε να κάνει με τα καυστικά ρεπορτάζ του Έντουαρντ Μάροου, δημοσιογράφου του αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου CBS, πάνω στα βρώμικα παιχνίδια του γερουσιαστή Μακ Κάρθι. Είναι απο εκείνες τις ταινίες στις οποίες οι δημιουργοί δίνουν ιδιαίτερη σημασία στο να μεταφερθούν τα γεγονότα στο πανί με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια. Το αποτέσμα ήταν, η ταινία να έχει απο τη μία κάποιο ενδιαφέρον λόγω των γεγονότων που παρουσίαζε, απο την άλλη όμως να μοιάζει με νουάρ ντοκιμαντέρ το οποίο πρός το τέλος γίνεται κουραστικό.

Η σκηνοθεσία ήταν πολύ καλή και το γεγονός οτι πρόκειται για ασπρόμαυρη ταινία προσέδιδε ένα πλεονέκτημα στην αισθητική της. Και τα δύο αυτά σε συνδιασμό με τη υπέροχη τζάζ που ακουγόταν κατά διαστήματα (η οποία, κατα τη γνώμη μου, λόγω του αυτοσχεδιασμού και της ελευθερίας που την χαρακτηρίζει ώς μουσικό είδος, ταίριαζε απόλυτα με τα ιδανικά για τα οποία πάλευε ο πρωταγωνιστής της ταινίας) έδωσαν στην ταινία μια πραγματικά όμορφη ατμόσφαιρα που θύμιζε έντονα ταινίες του 50.

Τέλος, και λαμβάνοντας υπ'όψην την πρόσφατη απόφαση για φίμωση του ραδιοσταθμού best, να προσθέσω οτι το σενάριο της ταινίας αν και βασίζεται σε γεγονότα του 1954 έχει (δυστυχώς) πολύ σύγχρονες προεκτάσεις, όχι μόνο για την κοινωνία των ΗΠΑ, αλλα απ'οτι φάνηκε και για την χώρα μας. Θα την πρότεινα σε αυτούς που ασχολούνται με δημοσιογραφία αλλα και γενικά στους mediaδες.

Προτεινόμενη μουσική για απόψε: Το soundtrack της ταινίας

Ελληνάρας Ι: Η οδήγηση στην Αθήνα

2006-01-02T22:51:00.000+02:00

Τα post με τον τίτλο Ελληνάρας αποτελούν μια φιλότιμη προσπάθεια να προσδιορίσω τα χαρακτηριστικά που πρέπει έχει κάποιος για να μπεί στην κατηγορία του Ελληνάρα. Το πρώτο μέρος αφορά την οδηγική συμπεριφορά.

Αφορμή για αυτό το post είναι κάτι το οποίο μου συμβαίνει άπειρες φορες καθημερινά. Τρείς μεγάλες αλήθειες. Πρώτον, με ενοχλεί αφάνταστα ο εριστικός τρόπος οδήγησης του Έλληνα. Δεύτερον, θεωρώ τον εαυτό μου ένα πολύ καλό οδηγό, τουλάχιστον όσον αφορά το σεβασμό πρός τους κανόνες της οδικής κυκλοφορίας. Τρίτον, αν νευριάσω, μπορώ να γίνω τρομακτικά εκνευριστικός στο τιμόνι, ειδικά πρός αυτούς τους οποίους θεωρώ μαλάκες.

Με αφορμή αυτό που μου συνέβη σήμερα θα επεκταθώ στο πρώτο χαρακτηριστικό του Ελληνάρα.

..Οδηγώ, με τον πατέρα μου στο αυτοκίνητο (ο οποίος σημειωτέων αν και μου έχει ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στο τιμόνι αγχώνεται αρκετά όταν παίρνω το αυτοκίνητο επειδή ξέρει οτι νευριάζω), και πλησιάζω πρός μια διαστάυρωση. Υπάρχει μια μικρή ουρά στο φανάρι, η οποία όμως έχει ξεκινήσει να σπάει καθώς το φανάρι άναψε και τα αυτοκίνητα φεύγουν ένα ένα. Είμαι γύρω στα 50 μέτρα απο το φαναρι και ξεκινάω και εγώ σιγά σιγά. Δεξιά απο το φανάρι και παράληλα με το δρόμο υπάρχει μια νησίδα. Όπως λοιπόν έχω ξεκινήσει και είμαστε σύνολο καμιά δεκάρα αυτοκίνητα που περιμέναμε και σιγά σιγά ξεκινάμε, έρχεται ένας να με προσπεράσει απο δεξία. Να περάσει δηλαδή μεταξύ του αυτοκινήτου μου, μεταξύ ενός κενού χώρου ο οποίος όσο προχωρούσα μειωνόταν γιατί ερχόμουν πιο κοντά στη νησίδα (και ταυτόχρνοα πλησίαζα και στο φανάρι), και μεταξύ του πεζοδρομίο-κράσπεδου.
ΣΤΟΠ
Κομπλεξικό σύνδρομο που με διακατέχει σε παρόμοιες στιγμές, τινάζει στον αέρα τον εγωισμό μου και μου απαγορεύει να αφήσω τον οποιοδήποτε μαλάκα που πιστεύει οτι είναι πιο έξυπνος απο εμένα που περιμένω στην ουρά ενώ αυτός θα περάσει έτσι. Αστραπιαία προβαίνω σε κίνηση που θα εμποδίσει τον άλλο να κάνει την ελληνιά του.
ΣΥΝΕΧΕΙΑ + ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ
Κόβω το τιμόνι στα δεξιά και πατάω γκάζι με αποτέλεσμα ο οδηγός του στάρλετ να φρενάρει και να ανέβει στο πεζοδρόμιο με ένα "ΓΚΑΠ"¨άνευ προηγουμένου. Και..Ω ΘΕΟΙ...αντί να το καταπιεί, και να το βουλώσει για τη μαλακία του, πατά εκνευρισμένος την κόρνα και μου φωνάζει "Εισαι μαλάκας ρεεεεε".
..Το γεγονός οτι ο πατέρας μου ήταν στο αυτοκίνητο, με εμπόδισε στο να ανοίξω την πόρτα και να κατέβω. Δεν με εμπόδισε όμως στο να πατήσω το φρένο, τόσο ώστε κόντεψε να βγέι το πόδι μου στο δρόμο, και να ουρλιάξω εξω απο το παράθυρο γνωστές βρισιές για την οικογένεια και τα θεία, με τις φλέβες μου να κοντεύουν να βγούν απο τα αυτιά.

..Το τί κράξιμο άκουσα αφού φύγαμε, απο τον πατέρα μου, δε λέγεται. Και που κάθεσαι και ασχολείσαι με αυτούς, και δεν τους ξέρεις, και μια μέρα θα τρακάρεις με αυτά που κάνεις, και είναι επικίνδυνα, κλπ, κλπ. Δεν μπορώ. Απλα είναι απο τα πράγματα τα οποία δεν μπορώ να ανεχτώ. Μου τη δίνει ρε παιδί μου, γίνομαι και εγώ ζώο.

Αυτό που επίσης με εκνευρίζει απίστευτα είναι το να βρίσκομαι σε στενό δρόμο με διπλή γραμμή που απαγορεύει την προσπέραση, να έχω άλλους μπροστά οι οποίοι πηγαίνουν με ικανοποιητική ταχύτητα, και να έχω ένα μαλάκα απο πίσω κωλοφάναρο, να με τσιτώνει.

ΑΜΕΣΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ
Η γνωστή έκρηξη εγωισμού. "Έτσι μου'σαι?Θες να περάσεις ενώ βλέπεις οτι δέν μπορούμε να πάμε πουθενά, ε?Τ' α.....α μου θα πάρεις". Δεν τον αφήνω να περάσει. Έτσι απλά. κάνω όσο πιο αριστερά μπορώ και αν είναι δυνατόν πάω και ιδιαίτερα αργα ώστε να του σπάσω τα νεύρα. Αν δε κάνει την απαγορευμένη κίνηση (λέγε με "προβολείς"), ε.. εκεί είναι που δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει μπροστα μου παρα μόνο εάν βγεί τελείως στο αντίθετο ρεύμα. Το φοβερότερο είναι οτι πολλοί τελικά το κάνουν και περνούν.
Μου λένε οτι έτσι βάζω σε κίνδυνο και το μαλάκα αλλα και τον εαυτό μου και οτι δεν καταφέρνω τίποτα γιατι την επόμενη φορά ο μαλάκας θα κάνει τα ίδια. Όπως είπα και παραπάνω όμως δεν μπορώ να το άνεχτώ. Νιώθω καλύτερα όταν το κάνω.

Επίσης, μισώ το να πηγαίνει κάποιος με 50 στην αριστερή λωρίδα σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας. Είναι προφανές οτι οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τον κώδικα. Δεν τον διάβασαν ποτέ διότι το λαμουροσύστημα της χώρας αυτής, που είναι αποκύημα του συνολικού κοινωνικού χαρακτήρα του Έλληνα(ρα), του επιτρέπει με 200 ευρώ να πέρνει το δίπλωμα στα χέρια και με δύο πίπες που έχει κάνει κάποιοσ-α γνωστός του στον κουμπάρο του τάδε, να το λάβει ακόμα και ταχυδρομικώς στο σπίτι..
Επίσης σύγχυση υπάρχει και όταν κάποιος θέλει να παρκάρει η να ξεπαρκάρει. Οι περισσότεροι που συναντώ ανάβουν τα αλαρμ για να ξεπαρκάρουν ενώ κανονικά πρέπει να ανάβουν το αρίστερο φλάς αν π.χ. βγαίνουν απο θέση που βρισκόταν στο δεξί μέρος του δρόμου. Αντίστοιχα, για να παρκάρουν δεξια πολλοί βγάζουν το αριστερό φλάς, ενώ φυσικά θα έπρεπε να ανάψουν τα αλάρμ. Άσχετο..χτες εκεί που πήγαινα, ένας μπάρμπας άνοιξε την πόρτα και παραλίγο να την πάρω παραμάσχαλα. . Δεν τον έβρισα κάν. Δεν ξέρω γιατί.

Μισώ ακόμα : Αυτόν που ενώ βρίσκεται πίσω απο το πορτοκαλί και τη στιγμη που έχουν φρακάρει τα αυτοκίνητα στη διασταύρωση και ο δρόμος μετα το πορτοκάλι έχει ίσα ίσα χώρο για να περάσουν αυτοί απο δεξιά για τους οποιους θα ανοίξει το φανάρι σε 3 δευτ, τελικά πατάει γκάζι, περνά με κόκκινο και κλείνει τους πάντες στεκούμενος στη μέση και κάνοντας οτι δεν βλέπει αυτους που ουρλιάζουν και τον βρίζουν. Σόρυ για την μεγάλη πρόταση.

Τέλος, μισώ τον καθυστερημένο Ελληνάρα που μου κορνάρει με το που ανάβει το πράσινο όταν είμαι πρώτος στο φανάρι. Γιατί κορνάρεις ρε καραγκιοζοπαίχτη. Αφού τώρα άναψε. Δέν έχει προλάβει το μάτι μου να στείλει τα σήματα στον εγκέφαλο που θα στείλει στο πόδι να πατήσει το γκάζι. Εσύ που πρόλαβες? Μη μιλήσω για την κυρά απο τα βόρεια, η την γκόμενα-κολεγίου στύλ που οδηγεί το Cayen το GrandCherokee, η το X5 και μιλάει στο κινητό, σκρώνοντας οδηγικά τερτίπια που σε κάνουν να απορείς με την ηλιθιότητα αυτού που της παρέχει το αυτοκίνητο (είτε σύζυγος, είτε μπαμπάκας).

Αυτό που μου τι δίνει ρε πούστη στον Έλληνα ξέρεις τι είναι? Παραπονιέται ο άλλος οτι δεν έχει να φάει, οτι είναι ακριβή η ζωή, ακριβό το νοίκι και δεν έχει λεφτά να αγοράσει σπίτι, ΚΑΙ ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΜΟΥ ΠΕΡΝΕΙ GRAND CHEROKEE ME 35 ΕΥΡΩ ΤΟ ΜΗΝΑ (ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΘΑ ΞΕΠΛΗΡΩΣΕΙ ΣΕ 30 ΧΡΟΝΙΑ) ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΚΟΛΩΝΑΚΙ ΝΑ ΠΙΕΙ ΚΑΦΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΕΙ ΜΟΥΡΗ.

Ρε ...είστε όργια ρε...
Αυτά. Πάω να φάω και να δώ τη Νεκρή Νύφη για δεύτερη φορά.

Για ένα πιο σαφή και αναλυτικό προσδιορισμό των χαρακτηριστικών του Ελληνάρα οδηγού, δές και εδώ -> Οδηγάρες

Οι εκπαιδευτές (aka The educators) και ο σύγχρονος πολιτικός κινηματογράφος

2006-01-01T18:55:00.000+02:00

Αν υπάρχει κάτι το οποίο πραγματικά με κάνει να αισθάνομαι οτι σκέφτομαι, αυτό είναι ο προβληματισμός...

Ο κινηματογράφος είναι απο τις μεγαλύτερες αγάπες μου γιατί με κάνει να προβληματίζομαι...

Λατρεύω το Χόλλυγουντ και διαφωνώ κάθετα με αυτούς που προσπαθούν να το παίξουν σινεφίλ και ξορκίζουν το Χόλλυγουντ, ενώ ταυτόχρονα εκθειάζουν τον Ευρωπαικό, Ασιατικό και γενικότερα ανεξάρτητο κινηματογράφο. Όλοι αυτοί ξεχνούν οτι αν και το Χόλλυγουντ παράγει κατά κύριο λόγο εμπορικές επαναλήψεις και ψευτο-λυρικές ρέπλικες κορεσμένων μελό, παράγει επίσης και εξαιρετικά αξιόλογες ταινίες.

Αυτή τη φορά πάντως δεν θα μιλήσω για το Χόλλυγουντ. Θα μιλήσω για τους εκπαιδευτές, ταινία η οποία ανήκει στον Ευρωπαικό κινηματογράφο και σε έναν απο τους πολλά υποσχόμενους σκηνοθέτες της Γερμανίας.

Όντας ονειροπόλος, αυτό που με κρατά ερωτευμένο με τον κινηματογράφο είναι ο τρόπος με τον οποίο με βάζει στη ζωή των ηρώων μιάς ταινίας..

Ο λόγος που με κρατά ερωτευμένο με τον πολιτικό κινηματογράφο είναι οτι διακρίνεται απο την ίδια σπανιότητα απο την οποία διακρινονται και οι πολύ ωραίες, έξυπνες, μορφωμένες και προβληματισμένες για το τι συμβαίνει γύρω τους γυναίκες. Σπανιότητα λοιπόν. Κάθε χρόνο βγαίνουν ελάχιστες ταινίες οι οποίες περιέχουν πολιτικά η ιδεολογικά μηνύματα. Λαμβάνοντας υπ’όψιν οτι οι εποχές έχουν αλλάξει, και οτι η πολιτική ιδεολογία δεν αποτελεί καθημερινή απασχόληση του πολίτη, με κεντρίζουν ιδιαίτερα ταινίες οι οποίες προσπαθούν να αντιπαραβάλουν την αριστερά του τότε με την αριστερά του τώρα, η γενικότερα την φιλοσοφία της αριστεράς σήμερα.

Στην ταινία, δύο νεαροί του 2003 οι οποίοι έχουν ενστερνιστεί την κομμουνιστική ιδεολογία (ο ένας περισσότερο, ο άλλος κυρίως επηρεασμένος απο τον πρώτο) εισβάλλουν σε σπίτια μεγαλοαστών και αφού αλλάζουν ριζικά τη διακόσμηση αφήνουν το μήνυμα «οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες». Μετά το ερωτικό ειδύλιο που πλέκεται ανάμεσα στον ένα φίλο και την κοπέλα του άλλου, και μια εισβολή η οποία τους φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με τον ιδιοκτήτη, οι τρείς τους απαγάγουν τον τελευταίο και καταφεύγουν σε ένα εξοχικό σπίτι στα βουνά. Εκεί ανακαλύπτουν οτι ο μεγαλοαστός επιχειρηματίας ανήκε στις επαναστατικές φοιτητικές παρατάξεις του Μαίου του 68 και οτι πίσω απο ένα προσωπείο, αντιπροσωπευτικό του καπιταλιστικού συστήματος, κρύβεται μια προσωπικότητα που την εποχή της αληθινής επανάστασης (όπως άλλωστε την αποκαλεί), όχι μόνο ήταν διαποτισμένη ιδεολογικά, αλλα αποτελούσε και μάχιμη μονάδα του επαναστατικού λαού.

Αυτό που με εντυπωσίασε είναι οτι οι αναφορές της ταινίας είναι φοβερά ολοκληρωμένες. Με ενθουσίασε αρχικά ο άναρχος, σχεδόν σουρεαλιστικός τρόπος με τον οποίο οι εκπαιδευτές, αναδιοργάνωναν την επίπλωση των σπιτιών στα οποία εισέβαλαν. Ο Μπρετόν στα μανιφέστα του σουρεαλισμού, κίνημα σαφώς συνδεόμενο με την επαναστατική αριστερά, είχε γράψει οτι πόθος των μελών του κινήματος είναι να εισβάλουν στα μουσεία τέχνης, να αναποδογυρίσουν τους πίνακες, να ρίξουν παρδαλά χρώματα στους τοίχους και να βάλουν μουστάκια στη Μόνα Λίζα. Θεωρώ εξαιρετικό οτι ο σκνοθέτης κατάφερε να ενσωματώσει τέτοιου είδους αναφορές στις πράξεις σύγχρονων επαναστατών όπως αυτοί της ταινίας.

Ο σπινθηροβόλος δε λόγος του αριστερού επαναστάτη της εποχής μας έχει περάσει αλόβητος στην ταινία. Η σκηνή δε που οι τρείς νέοι συζητούν με τον μεσήλικα μεγαλοαστό περί καπιταλισμού δείχνει με τον πιο καταπληκτικό τρόπο, το αδιέξοδο στο οποίο βρισκόταν απο τα τέλη του 60, και φυσικά βρίσκεται και σήμερα, η επαναστατική αριστερά. Οι νέοι έχοντας στο νού τους το επαναστατικό ευαγγέλιο που συνέγραψε ο Μάρξ, εξακολουθούν κοντά διακόσια χρόνια μετά, να το υπερσπίζονται με πάθος, δίχως να δίνουν μια εκσυγχρονιστική πνοή στην ιδεολογία τους. Ο Γιάν, στον πύρινο του λόγο, ξεκινά να σφυροκοπά τον μεσήλικα με αντιαμερικανικές, επαναστατικές και προλεταριακές ιδέες, χωρίς κάν να έχει τη διάθεση να ακούσει τις απαντήσεις που ο άλλος έχει να του δώσει. Αυτό μου άρεσε πολύ διότι πέρασε στη οθόνη η δυσφορία του ανθρώπου ο οποίος προσπαθεί να κάνει διάλογο με τον αριστεροκομμουνιστή, και απλά αισθάνεται οτι ο συνομιλητής του τον αντιμετωπίζει ώς τοίχο κα μετά απο λίγο (κάτι που είναι απόλυτα λογικό) χάνει το ενδιαφέρον του για συζήτηση.

Μου άρεσε πολύ η ιδεολογική σύγκρουση των γενεών η οποία πιστεύω οτι παρουσιάστηκε με πολύ προσεκτικό τρόπο, χωρίς να μειώνει την ηθική αξία της κομμουνιστικής ιδεολογίας, αλλα και χωρίς να κρύβει τους μηχανισμούς που επιτρέπουν στον καπιταλισμό να είναι αναμφίβολα ένα σύστημα με φοβερές δικλείδες ασφαλείας και δομή που του επιτρέπει να αναδιοργανώνεται και να ανασυντάσσεται παρέχοντας (η μοιάζοντας οτι παρέχει) σε συγκερκιμένη μερίδα του λαού απο ένα μέσο ώς ένα υψηλό επίπεδο ευζωίας.

Τέλος θεωρώ έξυπνη την ερωτική ιστορία η οποία δείχνει το γνωστό ερωτικό παιχνίδι που συχνά είναι ικανό να καταστρέψει και τις πιο επαναστατικές ιδέες, αλλα και την διαφορά του ερωτικού παιχνιδιού απο της εποχή της «αληθινής επανάστασης» στην σημερινή εποχή. Είναι άραγε μια μετατροπή της ερωτικής ηθικής? Θα το ξανασκεφτώ και θα ξαναγράψω σε επόμενα posts.

Κατά την προσωπική μου άποψη οι εκπαιδευτές είναι μια ταινία η οποία δείχνει το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται σήμερα η αριστερα γενικότερα και η επαναστατική αριστερά ειδικότερα, την αδυναμία των νεαρών να πολιτικοποιηθούν και να συγκροτήσουν κινήματα με ιδεολογική βάση.

Μα με ποιόν μοιάζει?

2005-12-31T05:20:00.000+02:00

5.18
Τελικά είμαι πολύ καμένος.
Πήγα στο Δημήτρη το δώρο του για το οποίο φανταζόμουν οτι θα ήταν πολύ χαρούμενος και αυτός μου είπε πως θα πάει να το αλλάξει. Ωραία. Γενικά σαπίλα σήμερα εκτός απο το πολυαναμενόμενο πάρτυ απο το οποίο μόλις γύρισα.
Δεν θα έλεγα οτι πέρασα και ιδιαίτερα καλά. Είχε βέβαια αρκετο κόσμο αλλα γενικά η μουσική ήταν πολύ βαρετή. Άσε που ήταν μαζεμένοι όλοι της σχολής χωρού και έτσι όπως χόρευαν σε κομπλάρανε και ένιωθες οτι αν κάνεις πως χωρεύεις θα φανείς γελοίος. Ήπια τρία ποτήρια απο μια α π α ί σ ι α σαγκρια και μου ήρθε να ξεράσω.
Την ανία έσπασε ένας τυπάς ο οποίος ήρθε με ένα καλοσιδερομένο κουστούμι, αυστηρή γραβάτα και στραβά παπούτσια, μαλί όχι ιδιαίτερα μακρύ, αλλα ίσιο, χτενισμένο και χωρισμένο προσεκτικά στην άκρη και..κρατήσου...μουστακι πυκνο και κοντό. Μόνο μουστάκι, κατα τ'αλλα ξυρισμένος ούτε μούσι ούτε τίποτα.

Ο τύπος ήταν ΙΔΙΟΣ ο Χίτλερ. Δεν ξέρω αν το είχε κάνει επίτηδες αλλά όλο στησιμό του ήταν αυστηρο. Θα έλεγε κανείς οτι είχε προσπαθήσει πολύ για να μοιάζει με αυτόν. Όπως και να έχουν τα πράγματα ο τύπος ήταν τόσο γελοίος που ακόμα και αυτοί που δεν γνωρίζουν το Χίτλερ απο φωτογραφίες τον κοιτούσαν χασκογελώντας. Προσπάθησα να τον βγάλω μια φωτογραφία με μια ψηφιακή που είχαν κάτι παιδιά αλλα με πήρε χαμπάρι ρε πούστη και για να το παίξω κινέζος τελικά εβγαλα τον κώλο που στεκόταν δίπλα του..

Ατυχία γιατί θα έμενε στην ιστορία..

Πρελούδιο για την κακοποίηση ενός ονόματος

2005-12-30T16:46:00.000+02:00

When, to their airy hall, my fathers' voice,
Shall call my spirit, joyful in their choice,
When, pois'd upon the gal, my form shall ride,
Or, dark in mist, descent the mountain's side,
Oh!may my shade behold no sculptur'd urns,
To mark the spot, where earth to earth returns,
No lengthen'd scroll, no praise encumber'd stone,
My epitaph shall be, my name alone,
If that with honour fail to crown my clay,
Oh!may no other fame my deeds repay,
That, only that, shall single out the spot,
By that remember'd, or with that forgot

Lord Byron

Εξαιρετικά αφιερωμένο σε αυτούς τα ονόματα των οποίων κακοποιήθηκαν απο δεξιές παρατάξεις...

Οι χωριάτες του village και μια ενδιαφέρουσα νύχτα

2005-12-30T14:51:00.001+02:00

Είδα χτές του "αδερφούς Γκρίμ"...Δε θα σχολιάσω. Θα πώ απλά οτι απο τον Γκίλιαμ περίμενα μαλλον περισσότερα.
Μου κάνει εντύπωση κάθε φορά ο κόσμος του Βίλατζ αλλα και του Κοσμόπολις πλέον. Αδυνατώ να κατανοήσω τους λόγους για τους οποίους κάποιος πηγαίνει σινεμά και πληρώνει 7,5 ευρώ για να χαζογελάει και να κοροιδεύει καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας.
Είμαι περίεργος.
Το παραδέχομαι.
Ιδιαίτερα όσον αφορα το σινεμά μπορώ άνετα να τσακωθώ με κάποιον είτε γιατί δε με αφήνει να δω την ταινία, είτε ακόμα επειδή, στην μετέπειτα συζήτηση οπου συνήθως θα διαφωνεί μαζί μου για το περιεχόμενο του έργου η για τα πιθανά μηνυματα που κατάφερε η δεν κατάφερε να περάσει ο σκηνοθέτης, δεν μου παραθέτει επιχειρήματα που να στέκουν. Είναι απίστευτο το πόσο μπορεί να με νευριάσει κάποιος με αυτό τον τρόπο.
Είμαι περίεργος.
Απο κεί και πέρα πρέπει να το δηλώσω. ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ ΚΑΡΑΒΛΑΧΟΙ ΣΚΑΤΟΕΛΛΗΝΕΣ ΣΠΑΤΑΝΑΙΟΙ, τι έρχεστε ρε κακομοίρηδες σινεμά και μου σπάτε τα αρχίδια και μου χαλάτε την ησυχία μου? Ποίος σας είπε οτι έχετε το δικαίωμα να ζαλίζετε τα παπάρια του κόσμου στην αίθουσα επειδή στο σπίτι σας δεν έχετε χώρο να την παιξετε. ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ ΡΕ ΖΩΑ (παρατηρώ πως τελευταία έχω αρκετά νεύρα. Θα το φροντίσω)

Μετα απο αυτό πήγα στο πάρτυ του φίλου μου του Γιώργου. Η νύχτα προμηνυόταν πολύ βαρετή, καθότι ο Γιώργος θα έπαιζε μουσική και εγώ δεν θα ήξερα κανένα. Η ευχάριστη έκπληξη δεν άργησε να έρθει και μόλις μπήκα στο μαγαζί ανακάλυψα οτι ήταν και η φίλη μου η Λήδα. Σπάνιο άτομο και αρκετά προβληματισμένο, πράγμα που σε κάνει να θές να περνάς ώρες μαζί της. Η αδελφή της απο την άλλη δεν αποτέλεσε καμμία έκπληξη για εμένα. Είναι περίπου το άτομο που μου έιχαν περιγράψει..

...Μυστήριο κορίτσι, μου θυμίζει μια τύπισα απο τη "ναυτία" του Σάρτρ, το χαρακτήρα της οποίας, ο συγγραφέας προσπαθεί συνέχεια να καταλάβει αλλά ποτέ δεν τα καταφέρνει. Όπως είπα και στην ίδια όμως, αυτό το μυστήριώδες, το οποίο τείνουν να το έχουν όλο και λιγότερες στις μέρες μάς, είναι η ειδιοποιος διαφορά που θα ξεχωρίσει τα ερίφια απο τα πρόβατα. Είναι απίστευτο το οτι επι 4 ώρες μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον πιάνοντας θέματα απο το ζωδιακό κύκλο μέχρι την συγκριτική πολιτική των σοσιαλιστικών κομάτων στην Ευρώπη (!). Δεν ξέρω αν είναι το ποτό που μας έκανε να προβούμε σε κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις πάντως είναι ένα ατομο την άποψη του οποίου είναι ωραίο να ακούς. Σαν τυπικοί σκεπτόμενοι αστοί, αφού κατατάξαμε τους εαυτούς μας στην κατηγορία των έξυπνων, μα λιγότερο χαρούμενων ατόμων, αποφασίσαμε οτι χαρήκαμε για τη γνωριμία και οτι κάποια στιγμή θα τα ξαναπούμε. Δεν ξέρω αν ήταν κομάτια όταν τα είπε αυτά, άλλωστε πρώτη φορά την είδα χτές,..θα φανεί και απο το αν θυμάται το blog, κάτι για το οποίο όμως πολύ αμφιβάλω αφού το URL είναι μάλλον μεγάλο για 3 ποτήρια κοκκίνο κρασί με κανέλα και κάτι σφηνάκια τεκίλα. Κλείνω σημείωνοντας οτι μου φανηκε απίστευτο οτι απο όλα τα τραγούδια του Bob Marley επέλεξε ώς αγαπημένο της το Concrete jungle, που αν και δεν είναι απο τα πιο γνωστά του, τυχαίνει να είναι και εμένα το αγαπημένο μου. Τέλος, να σημειώσω την κορύφαία ατάκα που μου πέταξε στο τέλος, όταν άνοιγα την πόρτα του αυτοκινήτου μου από δεξία για να αφήσω το μπουφάν και μου φάνηκε πολύ αστεία : "Οδηγείς αγγλικό αυτοκίνητο?"

Πάω να φάω και να πάρω το σκαραβαίο απο το συνεργείο.

Τρένο

2005-12-23T03:19:00.000+02:00

Ναι.Τρένο και μετρό

Στο ελληνικό τρένο και μετρό μπορούμε καθημερινα να παρατηρήσουμε το επίπεδο πολιτισμού των κατοίκων αυτής της χώρας.
Είμαι στο σταθμό Σύνταγμα και μόλις έχω κατέβει στην πλατφόρμα για να πάρω μετρο για Χαλάνδρι. Της πόοοπης φυσικά στην πλατφόρμα. Ο κόσμος έχει ήδη ακούσει το τρένο απο μακρία και περνάει την κόκκινη γραμή αψηφώντας τα σφυρίγματα του σεκιουριτά.
Φτάνει το μετρό και ανοίγουν οι πόρτες.
Σα τα ζώα που τα κηνυγάει ο λύκος, αρχίζουν όλοι οι μαλάκες και οι μαλακισμένεσ, μικροί και μεγάλοι, να εισβάλουν ώς πρωτόγονοι στις εισόδους μην αφήνωντας χώρο σε αυτούς που θέλουν να κατέβουν στη στάση να το πραγματοποιήσουν. Αρχίζουν τα βρισίδια. Μα σας παρακαλώ κύριοι, περιμένετε να βγούμα. Σασ παρακαλώ υπομονή, κυριά μου περιμένετε λίγο. Μη φύγετε θέλω να βγώ (ΜΠΙΙΙΙΠ----πάνε να κλείσουν οι πόρτες), μη μη μη έιμαι με πατερίτσες, σας παρακαλώ κάντε στην άκρη, είναι η στάση που θέλω να κατέβω, Οδηγεεε, μη φεύγετε είμαστε ακόμα μέσα.Κάντε στην άκρη κάντε στην άκρη.
Αποτέλεσμα
Οι μισοί μένουν μέσα στο μετρό παστωμένοι πλέον σα σαρδέλες, αφού το βαγόνι έχει τιγκαρει με τους έξτρα επιβάτες, βρίζουν και έλπίζουν να καταφέρουν να κατέβουν στην επόμενη στάση. Στην άκρη του σταθμού είναι μια οικογένεια αλοδαπών (για άγγλοι μου φάνηκαν) η οποία δεν πρόλαβε να μπεί στο βαγόνι. Η γυναίκα κοιτά σαστισμένη και ο σύζυγος της γελάει με τα χάλια μας.
Εγώ έχω κατεβάσει ότι βρισιές ξέρω. Είμαστε η Ελλάδα ρε. Ο ναός του πολιτισμού. Ορίστε ρε μαλάκες η κατάντια μας. Πως θα καταφέρουμε να πάμε μπροστά σε μια χώρα όπου οι πολίτες Χ δεν έχουν τη στοιχειώδη νοημοσύνη να αφήσουν τους πολίτες Ψ να βγούν απο το βαγόνι του μετρό πρίν εισβάλουν σαν τα πρόβατα στη που τα γυρνάει ο σκλύος στη στάνη?

Δυστυχώς δεν ειναι μαθηματικό πρόβλημα με δύο άγνώστους.
Είναι κοινωνικό πρόβλημα με 10.000.000 μαλάκες.

Μετά την επίσκεψη

2005-12-23T03:00:00.000+02:00

Η λιβανέζα φίλη μου έφυγε σήμερα το πρωί. Περάσαμε πολύ ωραία και μου δόθηκε η ευκαιρία να επισκευθώ μέρη που είχα να δω απο δε ξέρω και γώ πότε.
Ακρόπολη
Τι υπέροχο θέαμα, τι υπέροχη θέα, τι υπέροχο δημιούργημα. Ένα πραγματικό θαύμα. Το μοναδικό πρόβλημα είναι οτι απο τότε που γενήθηκα τη θυμάμαι με σκαλωσιές. Μάλιστα σήμερα άκουσα οτι η αναστήλωση της, και κατ επέκτασην οι ατελείωτου μήκους σκαλωσιές, έχει κρατήσει ώς τώρα 25 χρόνα και προβλέπουν οτι θα ολοκληρωθεί σε άλλα 5.. Καλά ρε μαλάκες..μα πόσο μαλάκες μπορεί να ειναι αυτοι οι συμπατριώτες μας? Για να μήν αρχίσω τα χροντρά βρισίδια άδικα θα ψάξω σε κανά βιβλίο ιστορίας να δώ πόσο χρειάστηκε για να χτιστεί η ακρόπολη. Είμαι 100% σίγουρος οτι οι αρχαίοι χρειάστηκαν λιγότερο χρόνο για να την χτίσουν, απ'οτι για να την αναστηλώσουν οι ηλίθιοι νεοέλληνες.
Ναός Ποσειδώνα στο Σούνιο
Ένα ακόμα υπέροχο θέαμα. Υπέροχα επίσης είναι τα αρχαιοελληνικά μάρμαρα που βρίσκονται γύρω γύρω απο τον ναό και στα οποία είναι χαραγμένα (δυστυχώς όχι απο τους αρχαίους) οι λέξεις "παο θρησκεία", "καλαμάτα", "Χρύσα", καρδουλές και άλλες μαλακιές. Δεν είμαι πατριώτης..ουτε κάν. Αλλα έλεος ρε μαλκάκες. εκεί βρηκατε να χαράξετε τις παπαριές σας? ΤΙ ΖΩΟ ΕΙΣΑΙ ΡΕ ΝΕΟΕΛΛΗΝΑ? Δηλαδή μέσα στην αχρηστία και τη μιζέρια που μας δέρνει σ'αυτη τη χώρα πρέπει να αμαυρώνουμε και το μοναδικό πράγμα για το οποίο, πες, θα μπορούσαμε να είμαστε περήφανοι?Την ελληνική κληρονομιά ενοώ. Δηλαδή αν το σκεφτείς αδερφέ τι κοινό έχουμε οι σημερινοί Έλληνες με τους τους τυπάδες που μεσουρανούσαν πριν κατι χρόνια? χμ..για να σκεφτώ. Πέρα απο τη γλώσσα?ΤΙΠΟΤΑ ΡΕ.
Ένα έθνος λαμόγιων είμαστε που κοιτάμε πάντα πώς να την βγάλουμε καθαρή, και να βουτήξουμε απο τον άλλο. Που'σαι ρε Σωκράτη, Πλάτωνα και οποιοσδήποτε άλλος να δεισ τα χάλια μάς.
Απο την άλλη σκέφτομαι όμως..Τελικά αυτή η κατάσταση είναι μέρος της κληρονομιάς μας. Ο Σωκράτης αυτοκτόνησε για να μη τον φάνε, Ο Πλάτων εξορίστηκε, ασε...έπεσε στα χέρια μου μια λίστα με τους σημαντικότερους αρχαίους και ΟΛΟΙ είτε είχαν αυτοκτονήσει για να μην τους φάνε, είτε είχαν εξοριστεί και πέθαναν στη εξορία απο την πείνα.
Τί να πείς..Τουλάχιστον αυτόι είναι περήφανοι για κάτι.

Δρόμοι.
Αθηναικοί δρόμοι. Το μεγάλο μας ατού ως χώρα είναι οτι διαθέτουμε εκπληκτικούς δρόμους. Μπορούν άνετα να χρησιμοποιηθούν και ώς προσομοιωτής μάχης. Τοποθετείες τους στρατιώτες στην στην Θησέως και τους εξηγείς οτι βρίσκονται στο πεδίο μάχης όπου οι τρύπες που βλέπουν είναι απο τα f16 που σάρωσαν πρίν λίγο με βόμβες την κηφησιά.
Θα το ξανασχολιάω γιατί με απάσχολεί αρκετά το θέμα των δρόμων

The Mall - άκας

2005-12-10T20:38:00.000+02:00

Μετά απο ένα υπέροχο 5ήμερο στην Κρήτη όπου κυριολεκτικά τα έσπασα απο κάθε άποψη και αναθεμάτισα την ώρα και τη στιγμή που τελείωσα το πτυχίο μου τόσο νωρίς, επέστρεψα στην ξενέρωτη Αθήνα. Επιστροφή στα ίδια και τα ίδια λοιπόν..
Είπα χτές να πάω να αγοράσω ένα ζευγάρι ελαφριά παπούτσια και μια φορμίτσα. Με παίρνει λοιπόν ο ξαδερφός μου και μου λέει να πάμε στο The Mall. Είναι γνωστό οτι μέρη που γίνεται πανζουρλισμός απο άτομα που θέλουν επειγόντως να ικανοποιήσουν την καταναλωτική μανία τους για να γλυτώσουν απο την αντίστοιχη καταθληπτική, δεν με ευχαριστούν ιδιαίτερα. Παρόλαυτα ο Γιώργος ήταν πολύ αποφασισμένος και έτσι αποφάσισα να ακολουθήσω.
Αφού φτάσαμε στο μεγαθήριο και παρκάραμε το αυτοκίνητο σε ένα πάρκινγκ 3 φορές μεγαλύτερο απο γήπεδο ποδοσφαίρου, ανεβήκαμε στο πρώτο όροφο. Μα τι θέμα και αυτο βρε παιδί μου.. Έμεινα έκπληκτος. Όλων των ειδών οι νεόπλουτοι: οι κυριλέδες, οι δήθεν χύμα, οι κουστουμάτοι, οι δήθεν βρωμίλοι, οι trendy, οι κουλτουρέ, οι σπαταναίοι.. ήταν όλοι εκέι. Μαζεμένοι σε κοπάδια σαν τα πρόβατα πηγαίναν όλοι μαζί ομάδες-ομάδες προς τις εισόδους των καταστημάτων, με ένα απλανές χαμένο και ταυτόχρονα ηλιθίως χαρωπό βλέμα ζωγραφισμένο στο προσωπο τους, πέφτωντας ο ένας πάνω στον άλλο. Σαν σε σύναξη ήλιθίων, έβλεπες απο μικρά πράντα κοριτσάκια μέχρι μεγάλες γκούτσι κυράτσες και ντόνα κάραν νεαρούς να κοιτούν πρός όλες τις κατευθύνσεις σαν μόλις να πάτησαν το πόδι τους στο φεγγάρι.
ΕΛΕΟΣ ΡΕ. Το χειρότερο δε είναι οι διάφορες τύπισες που περνούσαν απο δίπλα μου με τις 45 τσάντες και τους χαμάληδες απο πίσω να κουβαλάνε τα έξτρα. Μάλιστα μια φώνζε στον φουκαρά που προπορευόταν "Χάρη Χάρη πάμε και στα Swarowski". Ού να μου χαθείται ζώα.

Για το τέλος αφήνω τις φοβερές καφετέριες του τελευταίου ορόφου αλλα και τα μαγευτικά σινεμά. Πρέπει να είσαι πολύ ηλίθιος για να πάς σε ένα μέρος όπου σου τρώει μισή ώρα να παρκάρεις και μιά ώρα για να καταφέρεις να φύγεις απο εκεί που πάρκαρες, μόνο και μόνο για να πιείς καφέ στο venue cafe η στο artisti italiani cafe. Θα μου πείς μετά τα ψώνια μου των 800 ευρω αδερφέ θέλω να πάω να ξεκουραστώ και να φάω ενα πιάτο των 100 στο palmier και να πιώ και ένα καφε των 10 στο venue. Ε ναι ρε αδερφέ σου απαντώ. Θαυμάζω την ποικιλία στη ζωή σου..
Η μάλλον όχι έχω να σου προτείνω κάτι ακόμα αφού θα τα έχεις κάνει όλα αυτα πήγαινε στο σινεμά. Εκεί επι τόπου ρε φίλε. Το mall τα έχει όλα για σένα. Μόνο να κοιμηθείς εκεί το βράδυ δεν έχει. Μπορείς δηλαδή να πάς το πρωί κατευθείαν, να πλυθείς στις τουαλέτες, να φάς πρωινό σε ενα απο τα 30 εστιατορια, να κάνεις τα ψώνια σου ώς το μεσημέρι, να φάς ετσι γύρω στις 3 τα χαβιάρια σου, μετά να πιείς και τα μιλκ σέικ σου και μετά έτσι γύρω στις 7 να πάς και στο σινεμαδάκι σου ρε αδερφέ. Αυτό είναι. The Mall-life. Τι? θα πεινάσεις και δεν έχει ποπ κόρν? Τι λες αδερφέ! Το προέβλεψαν και αυτό. Ειδική αίθουσα για τους χλιδάτους του λόγου σου. Ξαπλωτή καρέκλα και γκαρσόν που περνει παραγγελία και σου φέρνει φαγητό την ώρα της ταινίας. Και τι φαγητό ε???Σαμπάνια και σολομό!Ρε ποιός τη χάρη σου ρε. Η αλήθεια είναι βέβαια οτι θα το πληρώσεις κανα 30αρι το κάθισμα συν τα φαγητά έξτρα, αλλα και τι έγινε..λίγη πολυτέλεια στη ζωή μας δεν βλάπτει, έτσι δεν έιναι? Με λίγα λόγια μπορέις να περάσεις μια υπέροχη ψυχαγωγική μέρα στο the mall και μετά να γυρίσεις σπίτι σου υπερ-ευτυχισμένος απο τις παραστάσεις που άλλαξαν μπροστά σου, απο τα διαφορετικά πρόσωπα που είδες, τις βαθυστόχαστες συζητήσεις που έκανες με και πάνω απο όλα απο την φρεσκάδα και την πρωτοτυπία που είχε η κάθε σου στιγμή στο υπέρχο The Mall!!!!!

Φίλε Έλληνα, θα είμαι λακωνικός. Είσαι μεγάλος "The Mallάκας" ρε αδερφέ.

Το σαββατοκύριακο

2005-11-28T02:15:00.001+02:00

Μόλις πέρασε ενα πολύ βαρετό σαββατοκύριακο.
Η ζωή μου έχει καταντήσει μια ατελείωτη ανία. Δυσκολεύομαι τρομακτικά να συνενοηθώ με τους γονείς μου πλέον και έχω αρχισει και αισθάνομαι τρομακτικά άχρηστος που κάθομαι και δεν κάνω σχεδόν τιποτα. Άλλοι στη θέση μου θα το δισκέδαζαν τουλάχιστον. Εγώ?Σκατά.Απο διασκέδαση?Γάμησε τα.Χειρότερα δεν γίνεται. Ένα σάββατο περιμένω και γώ να βγώ και όλα πάνε σκατά.Οι φίλοι μου θα θέλουν για ακόμα μια φορά να πάνε στα ίδια μέρη και εγώ θα αναγκαστώ να ακολουθήσω.
Τωρα που λέω φίλοι..Ακου δώ. Παίρνω Σάββατο βράδυ τη φίλη μου τη Γιώτα (κούκλα) να πάμε παρέα για ποτό μιας και θα ήταν μια απο τις ελάχιστες φορές του χρόνου που κατεβαίνω στη Γλυφάδα όπου και μένει. Αφού το κανονίζω ωραία και καλά, παίρνω την κολητή μου και της το λέω για την περίπτωση που θέλει να έρθει και αυτή. Αυτή αφού με ενημερώνει οτι βρίσκεται κέντρο, μου λέει να κατέβω κι εγώ κέντρο και με ενημερώνει οτι θα πάρει τη Γιώτα να συναντηθούν κέντρο και να μην έρθει μαζι μου Γλυφάδα, παρόλο που της έχω πει οτι το έχω κανονίσει και παρόλο που την προηγούμενη μέρα έπινε καφέ με τι Γιώτα. Κοίταχτε δώ παιδιά... Και τι γίνεται?Με παίρνει η Γιώτα και μου λέει οτι επειδή θέλει να δει και την κολητή μου (που είναι και πολύ καλή της φίλη) να συναντηθούμε κέντρο. Ε και φυσικά μένω στο σπίτι και βρίζω..
Το πίο ωραίο μάλιστα είναι οτι αφου της έστειλα μήνυμα που έλεγα οτι ελπίζω να κατάλαβε τι μαλακία έκανε, μεγραψε στα παπαράκια της και ούτε κάν μου απάντησε. Τι να πώ ρε γαμώτο...Τέσπα, μετά απο λίγο σταμάτησα να το σκεφτόμαι οπότε μάλλον δεν με πείραξε και τόσο.
Ευτυχώς η παραπάνω κατάσταση δεν κατάφερε να μου χαλάσει το σαββατοκύριακο.
Κατεβήκαμε ψυρρή όπου όπως αναμενόταν γινόταν της πουτάνας τόσο απο βροχή όσο και απο κόσμο, δεν βρήκαμε να παρκάρουμε και φυσικά φύγαμε.
Καταλήξαμε στο πλέυ ώς συνήθως να πίνουμε ρακόμελα. Η βραδία μου εληξέ αισίως αφού όπως είναι γνωστόν τα ρακόμελα μπορούν να σε φέρουν σε κατάσταση όπου αποφασίζεις να κάνεις πράγματα που αλλιώς δεν θα αποφάσιζες ή πράγματα που απο καιρό έπρεπε να είχες κάνει και απλά χάζευες.
Μου δώθηκε η ευκαιρία να συναναστραφώ με μια δυο παρέες. Στη διάρκεια της παρουσίας μου στο χώρο ανακάλυψα οτι τίποτα και κανένας δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα. Ήμουν ένας σχεδόν παθητικός ακροατής ο οποίος είτε αντάλασε νεύματα και χασκόγελούσε αναγκαστικά με τις μαλακίες που άκουγε είτε αναγκαζόταν να προσθέτει ακόμα μεγαλύτερες ανούσιες μαλακίες στις ανούσιες μαλακίες που έλεγαν οι άλλοι. Κάνενα ενδιαφέρον, ούτε άτομο, ούτε συζήτηση. Αισθάνομαι οτι έχω γίνει ενας σνόμπ μαλάκας. Δεν υποτιμώ κανένα, όμως πραγματικά δεν βρίσκω ενδιαφέρον σε καμία μα καμία παρέα. Είναι ελάχιστες εκείνες οι φορές που πραγματικά θα πάω σε ένα χώρο και θα ένδιαφερθώ να συμμετάσχω σε μια συζήτηση. Αυτόι ίσως έιναι και οι λόγοι που δεν βρίσκω και κοπέλα κανά οκτάμηνο τώρα.
Αυτή της εβδομάδα έχει προγραματιστεί ταξίδι στην Κρήτη. Αντε να γυρίσουμε λίγο στα παλία. Ελπίζω να μη το μετανιώσω.
Άντε και καλή εβδομάδα

Σημείωση:
Μοναδική πραγματικά όμορφη στιγμή του σαββατοκύριακου ήταν εκείνο το μισάωρο που πέρασα με τη γλυκιά μου Μαριανούλα. Το απίθανο παιδί-μάγουλο που και μόνο η σκέψη της αρκέι για να με κάνει να ξεχάσω τα άσχημα και να φέρω στο νού μου τα όμορφα. Το μαγουλάκι λατρεύει το κολύμπι όπως και ο νονός της. Για καλή της τύχη ξεκίνησε πολύ νωρίτερα την κολυμβητική καριέρα. Το έμπειρο μου μάτι πάντως λέει οτι θα γίνει πολύ δυνατή ύπτια.

Μια μέρα βροχερή

2005-11-24T15:49:00.000+02:00

Μια μέρα καταστροφής θα έπρεπε να πώ καλύτερα. 24 Νοεμβριου..Τι μέρα και αυτή. Σίγουρα δε με πάει..Κανά 5χρονο πρίν έκανα τη μεγαλύτερη ηλιθιότητα της ζωής μου την οποία μετανιώνω ακόμα και απ'ότι φαίνεται θα μετανιώνω για καιρό ακομα.
Επι του παρόντως.
Είναι μεσημεράκι, ο άνεμος λυσομανάει, τρείς σταθμοί του ΗΣΑΠ είναι χαλασμένοι, ο γείτονας βγάζει με κουβάδες το νερό απο το υπόγειο του και η πυροσβεστική κάνει βόλτες στη γειτονιά παλεύοντας δίνοντας μάχεσ με τους χείμαρους που έχουν παρασύρει απο σκουπίδια, σκύλους και γατιά μέχρι και ανθρώπους. Μια τυπική διαδικασία μετά απο πολύωρη καταιγίδα στην αγαπημένη μας Αθήνα προτεύουσα της Ουγκάντας, εε...της Ελλάδας.
Εγώ πάλι σαπίζω σπίτι. Ψάχνω αυτές τις μέρες να βρώ με κάτι να ασχολούμαι μέχρι να ξεκινήσω αυτο το ρημάδι το διδακτορικό. Και τι δεν έχω βρεί. Μέχρι να πάρω όμως αποφαση να κουνήσω απο την τεμπέλικη καρέκλα μου θα περάσουν σίγουρα αυτα τα χριστούγενα. Σαπίλα. Πάνω στην προσπάθεια μου να ξεπεράσω αυτη την τραγική ανία, εφτιαξα αυτό το blog για να γκρινιάζω και να κράζω. Μήπως θα το διαβάσει και κανενας; Παπάρια. Να'χουμε ν'ασχολούμαστε με κάτι βρε παιδί μου.